Με την υπογραφή μνημονίου να μετατίθεται, το πιθανότερο, για μετά από τις προεδρικές εκλογές ο επόμενος Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας θα κληθεί από την πρώτη μέρα ανάληψης των καθηκόντων του να αναλάβει την εξεύρεση ρευστότητας για τις ανάγκες του κράτους.

Εάν επιβεβαιωθεί η δήλωση Σιαρλή ότι το κράτος έχει χρήματα για να καλύψει τις ανάγκες του μέχρι τον Μάρτιο, γίνεται αντιληπτό πως από την 1η Μαρτίου είτε ο Νίκος Αναστασιάδης, είτε ο Σταύρος Μαλάς είτε ο Γιώργος Λιλλήκας θα πρέπει να τρέξουν για εξεύρεση μερικών εκατομμυρίων που θα καλύψουν τις ανάγκες τουλάχιστον του Μάρτη με την ευχή ότι τον Απρίλιο το κυπριακό μνημόνιο θα έχει εγκριθεί από τα εθνικά κοινοβούλια των χωρών μελών.

Σε αντίθετη, περίπτωση ο νέος Πρόεδρος θ βρεθεί πρόσωπο με πρόσωπο με μία μη επιθυμητή στάση πληρωμών από τον πρώτο μήνα διακυβέρνησης, κάτι που ενδεχομένως να αποτελεί και παγκόσμια πρωτοτυπία.

Με τον εξωτερικό δανεισμό να είναι μη εφικτός, και τις τράπεζες και τα συνεργατικά να μην μπορούν να “τσοντάρουν” περαιτέρω μοναδική λύση φαντάζει και πάλι η στροφή στους ημικρατικούς οργανισμούς. Ωστόσο, και αυτοί πολύ δύσκολα θα αποδεσμεύσουν νέα χρήματα, ειδικά αν προέρχονται από τα Ταμεία Συντάξεων των εργαζομένων. Άλλωστε, μέχρι τότε μπορεί να αλλάξουν και οι πολιτικές ισορροπίες αφού σε περίπτωση εκλογής Αναστασιάδη ή Λιλλήκα, κανείς δεν μπορεί να ξέρει την αντίδραση των μελών των Διοικητικών Συμβουλίων η πλειοψηφία των οποίων προέρχεται από το ΑΚΕΛ.

Από την άλλη, ο νέος πρόεδρος θα έχει ως θετικό ότι κατά τον μήνα Μάρτιο δεν θα υπάρχει ληξιπρόθεσμο χρέος, ούτε τον Απρίλη ούτε τον Μάη.

Παράλληλα, στα υψηλά δώματα του ΥΠΟΙΚ υπάρχει μία συγκρατημένη αισιοδοξία για αύξηση των εσόδων του κράτους από τις νέες φορολογίες και για μειωμένες δαπάνες, συνδυασμός ο οποίος μπορεί να δημιουργήσει κάποιο πλεόνασμα.