Το κείμενο αυτό αποτελεί μια αναφορά στη γοητεία του παραμυθιού και στην αξία του σαν εργαλείο μάθησης και αγωγής.

Παραθέτει με απλό τρόπο τις δυνατότητές του, τη συμβολή του στη ψυχοσωματική ανάπτυξη του παιδιού και δίνει απλές πρακτικές εισηγήσεις σε εκπαιδευτικούς και γονείς για καλύτερη αξιοποίησή του. Στην προσπάθεια αυτή περιλαμβάνεται επίσης μια αναφορά στο συμμετοχικό-κοινωνικό παραμύθι και στο πώς αυτό συμβάλλει στους στόχους που οι γονείς αλλά και τα εκπαιδευτικά συστήματα θέτουν για τα παιδιά.

Τα σύγχρονα εκπαιδευτικά συστήματα δε διαφέρουν καθόλου από παλαιότερα συστήματα αναφορικά με τη συνεχή προσπάθεια που καταβάλλουν για να εξεύρουν νέες αποδοτικότερες μεθοδολογίες, προσεγγίσεις και νέα μέσα μάθησης και αγωγής. Σε αυτή τους την προσπάθεια και αναζήτηση δεν μπόρεσαν όμως ποτέ να αποχωριστούν μερικές παραδοσιακές προσεγγίσεις που παραμένουν σταθερά στην πρώτη γραμμή (ανάγνωση, διήγηση, αφήγηση, εξιστόρηση, διάλογος, παραμύθι,..), στις πρώτες επιλογές των εκπαιδευτικών αλλά και στις πρώτες προτιμήσεις των παιδιών.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου εδώ.