Η αποδοχή του δώρου από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας παράγει υποχρέωση. Η υποχρέωση προς ένα μεγαλοεπιχειρηματία είναι το πρώτο γράμμα στην αλφαβήτα της διαπλοκής. Από τη στιγμή που τα παίρνεις, την ίδια ώρα δίνεις ανοιχτή επιταγή. Υπογράφεις γραμμάτιο αόριστου χρόνου. Με άγνωστα –σε βάθος χρόνου– ανταλλάγματα. Αυτό που σήμερα παρουσιάζεται ως μια «φιλική κίνηση», αύριο μπορεί να καταλήξει ως μια δικαστική διαφορά. Το ζήσαμε με τα «κάτι κουτσοδούλεια» του Μιλτιάδη Νεοφύτου στο εξοχικό του τέως Προέδρου. 

Η λογική του Προεδρικού ότι ο Κρις Λαζαρή δεν-κάνει-δουλειές-στην-Κύπρο, άρα δεν έχει άμεσα συμφέροντα σε μια ημι-χρεοκοπημένη χώρα είναι μια στρεβλή λογική. Και από τη στρεβλή λογική, προκύπτουν τα ανάλογα ερωτήματα. Μπορεί το Προεδρικό να εγγυηθεί ότι ο μεγαλοεπιχειρηματίας δεν έχει φίλους που κάνουν δουλειές στην Κύπρο; Μπορεί κανείς από το Προεδρικό να μας πείσει ότι τα επόμενα χρόνια δεν θα ενδιαφερθεί ο μεγαλοεπιχειρηματίας για ένα έργο στην Κύπρο; Θα έκανε τέτοια «διευκόλυνση» ο Κύπριος μεγαλοεπιχειρηματίας στον Πρόεδρο εάν ήταν ένας πρώην πολιτικός; Η φαύλη λογική των κυβερνώντων παράγει χίλιες-δύο υποθέσεις αντί για μια καθαρή εξήγηση.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι θεσμός. Και ο θεσμός εκτός από εξουσία και κύρος παράγει προηγούμενο. «Δικαστικό προηγούμενο». Για τους Υπουργούς και το πολιτικό προσωπικό στο σύνολο, αλλά και για τους χιλιάδες δημόσιους υπαλλήλους. Εάν ο ανώτατος πολιτικός άρχοντας δικαιούται τέτοιου είδους «διευκολύνσεις» γιατί να μην δικαιούται και ο Διευθυντής του Φόρου Εισοδήματος, ο Διοικητής της Κεντρικής, ο Διευθυντής του Κτηματολογίου; Εάν αποδεχτούμε τις αστείες δικαιολογίες του Προεδρικού, τότε ανοίγουμε την πόρτα στο απόλυτο χάος.

Μόνο που δεν χρειάζονται κανόνες, ούτε νόμοι για τόσο απλά και ξεκάθαρα ζητήματα. Αυτά τα πράγματα είναι αυτονόητα. Ο Πρόεδρος αντί να διαβεβαιώνει τους Κύπριους πολίτες ότι «η χρήση αυτής της διευκόλυνσης θα γίνει με απόλυτα λελογισμένο τρόπο», όφειλε να δώσει το πρώτο παράδειγμα. Να πράξει αυτό που απαιτούμε να πράξει ο τελευταίος δημόσιος υπάλληλος. Το αυτονόητο. 

ΥΓ: Τα «λαμπρά μυαλά» του Προεδρικού που σκέφτηκαν το δίλημμα «αν δεν δεχτούμε την προσφορά Λαζαρή τότε ποιος-θα-πληρώσει-για-το-τζετ;» εάν σπαταλούσαν τη φαιά ουσία τους σε θέματα πραγματικής πολιτικής παραγωγής θα έβρισκαν χίλιες-δύο λύσεις. Μπορούν ή θα συνεχίσουν να ασχολούνται με τις λιμουζίνες, τις business-class και τα δώρα;