Δεν έπρεπε να είχαμε φτάσει ως εδώ. Δεν έπρεπε η Κύπρος να αποτελέσει το πειραματόζωο της Ευρωζώνης. Ούτε έπρεπε να συζητούμε τώρα το κούρεμα των καταθετών υπό ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα και με το φόβο μιας πιθανής κατάρρευσης του τραπεζικού συστήματος και της οικονομίας να επικρέμαται ως δαμόκλεια σπάθη.
Έγιναν λάθη. Εν πολλοίς εμείς οι ίδιοι ανοίξαμε την πόρτα των εκβιασμών. Και οι εταίροι μας στη ζώνη του Ευρώ κάθε άλλο παρά αλληλεγγύη επιδεικνύουν εφαρμόζοντας μια συνταγή που δεν έχει προηγούμενο, που καταστρατηγεί τις αρχές της τραπεζικής, που αποθαρρύνει την κατάθεση, σκοτώνει την εμπιστοσύνη και διαπράττει ολέθριες διακρίσεις μεταξύ των μελών της που μέχρι σήμερα χρειάστηκαν στήριξη και πήραν.
Κακώς. Πολύ κακώς που φτάσαμε μέχρι εδώ.
Όμως. Αυτή την ώρα πάνω από όλα έχουμε ευθύνη να διατηρήσουμε ότι μέχρι σήμερα με κόπο κτίσαμε τις προηγούμενες δεκαετίες και αποτελούσε ένα από τα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα, παρά το πολιτικό μας πρόβλημα. Τη σταθερότητα. Έχουμε ευθύνη να δημιουργήσουμε τις κατάλληλες προϋποθέσεις για ένα μέλλον με προοπτική ευημερίας.
Έχουμε μπροστά μας μια πολιτική απόφαση, ειλημμένη και καταγραμμένη. Την οποία για τον ένα ή τον άλλο λόγο έχουμε ήδη αποδεχθεί σε επίπεδο κυβέρνησης.
Η επιβολή του λεγόμενου φόρου σταθερότητας, του καμουφλαρισμένου κουρέματος των καταθέσεων – ακόμη και τον δήθεν ασφαλισμένων – αν τύχει σωστής διαχείρισης μπορεί να εφαρμοστεί και να ξεπεραστεί σχετικά σύντομα.
Οι πολιτικοί μας οφείλουν σήμερα να πουν την αλήθεια. Αν τα πράγματα έχουν όπως η κυβέρνηση υποστηρίζει, αν δηλαδή η εναλλακτική μας επιλογή είναι η άτακτη χρεοκοπία και αν μία τράπεζα επρόκειτο την Τρίτη να πτωχεύσει λόγω της διακοπής της παροχής ρευστότητας από την ΕΚΤ και μία άλλη τράπεζα επρόκειτο να αναστείλει τις εργασίες της, τότε τυχόν μη ψήφιση του νομοσχεδίου για την επιβολή του φόρου σταθερότητας δεν είναι επιλογή.
Διότι αν η ψήφιση του νομοσχεδίου σημαίνει κάποια αστάθεια και εκροή καταθέσεων από τις τράπεζες μας, η μη ψήφισή του σίγουρα σημαίνει διάλυση του συστήματος.
Οι καταθέτες, από φόβο ότι θα έρθει ένα μεγαλύτερο κούρεμα και λόγω της κατακλυσμικής αβεβαιότητας που θα δημιουργηθεί, θα δημιουργήσουν αυτό που θέλουμε να αποτρέψουμε. Το λεγόμενο bank run. Σε όλες τις τράπεζες και σε όλα τα συνεργατικά. Και τότε δεν θα υπάρχει επιστροφή.
Αν λοιπόν τα πράγματα έχουν όπως πιο πάνω, η μόνη μας επιλογή είναι σύσσωμη η Βουλή να ψηφίσει το νομοσχέδιο. Και σύσσωμος ο πολιτικός και οικονομικός κόσμος να εξηγήσει με ψυχραιμία και αξιοπιστία την κατάσταση. Και να πείσει. Ότι τελικά αυτός ο φόρος δεν είναι τόσο τραγικός. Πληρώνουμε μια φορά και «ξεπληρώνουμε». Το δημόσιο χρέος της Κύπρου καθίσταται διαχειρίσιμο και δεδομένων των προοπτικών από την εκμετάλλευση των φυσικών μας πόρων… άνετο βάρος σε μεσομακροπρόθεσμο ορίζοντα.
Ούτως ή άλλως, αυτά τα 17 αβάσταχτα δισεκατομμύρια ευρώ που πρέπει να δανειστούμε για να καλύψουμε τις ανάγκες του συνόλου της οικονομίας μας, κάποιος πρέπει να τα πληρώσει.
Ο χρηματοοικονομικός τομέας της Κύπρου έχει συγκριτικά πλεονεκτήματα, εμπειρία και μέλλον. Μπορεί να ξεπεράσει το σημερινό σοκ και να δει μπροστά.
