Την καυτή ανάσα της κρίσης της Κύπρου νιώθουν στον σβέρκο τους μιντιακή και διαφημιστική αγορά του νησιού, με τις άμεσες περικοπές να θεωρούνται αναγκαίες, τις διαφημιστικές εντολές να «κουρεύονται» έως και 90%, τους ανταποκριτές να αποσύρονται και τις παραγωγές της τηλεόρασης να «παγώνουν» μέχρι νεωτέρας.
Τον ιό της κρίσης έχει κολλήσει και η ελληνική αγορά τόσο των ΜΜΕ που χάνουν περισσότερα από 10 εκατ. ευρώ από τους Κύπριους διαφημιζόμενους (Τράπεζα Κύπρου, Λαϊκή, Κυπριακός Οργανισμός Τουρισμού και λιγότερο η Cyta) όσο και της διαφήμισης μιας και η σχέση των διαφημιστικών με τις κυπριακές τράπεζες, είναι άμεση, ευθεία και συγγενική. Στην Κύπρο δραστηριοποιείται πλήθος εκδοτών και καναλαρχών, ενώ αρκετά ελληνικά Μέσα διατηρούν παραρτήματα. Πρόκειται για μικρομεσαίες επιχειρήσεις που απασχολούν αρκετές χιλιάδες εργαζομένους εκ των οποίων οι 500, περίπου, δημοσιογράφοι.
Εκαναν φτερά...
Παράλληλα στο νησί βρίσκονται εγκατεστημένες περί τις 15 διαφημιστικές, παραρτήματα διεθνών δικτύων που αναφέρονται στην Αθήνα (Pandora/O&M, DDB Cyprus, DeLeMa/McCann Group, Telia&Pavla/BBDO, Marketway/Publicis, Gnomi Advertising, Ledra/Lowe, Success Advertising, Thompson Communi-cations, Contact Advertising, Ekkeshi Designs, Partners/Y&R, Entelia/TBWA, Inc Saatchi/Saatchi, Komo Media Lab Ltd κ.ά.).
Ηδη η αγορά της Ελλάδας βλέπει να κάνουν φτερά αρκετά εκατ. ευρώ από την εγκόλπωση των τριών διαφημιζόμενων κυπριακών τραπεζών στον όμιλο της Πειραιώς, η οποία είναι δεδομένο ότι θα ψαλιδίσει τα 8 εκατ. ευρώ που αντιστοιχούσαν σε ετήσια βάση στο κόστος διαφήμισής τους.
Αξίζει να σημειωθεί ότι μόνον η Κύπρου διέθετε στα ελληνικά ΜΜΕ περισσότερα από 4,5 εκατ. ευρώ τον χρόνο, η Marfin Laiki 2,4 εκατ. και η Ελληνική μόλις 70.000. Οσο για την κυπριακή αγορά, το μέλλον δεν διαγράφεται ευοίωνο.
Ηδη η διαφημιστική δαπάνη στα Μέσα έχει συρρικνωθεί το 2012 στα 70 εκατ. ευρώ τον χρόνο (έναντι 1,1 δισ. ευρώ για τα ελληνικά ΜΜΕ), εκ των οποίων τα 37 εκατ. ευρώ αφορούν στην τηλεοπτική δαπάνη (έναντι 45 εκατ. ευρώ το 2011). Παρά το πενιχρό αυτό ποσό, ωστόσο, ο τομέας της κυπριακής τηλεόρασης κατάφερε να παραμείνει σταθερός, προσγειωμένος στις αμοιβές, στο κόστος παραγωγής και συνολικά στις δαπάνες.
