Το επόμενο τεύχος του IN Business αποτελεί για μας το… εναρκτήριο σάλπισμα του κεφαλαίου των Προεδρικών Εκλογών του 2013. Μιας μάχης που συγκεντρώνει το βάρος της στην οικονομία του τόπου, έχοντας εντελώς διαφορετικά δεδομένα από κάθε άλλη εκλογική αναμέτρηση και κυρίως το εξής ένα: Η Κύπρος παύει να είναι οικονομικά ανεξάρτητο κράτος. Μετατρέπεται σε αδύναμο δανειζόμενο με αυστηρούς όρους που σπάνε κόκαλα.
To IN Business, ως το έντυπο που επί σειρά ετών στηρίζει την επιχειρηματικότητα και κατ’ επέκταση την αγορά, αναδεικνύοντας τα προβλήματα, τις προκλήσεις και τα επιτεύγματά της, έθεσε 50 και πλέον ερωτήματα στους τρεις υποψηφίους για το ύπατο αξίωμα της πολιτείας. Και απαίτησε απαντήσεις. Προτάσεις και τοποθετήσεις σαφείς για τα δημόσια οικονομικά, το επιχειρείν, τις επενδύσεις και πλείστα άλλα καίρια συναφή θέματα.
Οι απαντήσεις που πήραμε, άλλοτε συγκεκριμένες και άλλοτε πιο γενικές, θέλουν και τους τρεις υποψήφιους, Νίκο Αναστασιάδη, Σταύρο Μαλά και Γιώργο Λιλλήκα να αποδέχονται πως το αξίωμα το οποίο διεκδικούν φέρει ένα ογκώδες και αμφίβολου μέλλοντος φορτίο.
Αυτό, όμως, που τα οικονομικά προβλήματα αναδεικνύουν, πλέον, εμφανέστατα ως επιτακτική ανάγκη για τον απλό, αλλά σκεπτόμενο πολίτη, δεν είναι για εμένα προσωπικά τόσο οι λύσεις που θα προτείνουμε σήμερα ή αύριο ή μέχρι τις 12 Νοεμβρίου. Είναι οι πιο μακροχρόνιες και ουσιώδεις λύσεις, που θα φέρουν την εξυγίανση στο κράτος μας.
Τον Αύγουστο του 2011 και υπό τη σκιά των όσων είχαν συμβεί στο Μαρί, το ΙΝ Βusiness ανακοίνωνε στο εξώφυλλό του ότι ψάχναμε για «ικανούς μάνατζερ». Τότε ζητούσαμε άτομα με «ακεραιότητα χαρακτήρα, εντιμότητα, ικανότητα στο χειρισμό κρίσεων».
Ένα και πλέον χρόνο μετά δεν έχουν αλλάξει και πολλά στις απαιτήσεις μας. Ζητάμε σωστή διακυβέρνηση. Γιατί, στο τέλος της ημέρας, τα οικονομικά προβλήματα που μας ταλανίζουν σήμερα προκύπτουν από χρόνιες ατασθαλίες ατόμων και Κυβερνήσεων, για τις οποίες έχουν ευθύνη όλοι όσοι κυβέρνησαν, όσοι δεν αντιπολιτεύονταν όπως όφειλαν και κατ’ επέκταση η κουλτούρα ενός λαού και όχι μόνο των ηγετών του. Επομένως, αυτό που πρέπει να δούμε είναι ολόκληρη τη δική μας φιλοσοφία και του κράτους μας, τη στροφή των 360 μοιρών που πρέπει να κάνουμε, ώστε να… μην πάει χαμένη αυτή η κρίση. Χιλιοειπωμένο; Ίσως. Υπάρχει, όμως, κάποιος που να μας ακούσει και να το πράξει; Εξακολουθώ να πιστεύω πως αυτή η κρίση και το Μνημόνιο μπορούν να μας διδάξουν πολλά. Πώς να γίνουμε πιο ολιγαρκείς στα υλιστικά μας θέλω, πώς να οργανωθούμε καλύτερα, πώς να ορθοποδήσουμε οικονομικά, πολιτικά και εθνικά.
Ποιος, όμως, θα καταφέρει να προσφέρει σε μια κοινωνία με πεσμένο το ηθικό την ελπίδα ανανέωσης του προφίλ της και την πεποίθηση ότι βάζουμε ένα «X» στα παλιά και ξεκινούμε σε καθαρή σελίδα; Παραμένει μια ασυνήθιστα δύσκολη αποστολή. Ένας από τους τρεις κύριους που φιλοξενούμε στο τρέχον τεύχος θα έχει την ευκαιρία να δοκιμάσει…
Θα τον παρακολουθούμε κρατώντας στάση αναμονής:
Αναμένουμε πότε θα πάψουν να περνάνε στα σκοτεινά ύποπτες και αδέξιες κινήσεις πολιτικών, που στρέφονται, εν τέλει, εις βάρος των πολιτών. Πότε η λέξη «παραίτηση» δεν θα είναι κάτι που ισχύει μόνο για ξένους αξιωματούχους. Πότε τα πολιτικά πρόσωπα θα μιλούν ξανά με σαφήνεια και ειλικρίνεια εκ μέρους μας. Πότε οι πολίτες θα αποκαλούν τον δημοκρατικά εκλεγμένο στο ύπατο αξίωμα της δημοκρατίας «Κύριε Πρόεδρε» με σεβασμό και εκτίμηση και θα το εννοούν.
Μια ευχή για την Κυπριακή Δημοκρατία και το κράτος μας θα ήταν να είχαμε μεριμνήσει ορθότερα, έστω κάποιους μήνες προηγουμένως. To ιδανικό θα ήταν να υπήρχε ΕΝΑΣ άνθρωπος που θα είχε την εξυπνάδα, τη διορατικότητα και τα κότσια να κάνει στην άκρη ό,τι κακό συμβαίνει σε αυτό τον τόπο, να βάλει νέα θεμέλια και νέους στόχους στο πλαίσιο μιας νέας αποστολής.
Και επειδή τους περιορισμούς της πραγματικότητάς μας τους ξέρουμε και παραμένουμε εκ των πραγμάτων προσγειωμένοι, η προσδοκία μας από το νέο Πρόεδρο - που θα αναλάβει τη μετάβασή μας στο Μνημόνιο ή ακόμα και την ίδια την υπογραφή του - είναι καθόλα ρεαλιστική: Να αποδειχθεί ειλικρινής στη συνέντευξη που μας έδωσε.
Σε ό,τι αφορά, δε, τη δήλωση του κ. Υπουργού Οικονομικών σε πρόσφατη συνέντευξή του: «Θα κάνουμε αυτό που πρέπει για το καλό του τόπου και το τελικό αποτέλεσμα θα το κρίνει η Ιστορία», δυστυχώς, κύριε Σιαρλή, η Ιστορία θυμάται τα μεγαλεία και τις καταστροφές. Ελπίζουμε να μη συμβεί το δεύτερο…
