Αυτή η πρόταση γράφτηκε τον Μάιο του 1968 σε ένα τοίχο στο Παρίσι κατά την διάρκεια μιας από της μεγαλύτερες περιόδους αναταραχής που έζησε ποτέ η δυτική Ευρώπη. Οι διαμαρτυρίες έφεραν την οικονομία μιας προηγμένης βιομηχανικής χώρας σε στασιμότητα, με τους συμμετέχοντες να είναι περί τους 11,000,000 εργαζόμενους, πάνω από το 22% του συνολικού πληθυσμού της Γαλλίας. Το μήνυμα αυτό ξαναγράφτηκε πρόσφατα σε διάφορα πανό στις διαδηλώσεις στη Μαδρίτη και στη Βαρκελώνη, ενώ όμοια συνθήματα φώναζαν πλήθος κόσμου στην Λισσαβώνα και στην Αθήνα. Φαίνεται ότι είμαστε στα πρώτα στάδια μιας αλλαγής που είναι αποτέλεσμα της διαδικασίας αντιπαράθεσης μεταξύ του κατεστημένου και της μάζας, η απαρχή μια περιόδου που θα χαρακτηριστεί από ένταση και αναταραχή.
Όταν κοιτάζουμε την τραπεζική κρίση και πιο πρόσφατα την κρίση δημόσιου χρέους, την προσεγγίζουμε με ένα πλαίσιο αξιολόγησης που αποτελείται από τρεις φάσεις: Άρνηση, Διαμαρτυρία και Εντολή για αλλαγή.
•    Άρνηση - στην πρώτη φάση της κρίσης, όλοι θεωρούν ότι το τι συμβαίνει είναι το σφάλμα κάποιου άλλου και οι πολιτικοί τείνουν να πιστεύουν ότι η λύση έγκειται στην χρηματοπιστωτική χαλάρωση. Ο καθένας κοιτάζει το διαρθρωτικό πρόβλημα σαν να είναι συγκυριακό, με τους ηγέτες να κατηγορούν τους πάντες αλλά να μην προσφέρουν καμία πραγματική αλλαγή. Υπάρχει ακόμα πλήρης άρνηση της έκτασης του προβλήματος.

•    Διαμαρτυρία - όταν μετά από την περίοδο άρνησης η  "καλύτερη μέρα" δεν έρθει, ξεκινά η διαμαρτυρία κατά της έλλειψης αποτελεσμάτων. Οι πολιτικοί ηγέτες απελπίζονται και ξεκινούν να παραβαίνουν διάφορες νομοθεσίες και συνθήκες, προσποιούμενοι όμως ότι δεν το πράττουν. Οι ψηφοφόροι "ρίχνουν" τις κατεστημένες κυβερνήσεις και τις αντικαθιστούν με την αντιπολίτευση, η οποία προχωρεί στο να αυξήσει την χρηματοπιστωτική χαλάρωση και να μην αναγνωρίσει την έκταση του προβλήματος αφού εξακολουθεί να ελπίζει ότι μια επώδυνη αναδιάρθρωση μπορεί να αποφευχθεί. Τα προβλήματα δεν αντιμετωπίζονται και οι προσπάθειες για επίλυσή τους αυξάνουν μόνο το μέγεθος της αναγκαίας προσαρμογής.
    
•    Εντολή για αλλαγή - όταν οι συμβατικές και μη συμβατικές προσπάθειες για αντιμετώπιση της κρίσης αποτύχουν επειδή δεν αναγνωρίζουν την πραγματική διάσταση του προβλήματος, οι πολιτικοί αναγκάζονται να αναλάβουν πραγματική δράση σε μια οικονομία και μια κοινωνία στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Η σαφής αποτυχία όλων των προηγούμενων προσπαθειών για να αλλάξουν τα πράγματα ανοίγει το δρόμο για πραγματικές, διαρθρωτικές αλλαγές.
Μέχρι στιγμής, η Κύπρος έχει παραμείνει μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης φάσης που θα μας οδηγήσει στην "εντολή για αλλαγή". Δυστυχώς, η εντολή για αλλαγή θα έρθει μόνο μετά από μια σειρά πολιτικών λαθών και την κατάρρευση του συστήματος, παρά από μια "Φώτιση Κυρίου". Ενώ οι βραχυπρόθεσμες προοπτικές για την κρίση μπορεί να φαίνονται τρομακτικές, η εντολή για αλλαγή θα είναι ένα καλό βήμα, καθώς είναι δυνατόν να επιφέρει μια ισχυρή, βιώσιμη, ανάκαμψη, σε αντίθεση με την τρέχουσα δυσφορία. Στο μεσοδιάστημα, enjoy the show καθώς οι πολιτικοί μας ελίσσονται και μεταλλάσσονται.

www.leafresearch.com