Με ιδιαίτερη επιτυχία έλαβε χώρα σήμερα Τρίτη 5 Μαρτίου 2013 στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου η διάλεξη του κ. Προκόπη Παυλόπουλου, Καθηγητή Δημοσίου Δικαίου του Πανεπιστημίου Αθηνών, Βουλευτή του ελληνικού Κοινοβουλίου και πρώην Υπουργού.  Ο κ. Παυλόπουλος ανέπτυξε τις συνταγματικές πτυχές των Μνημονίων που εφαρμόσθηκαν στην Ελλάδα και ειδικότερα ασχολήθηκε με τη στάση της νομολογίας των Δικαστηρίων απέναντι στις προσβολές που επιφέρουν στα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα οι μνημονιακές πρόνοιες.
Τη διάλεξη παρακολούθησαν με αμείωτο ενδιαφέρον εκπρόσωποι του πολιτικού κόσμου, μέλη του δικαστικού σώματος, στελέχη της ακαδημαϊκής κοινότητας και πλήθος φοιτητών του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου. Επακολούθησε εξαιρετικά διαφωτιστική συζήτηση μεταξύ των συμμετασχόντων.
Το Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου με τη σημερινή εκδήλωση σηματοδοτεί τη βούλησή του για ανοικτούς ακαδημαϊκούς ορίζοντες και συνεργασία με καταξιωμένα πανεπιστημιακά ιδρύματα, ιδιαιτέρως με αυτά του ελλαδικού χώρου.  Είναι πρόσφατο το παράδειγμα της συνεργασίας του με το Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, αναφορικά με τη δημιουργία της επώνυμης έδρας «Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο - Μιχάλης Κακογιάννης».
Ακολουθεί ο επίλογος της διάλεξης του κ. Παυλόπουλου :
Α.-  Μέσα στη δίνη της πρωτοφανούς  και παγκόσμιας οικονομικής κρίσης είναι ανάγκη ν’ αναλογισθούμε πού οδηγεί η ανεξέλεγκτη προέλαση των οικονομικών αλλά και θεσμικών προταγμάτων του νεοφιλελευθερισμού. Και κάτι τέτοιο μπορούμε να το επιτύχουμε πρωτίστως ανατρέχοντας στις ρίζες του υγιούς καπιταλισμού και της πολιτικοοικονομικής φιλοσοφίας που τον εκφράζει.  Σύμφωνα με τις ρίζες αυτές:
1. Πρώτον, η οικονομική δραστηριότητα, σ’ ένα πραγματικά δημοκρατικό κράτος, έχει νόημα μόνον όταν επιτρέπει στο κάθε μέλος του κοινωνικού συνόλου ν’ αναδείξει την αξία του ως Ανθρώπου και, περαιτέρω, ν’ αναπτύξει ελεύθερα την προσωπικότητά του υπό όρους αμοιβαίου σεβασμού και υπό στοιχειώδεις συνθήκες κοινωνικής αλληλεγγύης.
2. Και, δεύτερον, η οικονομική δραστηριότητα, ακόμη και υπό όρους οικονομικής κρίσης οιουδήποτε βάθους, δεν επιτρέπεται, κατά το Σύνταγμα, να εξουθενώνει θεσμικώς τον πυρήνα των συνταγματικών δικαιωμάτων. Ιδίως δε εκείνων που θεμελιώνουν το κοινωνικό κράτος δικαίου, το οποίο πλέον συνιστά κορυφαία γενική ρήτρα του Συντάγματος, κατά τις διατάξεις του άρθρου 25 παρ.1 και, κατά νομική λογική ακολουθία, κορυφαίο σκοπό δημόσιου συμφέροντος συνταγματικού επιπέδου.  Εν πάση δε περιπτώσει η κατά τ’ ανωτέρω οικονομική δραστηριότητα οφείλει, πάντοτε κατά τις διατάξεις του Συντάγματος, να σέβεται στο ακέραιο, μεταξύ άλλων και τις αρχές του αναλογικότητας και της προστατευόμενης εμπιστοσύνης.
Β.- Υπό την θεμελιώδη αυτή εκδοχή πρέπει να συνειδητοποιήσουμε την αυτοτελή αξία των θεσμών και της παράδοσης που δημιουργούν ως συστατικά στοιχεία του όλου πολιτισμού μας.  Και, επέκεινα, οφείλουμε ν’ αντισταθούμε στην άναρχη και ανεξέλεγκτη δημιουργία καινοφανών θεσμών υπό την αποκλειστική επιρροή αυθαίρετων, αμιγώς οικονομικών -και δη χρηματοπιστωτικών- θεωρήσεων. Δυστυχώς ως ένας τέτοιος, latosensu, «θεσμός» εμφανίζεται και το νομολογιακής προέλευσης «δημοσιονομικό δημόσιο συμφέρον», προερχόμενο μάλιστα από οικονομικής προέλευσης μετάλλαξη του απλού ταμειακού συμφέροντος του Δημοσίου.
Γ.- Σε τελική ανάλυση ας προτάξουμε, ιδίως στους καιρούς μας, το δίδαγμα του ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού -ο οποίος μόνο με κοινωνικό πρόσωπο μπορεί να υπάρξει- ότι η οικονομική δραστηριότητα είναι αξιακώς κρίσιμη και χρήσιμη όταν υπηρετεί την ελευθερία του Ανθρώπου. Το αντίστροφο σημαίνει την σταδιακή εδραίωση ενός νέου ολοκληρωτισμού, ο οποίος  -και ας μην υποτιμάμε αυτόν τον κίνδυνο ιδίως στα χρόνια μας-  μπορεί ν’ αποδειχθεί πολύ πιο επώδυνος για τον Άνθρωπο και το κοινωνικό σύνολο από τους μακρινούς ή και κοντινούς χρονικώς προγόνους του.