Ποιος από τους πολιτικούς μας ηγέτες παραδέχθηκε λάθη και ευθύνες;

Όταν ολόκληρος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών δεν διστάζει να αναφωνήσει το mea culpa και προεκλογικά και μετεκλογικά και να επισημάνει ότι τα λάθη που διέπραξε, τον κατέστησαν σοφότερο κυβερνήτη, τότε αντιλαμβάνεται ο καθένας πόση ειλικρίνεια, πολιτικό θάρρος και αξιοπρέπεια διακρίνει αυτόν τον άνθρωπο που κατευθύνει τις τύχες, όχι μόνο της μεγαλύτερης και ισχυρότερης χώρας του πλανήτη, αλλά ίσως και ολόκληρου του κόσμου.

Η παραδοχή λαθών αποτελεί, πρέπει να αποτελεί, χαρακτηριστικό γνώρισμα του κάθε υπεύθυνου και θαρραλέου πολιτικού. Αλλιώς, πολιτικός που δεν παραδέχεται λάθη και προσπαθεί να τα φορτώσει σε άλλους, ή να τα δικαιολογήσει και να τα αποφύγει, δεν νομιμοποιείται να ονομάζεται ηγέτης και να έχει τη φιλοδοξία να ηγείται ενός κράτους.

Παρεμπιπτόντως, ακόμη και ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν παρέλειψε, στην προχθεσινή ομιλία του στη Βουλή των Ελλήνων, να παραδεχθεί τα σφάλματα του Κινήματος και τις βαριές ευθύνες της διακυβέρνησής του, που συνήργησαν στο να φθάσει η Ελλάδα στη σημερινή τραγική κατάσταση.

«Το ΠΑΣΟΚ σήκωσε εξαρχής ένα τεράστιο ιστορικό φορτίο, το οποίο ήταν αντίστοιχο των ευθυνών του», είπε. «Ήταν λάθος μας το 2010 η πολιτική του μοναχικού δρόμου.Έπρεπε να είχαμε ζητήσει αυξημένη πλειοψηφία για την έγκριση του πρώτου μνημονίου».

Στην Κύπρο, δυστυχώς, δεν διαθέτουμε ηγέτες που να τους χαρακτηρίζει η ειλικρίνεια, το πολιτικό θάρρος και η αναγνώριση των ευθυνών και των λαθών τους. Ούτε κατ ιδίαν, ούτε πολύ περισσότερο δημόσια, σπεύδουν να αναγνωρίσουν λάθος και να αναλάβουν ευθύνες για τα λάθη τους. Και όταν κάποιες φορές ο δημοσιογράφος θέτει στον πολιτικό το στερεότυπο ερώτημα «ποιο πιστεύετε ότι υπήρξε το μεγαλύτερο λάθος σας;», το προσπερνούν. Ή, στην καλύτερη περίπτωση, αραδιάζουν ένα τριτεύον και ανώδυνο λάθος που διέπραξαν, και αποκρύβουν τα μεγαλύτερα που έβλαψαν ανεπανόρθωτα τον τόπο.

Ο Δημήτρης Χριστόφιας, για παράδειγμα, ποτέ δεν αναγνώρισε ούτε θα αναγνωρίσει το παραμικρό λάθος. Ούτε για την τραγική κατάσταση στην οποία οδηγήθηκε η οικονομία ούτε για τα αδιέξοδα στα οποία οδηγήθηκε το Κυπριακό ούτε για την καταστροφή που προκάλεσε η έκρηξη στη ναυτική βάση. Για την οικονομία φταίνε οι τράπεζες, για το Κυπριακό φταίει ο Έρογλου, για το Μαρί φταίει ο... Χατζηπετρής.

Ούτε από τον Νίκο Αναστασιάδη θα ακούσετε ποτέ mea culpa για την αποδοχή του σχεδίου Ανάν ούτε από τον Μάριο Καρογιάν γιατί παρέμενε προσκολλημένος, για αδικαιολόγητο χρόνο, στη στήριξη ενός Προέδρου Δημοκρατίας και της κυβέρνησής του, που ζημίωναν κατ΄ εξακολούθησιν τον τόπο με τις ενέργειες και τις αποφάσεις τους.
Δεν έχουν το «χάρισμα» οι πολιτικοί μας ηγέτες να παραδέχονται σφάλματα και να αναλαμβάνουν ευθύνες και είναι γι΄ αυτό που ποτέ δεν πρόκειται να γίνουν σοφότεροι και να κυβερνήσουν αυτόν τον τόπο, απαγκιστρωμένοι από το παρελθόν τους.

Όμως, επιστρέφοντας στον Μπαράκ Ομπάμα, είναι χρήσιμο να επικεντρωθούμε και στις σχετικές αναφορές του στη συλλογικότητα και στη συνεργασία με τους πολιτικούς του αντιπάλους. Τόνισε ότι θα επιδιώξει συνεννόηση και συνεργασία με τους ηγέτες του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος για την αντιμετώπιση των δύσκολων προβλημάτων που αντιμετωπίζει η χώρα.

Όταν ο ισχυρότερος πολιτικός άρχοντας του πλανήτη κατανοεί ότι δεν μπορεί από μόνος του να αντιμετωπίσει τα προβλήματα της ισχυρότερης χώρας του κόσμου και θα επιδιώξει συνεργασία με τους αντιπάλους του, τότε τι να πει κανείς για τους ηγέτες της μικροσκοπικής, διχοτομημένης και χρεοκοπημένης Κύπρου, οι ηγέτες της οποίας, αντί για ενότητα και συνεργασία, προωθούν διχασμό και διάσπαση;

Ο Δημήτρης Χριστόφιας κυβέρνησε μόνος τον τόπο για τέσσερα χρόνια. Μόνος αποφάσιζε και μόνος προχωρούσε, ως να ήταν ο πάνσοφος ηγέτης που δεν χρειαζόταν τη βοήθεια, τη συμβουλή και τη στήριξη άλλων.

Σήμερα, δεν ακούμε από κανέναν υποψήφιο Πρόεδρο Δημοκρατίας να δεσμεύεται ότι, εάν εκλεγεί, θα σχηματίσει κυβέρνηση και από τους πολιτικούς του αντιπάλους. Δεν ακούμε από τον Νίκο Αναστασιάδη πως, σε περίπτωση εκλογής του, θα καλέσει και το ΑΚΕΛ να συμμετάσχει σε αυτήν. Ούτε από τον Σταύρο Μαλά ότι θα καλέσει και τον Δημοκρατικό Συναγερμό να βαστάξει τα βάρη μιας δικής του διακυβέρνησης. Ούτε τον Γιώργο Λιλλήκα να δηλώνει ότι στην κυβέρνησή του θα έχουν θέσει και ο ΔΗΣΥ και το ΔΗΚΟ.

Αλλά αυτό είναι συλλογικότητα. Και αυτό αποτελεί κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας.