Την ώρα που στο εσωτερικό, οι πολιτικές δυνάμεις αναλώνονται, κυρίως, στην ανάλυση του λεκτικού και των ερμηνειών, που επιδέχεται το κοινό ανακοινωθέν της 11^ης Φεβρουαρίου 2014, γίνεται, πλέον ξεκάθαρο, πως οι διεθνείς «παίκτες», οι οποίοι κινητοποιήθηκαν για τη λύση του κυπριακού, επιθυμούν όπως η διαχείριση του ενεργειακού πλούτου της λεκάνης της Μεσογείου γίνει σε συνθήκες όπου όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη μείνουν ικανοποιημένα.

Είναι ξεκάθαρο ότι επιθυμία των μεγάλων δυνάμεων είναι όπως η εκμετάλλευση φυσικού πλούτου γίνεται σε συνθήκες ασφάλειας και σταθερότητας. Άλλωστε, όπως είναι γνωστό, οι εταιρείες, που δραστηριοποιούνται στον τομέα της ενέργειας, έχουν σοβαρή επιρροή, ακόμα και στις ισχυρότερες κυβερνήσεις.

Λύση του κυπριακού, όπως και των άλλων προβλημάτων, που ταλανίζουν την "ευαίσθητη" περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, με τρόπο που να διασφαλίζει τα συμφέροντα των ισχυρών κρατών, συνεπάγεται, τη, επιδιωκόμενη από τους ισχυρούς σταθερότητα.

Παράλληλα, ο χρόνος λειτουργεί εναντίον, τόσο των εταιρειών, που δραστηριοποιούνται στην περιοχή, όσο και των ενδιαφερόμενων χωρών, αφού η εκμετάλλευση και εμπορική διάθεση των ενεργειακών πηγών καθίσταται επιτακτική ανάγκη, κυρίως, λόγω της εμφάνισης του σχιστόλιθου, που προβλέπεται να επηρεάσει τις τιμές του φυσικού αερίου. Συνεπώς, οι εταιρείες πιέζουν προς αυτή την κατεύθυνση τα πράγματα, ώστε να ολοκληρώσουν τους σχεδιασμούς τους και να συνάψουν συμφωνίες για εμπορική εκμετάλλευση των ποσοτήτων φυσικού αερίου της περιοχής.

Γίνεται αντιληπτό ότι το ενδιαφέρον των ξένων δυνάμεων για το κυπριακό δεν είναι πρωτίστως η ποιότητα της λύσης του κυπριακού προς συμφέρον του λαού της Κύπρου, αλλά, κυρίως, το "σιγύρισμα" των πολιτικών ζητημάτων, που παραμένουν ανοικτά στην περιοχή, ώστε να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα και οι ανάγκες των ισχυρών. Αυτό, βέβαια, δεν αποτελεί επιστημονική ανακάλυψη, αφού είναι κάτι, το οποίο ίσχυε πάντοτε. Ωστόσο, η κυπριακή πολιτική ηγεσία και η κοινωνία οφείλει να μην το ξεχνά και να μη γίνεται έρμαιο διαφόρων μορφών προπαγάνδας.

Αυτό δε σημαίνει, σε καμία περίπτωση, ότι θα πρέπει να αναλωθούμε σε ένα ντελίριο απορριπτισμού. Οι εξελίξεις τρέχουν και σε περιόδους μεταβαλλόμενων γεωστρατηγικών συμφερόντων, υπάρχουν περιθώρια ακόμα και για ανίσχυρα κράτη, όπως η Κύπρος, να πάρουν έστω και κάτι. Η Κυπριακή Δημοκρατία οφείλει αυτή τη στιγμή να επιστρατεύσει όλο το διπλωματικό οπλοστάσιο που διαθέτει, προκειμένου να πετύχει απτά αποτελέσματα.

Ο πήχης δεν πρέπει να μπει ψηλά, αλλά εκεί που πρέπει. Το σημείο αυτό θα πρέπει να αποφασιστεί κατόπιν επιστημονικών εκτιμήσεων και στη συνέχεια να συμφωνηθεί από όλες τις πολιτικές δυνάμεις του τόπου, ώστε σε αυτή την προσπάθεια να συμμετέχουν όλοι. Μέχρι στιγμής, αυτό είναι κάτι που απουσιάζει, γεγονός που δημιουργεί προβλήματα στο εσωτερικό και κατ’ επέκταση προβλήματα στην επίτευξη των επιδιωκόμενων στόχων.

Ο Νίκος Αναστασιάδης, μέσα στην ατυχία του, έχει και την τύχη να κυβερνά τη χώρα σε μια εποχή, όπου υπάρχουν μεγάλες προοπτικές για το νησί, λόγω της ανεύρεσης υδρογονανθράκων.

Κάπου εδώ, όμως, επιτρέψτε μου να χρησιμοποιήσω την αγγλική ρήση του διάσημου συγγραφέα, Thomas Friedman.

«First rule of oil – addicts never tell the truth to their pushers. We are the addicts, the oil producers are the pushers – we’ve never had an honest conversation with the Saudis.»

Follow me on Twitter

[email protected]