Τώρα, περισσότερο από ποτέ είναι ανάγκη να είμαστε αισιόδοξοι, τόνισε ο Damian Hughes, ένας εκ των κορυφαίων σε θέματα διαχείρισης ανθρώπινου δυναμικού στο Ηνωμένο Βασίλειο. 

 

Καλέσαμε να τον κ. Hughes να δώσει κάποιες λύσεις για την αύξηση της παραγωγικότητας και την ενίσχυση της αποδοτικότητας του προσωπικού μιας εταιρείας σ’ αυτές τις δύσκολες οικονομικές συνθήκες που βιώνει τώρα ο τόπος μας. Σύμφωνα με τον κ. Hughes δεν πρέπει να βιαστούμε με γενικότητες, αλλά με ψυχραιμία και ακρίβεια να καταπιαστούμε με το πρόβλημα, ώστε να μπορέσουμε να το αντιμετωπίσουμε άμεσα και να μην παρεκκλίνουμε απ’ αυτό «ενοχοποιώντας» τον ίδιο τον εαυτό μας πρώτα κι έπειτα άλλους παράγοντες που δεν σχετίζονται με το πρόβλημα. «Συνήθως κάνουμε το αντίθετα, φταίνε όλοι οι άλλοι εκτός από μας και ξεφεύγουμε από την πραγματική ουσία του προβλήματος», σημείωσε. 

 

Όπως είπε, η οικονομία επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Δεκαετής έρευνα διαπίστωσε ότι όσο περισσότερο χρησιμοποιείται η λέξη «ύφεση» στα ΜΜΕ τόσο μεγαλύτερο γίνεται το πρόβλημα και τόσο περισσότερο οι άνθρωποι πιστεύουν σ’ αυτό. Παρέθεσε μάλιστα, το παράδειγμα του διάσημου Tiger Woods. «Ο Woods δεν κερδίζει γιατί πιστεύει ότι θα κερδίσει. Πιστεύει ότι θα κερδίσει, γιατί έχει ετοιμάσει ένα πλάνο δράσης, που περιλαμβάνει κάθε λεπτομέρεια, ώστε να διασφαλίσει τη νίκη», εξήγησε.

 

Φέροντας ως παράδειγμα τους αιχμαλώτους στον πόλεμο του Βιετνάμ, τόνισε ότι οι φυλακισμένοι, οι οποίοι σκέπτονταν αισιόδοξα, χωρίς να μπερδεύουν την αισιοδοξία με άρνηση, αντιμετώπιζαν τις προκλήσεις και παρέμεναν δυνατοί. Αντίθετα, οι υπόλοιποι αρνούνταν να αντιμετωπίσουν τη σκληρή πραγματικότητα της ζωής στη φυλακή και έθεταν ημερομηνίες που πίστευαν ότι μπορεί να απελευθερώνονταν. Πρόσθεσε ότι: «Όταν μετά δεν απελευθερώνονταν συνθλίβονταν και συχνά έχαναν κάθε ελπίδα με αποτέλεσμα να πεθαίνουν στη φυλακή με ραγισμένη καρδιά. Αντίθετα, εκείνοι που παρέμεναν αισιόδοξοι χωρίς να μπερδεύονται με αρνήσεις,  αντιμετώπιζαν τις προκλήσεις, εστιάζοντας την προσοχή τους σε πράγματα που μπορούσαν να ελέγξουν, όπως το να παραμείνουν υγιείς και πνευματικά ενεργοί».

 

Όπως είπε ο κ. Hughes, το να είσαι αισιόδοξος απαιτεί απεριόριστη ενέργεια, η οποία αν δεν είναι ειλικρινής, στρέφει τους ανθρώπους μακριά από το μήνυμά σου. «Γι’ αυτό πρέπει να είσαι αληθινός στον εαυτό σου. Για παράδειγμα, ο Winston Churchill φημιζόταν για το γεγονός ότι μισούσε να βγάζει φωτογραφίες και αρνιόταν να χαμογελάσει. Επίσης, υπέφερε από σκοτεινές περιόδους κατάθλιψης και δεν περιγραφόταν ως κάποιος, ο οποίος προσπάθησε ποτέ να είναι συνεχώς χαρούμενος και αισιόδοξος. Παρόλα αυτά, μπορούσε να τροφοδοτήσει με ελπίδα ένα καταπονημένο έθνος μόνο και μόνο με τις λέξεις που χρησιμοποιούσε», επισήμανε.

 

Τρεις ξεχωριστές φάσεις βοηθούν στην αισιοδοξία:

 

i. Προσωπικό vs. Εξωτερικό (Personal vs. External)

Όταν αντιμετωπίζεις ένα πρόβλημα έχεις την επιλογή να το δεις είτε ως προσωπικό σου πρόβλημα είτε ως ένας εξωτερικός παρατηρητής. Τι πρέπει να κάνουμε για να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα; «Να το δούμε από κάθε άποψη, ώστε να βρούμε από πού προέρχεται. Αυτό δεν υποδεικνύει ότι πρέπει να ενοχοποιήσουμε άλλους και να απαλλάξουμε τον εαυτό μας από οποιαδήποτε ευθύνη, αλλά είναι εξίσου εύκολο να ρίξουμε ευθύνες στον ίδιό μας τον εαυτό», υπογράμμισε. 

 

ii. Μόνιμο vs. προσωρινό (Permanence vs. Temporary)

Αντιμετωπίζοντας ένα πρόβλημα πολύ συχνά χρησιμοποιούμε λέξεις όπως «πάντα», «συνεχώς» και «ποτέ» («Ποτέ δεν θα το κάνω σωστά… αυτό πάντα συμβαίνει σε μένα… όποτε προσπαθήσω…). «Ο  Thomas Edison τονίζει πως πρέπει να διαλέγουμε τις λέξεις, “γιατί καταβροχθίζουν τα πάντα γύρω τους”. 

 

Το αγαπημένο παράδειγμα του Damina Hughes για την αντιμετώπιση προβλημάτων ως προσωρινά προέρχεται από ένα νεαρό μέλος του Collyhurst and Moston Youth Club. Μια ομάδα νέων είχε πάει για μπάνιο κι ο ναυαγοσώστης ζήτησε απ’ όσους γνώριζαν κολύμπι να πάνε στο βαθύ μέρος της πισίνας. Ένας νεαρός αμέσως πήδηξε μέσα στο νερό κι άρχισε να αγωνίζεται να παραμείνει στην επιφάνεια ενώ δεν γνώριζε κολύμπι. Όταν τον βοήθησαν να βγει από το νερό και ανένηψε, ο ναυαγοσώστης ζήτησε να μάθει γιατί το έκανε από τη στιγμή που ήταν φανερό ότι δεν μπορούσε να κολυμπήσει. “Μπορώ να κολυμπήσω”, απάντησε, “απλώς όχι ακόμα”. «Αυτό μας δείχνει ότι μπορούμε να είμαστε ρεαλιστές και προσεκτικοί με τη χρήση των λέξεων που χρησιμοποιούμε για το συγκεκριμένο πρόβλημα. Λέξεις όπως, “περιστασιακά”, “πρόσφατα”, “τελευταίως”, είναι πιο δυνατές και συχνά πιο ακριβείς», σημείωσε. 

 

 iii. Διάχυτος vs. συγκεκριμένος (Pervasiveness vs. Specific)

Ο Muhammad Yunus τιμήθηκε το 2006 με το Νόμπελ Ειρήνης για τη δουλειά του ως ιδρυτής της Grameen Bank, μίας από τις μεγαλύτερες τράπεζες της Μπαγκλαντές. Αποφάσισε ότι η τράπεζα μπορούσε να κάνει πολύ περισσότερα για να διευκολύνει τη φτώχεια στη χώρα του δίνοντας μικρά δάνεια σε κάποιους από τους φτωχότερους ανθρώπους του πλανήτη.

 

Όταν αρχικά εισηγήθηκε την ιδέα, η αντίδραση από τους φίλους και συναδέλφους του πρόσφερε ένα καλό παράδειγμα του πόσο η διαχυτικότητα περνά απαρατήρητη στη γλώσσα μας. Δεν υποστήριξαν το συγκεκριμένο εγχείρημα και τον προειδοποίησαν ότι «δεν πρόκειται ποτέ να επιστραφούν αυτά τα λεφτά», ότι «θα τον κλέψουν», «θα χρησιμοποιήσουν τα λεφτά για έγκλημα/ ναρκωτικά/ πορνεία». 

 

«Η διαχυτικότητα χρησιμοποιείται με ασαφείς όρους όπως, “αυτοί, όλοι, κανείς, εξ ολοκλήρου, εντελώς και όλα”. Μπορούν όμως, να είναι επικίνδυνοι όροι, γιατί δεν απαιτούν να μπεις σε βάθος κατανόησης του θέματος, αντίθετα προσφέρουν ευρείες γενικεύσεις», ανέφερε κι εξήγησε: «Όλοι έχουμε ένα μικρό μέρος του εγκεφάλου που λέγεται Reticular Activating System (RAS) (Ενεργοποιητικό δικτυωτό σύστημα), το οποίο ενεργοποιείται όταν αρχίζουμε να χρησιμοποιούμε διεισδυτικές λέξεις. Το RAS λαμβάνει αυτό που λες και βρίσκει πολλά παραδείγματα να υποστηρίξει το σκεπτικό σου. Για παράδειγμα, όταν αποφασίσεις να αγοράσεις ένα καινούργιο αυτοκίνητο, ας πούμε ένα κίτρινο Beetle, την επόμενη μέρα, σου φαίνεται πως ότι εμφανίζεται μπροστά σου είναι κίτρινα Beetles. Αυτή είναι μια δράση του RAS, το οποίο επίσης, μεγεθύνει τα προβλήματα. Για παράδειγμα, αν πεις “η ομάδα μου δεν έχει ποτέ καλές ιδέες”, το RAS θα βρει πολλά παραδείγματα για να το υποστηρίξει».

 

Ο Muhammad Yunus επέλεξε να αγνοήσει τις αντιδράσεις αυτές και προχώρησε με τα πλάνα του, επιλέγοντας να κρίνει κάθε κατάσταση ως ξεχωριστή αντί να εφαρμόσει γενικολογίες. Το αποτέλεσμα ήταν ότι από τα τέσσερα εκατομμύρια δάνεια που έκανε μέχρι σήμερα, πάνω από το 99% έχουν εξοφληθεί στο ακέραιο και το σημαντικότερο είναι ότι κάποιοι από τους φτωχότερους ανθρώπους του κόσμου μπόρεσαν να ανεξαρτητοποιηθούν. 

«Γι’ αυτό, μην βιάζεστε με γενικότερες, αλλά με ακρίβεια καταπιαστείτε με το πρόβλημα», κατέλεξε ο κ. Hughes.