Ο Γιώργος Α. Κωνσταντίνου είναι ένα από τα πνευματικά παιδιά του Χαμπή του χαράκτη και το πλούσιο έργο του καθοδηγείται από την Βυζαντινή Τέχνη.

 Ένα τρίπτυχο γραπτών κειμένων , ζωγραφικής και τραγουδιών μέσα από την δουλειά του θα παρουσιαστεί την ερχόμενη βδομάδα. Επίσης τον Ιούνιο παρουσιάζεται στο «Σπίτι της Κύπρου» στην Αθήνα το βιβλίο του «αγνώστου χρόνου».  Τέλος ,τον Αύγουστο, έλαβε πρόσκληση για παρουσίαση στη Γαλλία των «painted songs» όπως έχουν ονομάσει τα έργα του. 

 

 

Τι είναι εκείνο που σε έσπρωξε στην Ζωγραφική και τι επιδιώκεις; 
 

Κατ αρχήν να πω έχω πάντα στο νου τη μικρότητα μου ως ζωγράφος (ακόμα και να αυτοαποκαλούμαι έτσι με φοβίζει), αλλά έχω ταυτόχρονα και τη γλυκύτητα ότι κάνω αυτό που μου αρέσει. Άλλωστε εγώ είμαι «ένας ασπούδαστος στη ζωγραφική» που βρέθηκα σ’ αυτό το δρόμο ακάλεστος και τον πορεύομαι σιωπηλός και μόνος γεμάτος φόβους και ενοχές . Κάνω ζωγραφική από ανάγκη να βγω έξω από μένα. Ξέρω πως ποτέ δε θα πάρω το μπράβο από μεγάλους καλλιτέχνες ίσως να μην έχω ταυτότητα και ιδιαίτερη σφραγίδα στη δουλειά μου. Ίσως η «Βυζαντινολαϊκή» τέχνη μου ναναι από αλλού φερμένη και νεκραναστημένη μα τούτην έχω και με τούτην αναπαύεται η ψυχή μου. Ανάγκη μου να με καταλάβει ο μέσος θνητός, ο απλός άνθρωπος όπως είμαι και εγώ. Δε με ενδιαφέρει ούτε έχω την ανάγκη «να κονταίνω τους άλλους για να ψηλώσω εγώ». Ας τραβήξει το μπόι μου ως εκεί που είναι άξιο.
 

Ποια η σχέση της ζωγραφικής και της πραγματικής ζωής;
 

Μέσα από την ζωγραφική μου μπορώ να ονειρεύομαι χωρίς τα όνειρα μου να συνταγογραφούνται από τα πρέπει ή από τους διάφορους «πολιτικίσκους σωτήρες» μου. Δεν μπορώ να πω ότι είμαι ευτυχής στην πατρίδα μου σήμερα ή καλύτερα μ’ αυτούς που την κυβέρνησαν, την κυβερνούν ή θα θελαν να την κυβερνήσουν . «Καταφέρανε να ‘χω στην πατρίδα μου το αίσθημα του Ραγιά». Είτε σε πολιτικό είτε σε οικονομικό επίπεδο. Δεν τους φτάνουν τα χρώματα. Είναι στεγνοί και ωχροί. Το μόνο χρώμα που βλέπουν είναι το χρώμα του κόμματος τους και του χρήματος. Η «μικρή» ζωγραφική μου αποτελεί στα χέρια μου ασπίδα. 
 

Πιστεύεις πως υπάρχει σήμερα κοινό που παρακολουθεί  το τι γίνεται στον χώρο της τέχνης;
 

Δεν ξέρω. Άλλωστε και εγω δεν παρακολουθώ ιδιαίτερα τι γίνεται στον χώρο της τέχνης. Στις διάφορες παρουσιάσεις πάντως της δουλειάς μου ο κόσμος ανταποκρίθηκε πολύ θετικά και πραγματικά ευχαριστώ τους γνωστούς και άγνωστους φίλους που με τιμούν με την παρουσία τους. Απo την άλλη όμως δεν θα έλεγα ότι με ενδιαφέρει το επώνυμο κοσμοπολίτικο πλήθος θεατών που περιφέρει τον εαυτό του εδώ και εκεί σε εκθέσεις ή πολιτιστικές εκδηλώσεις  μόνο και μόνο για να τον κολακέψει και να τον φωτογραφήσει με το νέο look για της ανάγκες κάποιου κοσμικού περιοδικού. Δε θέλω να ξεθωριάσω την όποια αισθητική μου για να μπω στον ψεύτικα χρωματισμένο χώρο του κοσμοπολιτισμού. 

 

Με αυτό που λες κάνεις διάκριση στο κοινό. Είναι σωστό αυτό για έναν καλλιτέχνη;

 Όλοι είναι ευπρόσδεκτοι μα απευθύνομαι  σε ανθρώπους  που ανέχονται την αλήθεια της ζωής και δεν την φτιασιδώνουν με κάλπικη ευτυχία. Και ζωή είναι ο πόνος και η χαρά,  η γέννηση και ο θάνατος, η νεότητα και το γήρας.  Η φυγή και η επανένωση, του έρωτα το σμίξιμο και του έρωτα ο χωρισμός.  Φοβόμαστε οτιδήποτε  φέρνει θλίψη ή μελαγχολία ξεχνώντας πως ο άνθρωπος ανακαλύπτει τον εαυτό του μέσα και από αυτά. Καμία εποχή δεν οργάνωνε  τόσο πολύ την ευθυμία όσο η δική μας.

Γιατί διαγράφουμε την προσδοκία και την ελπίδα;  
 

Η ζωγραφική σου έχει απ’ ότι βλέπω έχει και μια σχέση με την μουσική. Η μουσική έπαιζε ανέκαθεν ένα σημαντικό ρόλο. Για μένα τέχνη είναι το τραγούδι των χρωμάτων. Οι ήχοι είναι η κινητήρια δύναμη για το ταξίδι, το μέσο. Ανασύρουν από μέσα μου τες μνήμες ,τα ξεχασμένα , αυτά που έζησα. Νότες και  στίχοι έρχονται και μ’ αρπάζουν σέρνοντας με στο χορό των χρωμάτων.  Καθρέφτισμα τούτου του χορού η εικόνα που βγαίνει. Ότι κυλά στα αυλάκια του νου και της καρδιάς μου οι μουσικές τα παρασέρνουν και τα βγάζω έξω στη ζωγραφική μου. Εδώ όμως πρέπει να πω πως στις παρουσιάσεις της δουλειάς μου στο μουσικό κομμάτι είχα πάντα στο πλευρό μου το αγαπημένο Ζουμπούλι μου. Όπως αναφέρω πάντα φέρνει άρωμα Κερύνειας τζαι φωνή Ακαθκιώτική – μιλώ φυσικά για την λατρεμένη γυναίκα που με υπομένει την Θεοδώρα μου ή Δώρα όπως την γνωρίζουν οι πιο πολλοί. 

 

Το βιβλίο «Αγνώστου Χρόνου» εντάσσεται σε ένα λογοτεχνικό είδος ή είναι βιβλίο τέχνης;

 Όχι δεν ανήκει κάπου, δεν ορίζεται ούτε ταξινομείται. Είναι λόγια από προσωπικές γραφές, σκέψεις γύρω από  έργα μου και τη ζωή. Κάποτε πρόχειρα. Κάποτε βιαστικά με γραφικό χαρακτήρα σχεδόν ακαταλαβίστικο. Είναι καθαρά προσωπικό,  που κάνω την αποκοτιά να το φέρω στα μάτια του κόσμου… Για αυτό βέβαια δεν υπάρχει στο εμπόριο (εκτός από ένα δυο επιλεγμένα βιβλιοπωλεία στη Λευκωσία). Διατίθεται μόνο κατά την διάρκεια των εκθέσεων μου. Επίσης παρουσιάζονται φωτογραφίες των έργων μου και οι στίχοι των τραγουδιών που έσμιξαν με τις δικές μου εμπειρίες και έφτιαξα τα έργα. 
 

Τι είναι εκείνο που σε οδηγεί να εξηγείς τα έργα σου; Απ’ ότι ξέρω η ζωγραφική «μιλά» από μόνη της.

Πάντοτε κατά την δική μου άποψη η ζωγραφική δυσκολεύει πολύ κόσμο, μια και από τη φύση της κάποιες φορές γίνεται δυσνόητη. Ο κόσμος νιώθει μια ανασφάλεια στην ανάγνωση των έργων. Χάνει με την ηλικία-μεγαλώνοντας- τούτο το δώρο της ανάγνωσης των χρωμάτων.  Και γι’ αυτό φταίνε όλοι αυτοί που του δημιούργησαν το θαυμασμό στο ακατανόητο. Που φρόντισαν για τις δικές τους φιλοδοξίες να τον απομακρύνουν  από το ένστικτο του να του αρέσει κάτι χωρίς «γιατί», απλά και μόνο γιατί ψιθύρισε κάτι στης καρδιάς του τα πράγματα. 
 

Θα ήθελα να μου πεις για τις επόμενες παρουσιάσεις της δουλειάς σου.

Ένα τρίπτυχο γραπτών κειμένων, ζωγραφικής και τραγουδιών μέσα από την δουλειά μου θα παρουσιαστεί το Σάββατο, 3 του Μάη η Ώρα 20.00, στον πολυχώρο «Αποθήκες» δίπλα από εκκλησία Αγ. Λαζάρου  στη Λάρνακα. Τα κείμενα του βιβλίου «αγνώστου χρόνου»  παρουσιάζονται σε θεατρικό αναλόγιο και τα τραγούδια ζωντανά από τους αγαπημένους φίλους από την Κρήτη Μ.  Σταυρακάκη, Ζ. Σπυριδάκη, και από την Κύπρο Τ. Πρωτοπαπά και Θεοδώρα Κωνσταντίνου. Η είσοδος θα είναι ελεύθερη.  Η έκθεση θα είναι ανοικτή μόνο για δύο μέρες και φιλοξενείται από την πολιτιστική ομάδα «ΠΝΟΗ» Λάρνακας. Επόμενος σταθμός η Αθήνα. Συγκεκριμένα στις 18 Ιουνίου θα γίνει η παρουσίαση του βιβλίου  στο Σπίτι της Κύπρου.  Επίσης έλαβα πρόσκληση για τον Αύγουστο για παρουσίαση στην Γαλλία των «painted songs» όπως μου τα έχουν ονομάσει. Θα είναι τρεις συναυλίες που θα συνοδεύουν την έκθεση των έργων ζωγραφικής μου.

 

Γιώργος  Α.Κωνσταντίνου
 

Γεννημένος το 1969 με καταγωγή από Ακάκι, το γένος Κωστή Στασή και από Μόρφου, το γένος Γεωργίου Καραπούτσιου. Τότε, το 1974  κόπηκαν οι μνήμες. Στα  πέντε μου χρόνια. Λογιέμαι πρόσφυγας γιατί ποτέ μου δεν ρίζωσα στην απ’ εδώ πλευρά του νησιού μας.  Σπουδές, παραλίγο νομικός, γλύτωσα την τελευταία στιγμή, τελικά δάσκαλος.                                                                                                      

 

Με τη ζωγραφική συναντηθήκαμε νωρίς, μα η μεγάλη αγάπη αναπτύχθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1991 όταν άρχισα να βλέπω μέσα από το φως της Βυζαντινής Τέχνης. Άγιο όρος, εκκλησιές, Θεσσαλονίκη, ταξίδια γεμάτα γνώση και εμπειρίες… Ποτέ μου δεν έμαθα να φτιάχνω εικόνες…Ένα πέρασμα από το Λονδίνο και αργότερα και πάλι από την Θεσσαλονίκη μου, απελευθέρωσε την ζωγραφική από βιοποριστικές δεσμεύσεις.  Παντρεμένος με το ζουμπούλι (Θεοδώρα).  Μαρία , Σταυρινή και Αναστάσης  τα τρία κορυφαία ζωντανά έργα μου . Η γνωριμία μου με τον αγαπημένο φίλο και πνευματικό μου πατέρα στον χώρο της τέχνης χαράκτη Χαμπή, ήταν καθοριστική για τα μετέπειτα ταξίδια μου στο χώρο της ζωγραφικής. 
 

1995 – 2006 Συμμετοχή σε ομαδικές εκθέσεις.

Αύγουστος 2007 Α’ ατομική έκθεση «Το άννοιμαν» 

Οκτώβρης 2007  Β’ ατομική έκθεση «Το άννοιμαν στην Χώρα» 

Φεβρουάριος 2008 παρουσίαση του βιβλίου «Όταν βγει το κόκκινο Φεγγάρι» αυτοέκδοση, Λευκωσία 2007.

Σεπτέμβρης 2011 Γ’ ατομική έκθεση «Αγνώστου χρόνου. Εντός της Πύλης». 

Ιούνης 2012 Δ’ ατομική έκθεση. «Αγνώστου χρόνου. Χρώμα, λόγος, μέλος*». 

Ιούνης 2012 παρουσίαση του βιβλίου «Αγνώστου χρόνου» αυτοέκδοση.