"Αυτό που συμβαίνει σήμερα με τη πολιτική των τραπεζών στα επιτόκια δημιουργεί στρεβλώσεις και προβλήματα στην οικονομία και ταυτόχρονα βαθαίνει την ύφεση" τονίζει σε άρθρο του ο αντιπρόεδρος οικονμίας του ΚΕΒΕ, Ανδρέας Μάτσης.

Παράλληλα, αναφέρει: Να σημειώσουμε καταρχήν το ρόλο των επιτοκίων στην οικονομία. Τα δανειστικά επιτόκια αποτελούν έξοδο (βάρος) της παραγωγικής οικονομίας αφού αφαιρούνται από το εισόδημα των επιχειρήσεων και των ιδιωτών για να πληρωθούν οι ετήσιοι τόκοι των δανείων προς τις τράπεζες. Τα καταθετικά επιτόκια αντίθετα αποτελούν έσοδο για την οικονομία αφού δίδονται στο καταθέτη και χρησιμοποιούνται  μέσα στην οικονομία σαν κατανάλωση, επένδυση η άλλως πως.

Συνήθως οι τράπεζες έχουν ένα ψαλίδι της τάξεως του 2-3% μεταξύ των καταθετικών και των δανειστικών επιτοκίων που θεωρείται ικανοποιητικό για τη κερδοφορία των τραπεζών.

Τι συμβαίνει σήμερα. Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει ελεύθερη αγορά και ανταγωνισμός στα καταθετικά επιτόκια. Οι τράπεζες εκμεταλλευόμενες το γεγονός πως ο καταθέτης, λόγω των περιορισμών που επιβλήθηκαν, δεν μπορεί να αποσύρει τη κατάθεση του και να πάει σε άλλη τράπεζα, μείωσαν τα καταθετικά επιτόκια κατά 2% τουλάχιστον. Ταυτόχρονα αυξάνουν το δανειστικό επιτόκιο στις περιπτώσεις που οι χρεώστες ζητούν αναδιάρθρωση των δανείων τους όταν αντιμετωπίζουν δυσκολίες στη εξυπηρέτηση των υποχρεώσεων τους. Χρησιμοποιούν δε σαν επιχείρημα ότι αυξάνεται ο πιστωτικός κίνδυνος.

Με βάση τελευταία στοιχεία οι καταθέσεις ανέρχονται σε περίπου 50 δισεκ. και τα δάνεια σε περίπου 65 δισεκ. Αν υποθέσουμε πως τα καταθετικά επιτόκια μειώθηκαν κατά 2% και ισόποσα αυξήθηκαν τα δανειστικά επιτόκια στα μισά περίπου δάνεια, τότε συμπεραίνουμε πως αφαιρείται από τα έσοδα της οικονομία 1 δισεκ. (50 δισεκ. Χ 2%) και προστίθενται στα έξοδα της παραγωγικής οικονομίας περίπου 600 εκατ. (30 δισεκ. Χ 2%). Σύνολο 1.6 δισεκ. αφαιρούνται από την οικονομική δραστηριότητα πράγμα που βαθαίνει την ύφεση. Το πρόβλημα γίνεται ακόμα μεγαλύτερο αν λάβουμε υπόψη και την φορολογία των τόκων που αυξήθηκε από 15% στο 30%.

Κάτι ακόμα. Οι τράπεζες θα έπρεπε να υπολογίζουν το πιθανό κίνδυνο κατά τη στιγμή της παραχώρησης του δανείου και να ζητούν το ανάλογο επιτόκιο. Το να έρχονται σε περιόδου κρίσεων που όλοι αντιμετωπίζουν προβλήματα να αυξάνουν το επιτόκιο με το πρόσχημα της αύξησης του κινδύνου ουσιαστικά επιταχύνουν τη κατάρρευση της συγκεκριμένης επιχείρησης και αλυσιδωτά και σε άλλες. Τη στιγμή ακριβώς που χρειάζονται βοήθεια και θα έπρεπε να μειωθούν τα επιτόκια για να μπορέσουν να επιβιώσουν.

Αυτό που γίνεται σήμερα ουσιαστικά καταλήγει σε boomerang για τις ίδιες τις τράπεζες αλλά και τους μετόχους / επενδυτές που λαμβάνουν λανθασμένη πληροφόρηση. Αυξάνουν το επιτόκιο σε δάνεια που εμφανίζουν προβλήματα και δείχνουν αυξημένα έσοδα και κέρδη που είναι καθαρά λογιστικά. Σε 2-3 χρόνια αφού επιτάχυναν τη κατάρρευση των δανειστών με τα ψηλά επιτόκια θα πρέπει να διαγράψουν τόκους και κεφάλαιο δημιουργώντας ζημιές.
 
Η λύση του προβλήματος δεν είναι εύκολη. Αντίθετα είναι περίπλοκη και χρειάζεται φαντασία και τόλμη. Δεν πιστεύω σε λύσεις μέσω νομοθεσίας. Αυτές μάλλον θα δημιουργήσουν περαιτέρω στρεβλώσεις. Η ουσία είναι οι τράπεζες να κατανοήσουν το πρόβλημα και να συμπεριφερθούν υπεύθυνα. Αρχίζοντας από τη μείωση των δικών τους μεγάλων λειτουργικών εξόδων".