Ο Ανδρέας Δημητρίου, Διευθυντής στο γραφείο Ιωαννίδης Δημητρίου Δ.Ε.Π.Ε, μιλά στη Business Weekly για το θέμα των ιδιωτικοποιήσεων και για το επικείμενο συνέδριο «ιδιωτικοποιήσεις ημικρατικών οργανισμών

Στόχος του συνεδρίου «ιδιωτικοποιήσεις ημικρατικών οργανισμών» από πλευράς του γραφείου Ιωαννίδης Δημητρίου Δ.Ε.Π.Ε., είναι να ενημερώσει το κοινό σε καθαρά επιστημονικό επίπεδο, με σκοπό να προκληθεί η έναρξη ενός ενημερωμένου διαλόγου και ανάλυσης του σημαντικότατου αυτού θέματος. Το συνέδριο θα δώσει την πρώτη ευκαιρία να συζητηθούν όλες οι πιο πάνω πτυχές του θέματος μεταξύ όλων των ενδιαφερομένων. Η αποφυγή της συζήτησης και η έλλειψη προετοιμασίας θα μας φέρει προ τελεσμένων γεγονότων όπου θα καθορίζουν και επιβάλλουν άλλοι το μέλλον μας, σημειώνει ο κ. Δημητρίου.

Μερικοί το ονομάζουν ξεπούλημα στα ιδιωτικά συμφέροντα, άλλοι ευκαιρία για ανάπτυξη ή διάσωση ενός Οργανισμού. Τελικά που βρίσκεται η αλήθεια, όσον αφορά στις ιδιωτικοποιήσεις των ημικρατικών οργανισμών;
Έχοντας υπόψη το πεδίο των δραστηριοτήτων των κρατικών ή ημικρατικών οργανισμών του τόπου, είναι φανερό ότι δεν μπορεί να υπάρχει μια «αλήθεια» που να καλύπτει όλους τους οργανισμούς. Το μόνο που είναι σίγουρο είναι ότι οι δογματισμοί και οι λαϊκισμοί που χαρακτηρίζονται από τις πιο πάνω τοποθετήσεις, δεν έχουν θέση σε οποιαδήποτε σοβαρή συζήτηση που έχει σχέση με το θέμα των ιδιωτικοποιήσεων των κρατικών ή ημικρατικών οργανισμών του τόπου.
Κατά την άποψη μου θα πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι ο κάθε οργανισμός έχει τη δική του συμβολή στη σημερινή ή μελλοντική χρηματοδότηση ή στην επιβάρυνση του κρατικού ταμείου, καθώς και στην εύρυθμη λειτουργία του. Επίσης, ο κάθε οργανισμός έχει τα δικά του πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα και αυτά πρέπει να συνυπολογιστούν πριν ληφθεί οποιαδήποτε απόφαση ιδιωτικοποίησης ή μη ιδιωτικοποίησης για οποιοδήποτε οργανισμό.

Πόσο αναγκαία θεωρείτε ότι είναι σήμερα η ιδιωτικοποίηση των ημικρατικών; Θα μπορούσε να βρεθεί μια άλλη λύση που να αποδίδει; Για παράδειγμα να δοθεί το μάνατζμεντ ενός οργανισμού σε ιδιώτη και να παραμείνει ο οργανισμός στα χέρια του δημοσίου; Ή να μετατραπεί σε οργανισμό ιδιωτικού δικαίου;
Το θέμα των ιδιωτικοποιήσεων δεν είναι καινούριο. Έχει χρόνια που συζητείται. Πιστεύω ότι θα συνέχιζε η συζήτηση για χρόνια αν δεν υπήρχε το Μνημόνιο. Συνεπώς, το Μνημόνιο έχει φέρει το θέμα των ιδιωτικοποιήσεων στο άμεσο και επιτακτικό προσκήνιο αφού το έχει συνδέσει με τη χρηματοδότηση του κράτους από την Τρόικα. Η κυβέρνηση έχει δηλώσει ότι θα τηρήσει τις πρόνοιες του Μνημονίου με ευλάβεια. Συνεπώς καλό είναι να εξετάσουμε και να γνωρίζουμε το περιεχόμενο του Μνημονίου σε σχέση με το θέμα των ιδιωτικοποιήσεων.
Δεν πρέπει, κατά την άποψη μου, να αφεθεί η τύχη των κρατικών και ημικρατικών οργανισμών σε μια γενική ανασκόπηση. Ο κάθε οργανισμός θα πρέπει να τύχει ειδικής εξέτασης και το κράτος θα πρέπει να θέσει και να καθορίσει ποιοτικούς και ποσοτικούς στόχους (benchmarks) για το τι αποσκοπεί και τι αναζητεί με την ιδιωτικοποίηση του κάθε οργανισμού ξεχωριστά.
Η μετατροπή των κρατικών και ημικρατικών οργανισμών σε οργανισμούς ιδιωτικού δικαίου θα έχει αναμφίβολα οφέλη όσο αφορά στην εμπορική και διοικητική ευελιξία του κάθε οργανισμού. Το σημερινό νομοθετικό πλαίσιο θα επέτρεπε κάτι τέτοιο με σχετική ευκολία. Αυτό, όμως, προνοεί συμφωνία και συνεννόηση όλων των ενδιαφερομένων και ιδιαίτερα των εργαζομένων, τα συμφέροντα των οποίων θα πρέπει να διαφυλαχθούν, όπως, βεβαίως, πρέπει να διαφυλαχθούν και τα συμφέροντα του ιδιοκτήτη (δηλαδή του κράτους) και του ίδιου του οργανισμού ως δρούσα οικονομική μονάδα.

Ποια μοντέλα ιδιωτικοποιήσεων διεθνώς θεωρούνται επιτυχημένα και ποια όχι;
Αυτή είναι δύσκολη ερώτηση, διότι η επιτυχία εμπεριέχει πολλές πτυχές. Είναι γι’ αυτό που έχω προαναφέρει την αναγκαιότητα της εξέτασης του κάθε οργανισμού ξεχωριστά, δηλαδή του καθορισμού των στόχων του προγράμματος της ιδιωτικοποίησης γενικά καθώς και των ειδικών στόχων της ιδιωτικοποίησης του κάθε οργανισμού καθ’ αυτού.
Σήμερα φαίνεται οι στόχοι να είναι μόνο δυο: η ικανοποίηση του τι εκλαμβάνεται να είναι η απαίτηση της Τρόικας για ιδιωτικοποιήσεις των κρατικών και ημικρατικών οργανισμών μέσω του Μνημονίου και η άντληση κεφαλαίων ύψους €1,4 δισ. μέχρι το 2018.
Τυχόν περιορισμός της εξέτασης του θέματος των ιδιωτικοποιήσεων στο κατά πόσο ικανοποιούνται μόνο οι πιο πάνω στόχοι είναι συνταγή για καταστροφή και πράγματι θα έχει ως αποτέλεσμα το ξεπούλημα του εθνικού πλούτου που αντιπροσωπεύουν οι κρατικοί και ημικρατικοί μας οργανισμοί σε ιδιωτικά και μάλλον ξένα συμφέροντα.
Η κυβέρνηση θα πρέπει κατά την άποψη μου να καταθέσει τους λόγους γιατί πιστεύει ότι είναι προς το δημόσιο συμφέρον η ιδιωτικοποίηση του κάθε οργανισμού ξεχωριστά και να καθορίσει τους βραχυπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους στόχους της ιδιωτικοποίησης έτσι ώστε να γίνει δυνατό να ελέγχεται η πορεία και η επιτυχία ή αποτυχία της κάθε ιδιωτικοποίησης. Αυτό το λέγω διότι υπάρχουν πάρα πολλές παράμετροι που πρέπει να ληφθούν υπόψη όταν εξετάζεται το θέμα της ιδιωτικοποίησης του οποιουδήποτε κρατικού ή ημικρατικού οργανισμού, όπως για παράδειγμα:
•    απόδοση στο κράτος,
•    μείωση του κόστους στον καταναλωτή,
•    αύξηση του ανταγωνισμού,
•    η απρόσκοπτη και συνεχής παροχή της υπηρεσίας σε συνθήκες ασφάλειας και νομιμότητας,
•    τα συμφέροντα των εργαζομένων,
•    οι κίνδυνοι που πιθανό να υπάρξουν με την μεταφορά μιας υπηρεσίας που έχει κυρίαρχη σημασία στη ζωή και την ασφάλεια του κράτους σε ιδιωτικά χρέη. Για παράδειγμα, πώς θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί πιθανή αγορά της Αρχής Λιμένων Κύπρου από Τουρκικά συμφέροντα; Πώς θα μπορούσε να αποφευχθεί έχοντας υπόψη το Ευρωπαϊκό Κεκτημένο; Το λιμάνι της Νέας Υόρκης ανήκει στο Dubai Fund. Θα νιώθαμε εμείς ασφαλείς εάν το Λιμάνι της Λεμεσού ανήκε σε Τουρκική κρατική εταιρεία; Το ίδιο, βεβαίως, ισχύει και για την ΑΗΚ που είναι ένας βασικός οικονομικός πνεύμονας του τόπου.

Το συνέδριο με μια ματιά
Οργάνωση: Ιωαννίδης Δημητρίου Δ.Ε.Π.Ε, KPMG Ltd και Patton Boggs LLP
Συντονισμός: IMH
Χορηγοί επικοινωνίας: IN Business και Inbusinessnews.com
Για περισσότερες πληροφορίες: www.imhbusiness.com
e-mail: [email protected]