Είναι με ιδιαίτερο ενδιαφέρον που παρακολούθησα τις τελευταίες μέρες διάφορους διαλόγους στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, με αφορμή το μνημόσυνο του υπαρχηγού της ΕΟΚΑ Γρηγόρη Αυξεντίου.

Στις πλείστες των συζητήσεων, πάντοτε περιλαμβανόταν η φράση, «αν ζούσε σήμερα ο Γρηγόρης» και κατέληγε στο «θα ντρεπόταν για την κατάντια της Κύπρου», «δεν θα ήθελε λύση Διζωνικής Δικοινωτικής Ομοσπονδίας» ή ακόμα και «θα ήθελε την επανένωση της Κύπρου με κάθε τρόπο».

Όπως πάντοτε, επρόκειτο για έντονες αντιπαραθέσεις από διάφορα στρατόπεδα και σχολές σκέψεις...

Πέραν του ότι είναι αδύνατο να γνωρίζει κανείς για το ποια θα ήταν η άποψη ενός νεκρού ανθρώπου, διερωτώμαι πραγματικά ποιος έχει εξουσιοδοτήσει τον οποιοδήποτε να επικαλείται το όνομα ενός ήρωα για να παράξει πολιτική.

Διερωτώμαι ποιος από όλους εμάς σήμερα, έχει το δικαίωμα να καπηλεύεται το όνομα ενός ανθρώπου ο οποίος βρισκόταν στο κρησφύγετο του τραυματισμένος, μύριζε την βενζίνη με την οποία θα τον έκαιγαν ζωντανό λίγο αργότερα, αλλά αρνήθηκε να παραδωθεί στους αποικιοκράτες...

Ποιος από μας κατάφερε να μετατρέψει τα μεγάλα λόγια σε πράξεις και να τα κάνει μέρος της ιστορίας...

Δεν χρειάζονται λοιπόν μεγαλειώδη μνημόσυνα, ωραίοι επιμνημόσυνοι λόγοι, status στο Facebook κτλ κτλ...ούτε και συμπεράσματα για το τι θα ήθελε ο ήρωας από μας σήμερα...

Το μόνο που χρειάζεται είναι ο καθένας από μας να θυμάται και να σκέφτεται για λίγο...ότι κάποιοι επέλεξαν τον αγώνα παρά την υποταγή, τον συνάνθρωπο τους παρά τον εαυτό τους, το θάνατο παρά τη σκλαβιά...

Αν είναι κάτι που σίγουρα δεν θα ήθελε από μας ο Γρηγόρης, θα ήταν το όνομα του να αποτελεί αντικείμενο διχασμού και διχόνοιας σήμερα. Στην Κύπρο του 2014 όμως, οι αγώνες και η ιστορία μας η ίδια αποτελούν αντικείμενα διχασμού, με αποτέλεσμα να ψάχνουμε ακόμα την ταυτότητα μας και να στρεφόμαστε σε εισαγώμενες λύσεις για να ξεπεράσουμε τα σύνδρομα που μας κατατρέχουν.

Αυτό από μόνο του, αποτελεί ένα από τους κυριότερους λόγους της αποτυχίας μας.

Follow me on Twitter