Τα τελευταία 24ωρα μετά από την διαρροή του κοινού ανακοινωθέντος και το άτυπο Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών, ακολούθησε ως συνήθως η λογική του παραλόγου. Η πολιτική ηγεσία του τόπου ενεργοποίησε τα «πατριωτόμετρα» και τη λαϊκίστικη ρητορική την οποία σε καμία περίπτωση δεν έχει ανάγκη η κυπριακή κοινωνία.

 Σε αυτό το άρθρο λοιπόν, δεν θα ασχοληθώ με το περιεχόμενο του κοινού ανακοινωθέντος ή της υψηλού επιπέδου συμφωνίας ή του περιγράμματος λύσης ή τέλος πάντων όπως και αν χαρακτηρίζεται το σχετικό έγγραφο. Δεν θα το κάνω, όχι επειδή δεν θεωρώ σημαντικό το περιεχόμενο του εγγράφου, αλλά επειδή θεωρώ εξίσου σημαντικό το πώς επιλέγουν οι πολιτικές δυνάμεις, οι ακαδημαϊκοί, οι επιστήμονες, οι συνάδελφοι και γενικότερα η κοινωνία μας να τοποθετείται στο συγκεκριμένο ζήτημα.

Όπως ήταν αναμενόμενο, πολλοί έσπευσαν να συμπεριλάβουν στην επιχειρηματολογία τους το Σχέδιο Αναν και το δημοψήφισμα του 2004. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, εάν και εφόσον όμως, οι αναφορές περιορίζονται στη σύγκριση τεχνικών πτυχών που πιθανόν να μπορούν να διασυνδεθούν με το έγγραφο που έχουμε ενώπιον μας σήμερα.

Κατά τα άλλα, προσωπική μου άποψη είναι ότι η συζήτηση θα πρέπει πάνω από όλα να επικεντρώνεται στα σημερινά δεδομένα, τα οποία διαφέρουν σε μεγάλο βαθμό σήμερα, δηλαδή 10 χρόνια μετά το δημοψήφισμα του 2004.

Αν και έγινε προσπάθεια να μην διασυνδεθεί το ζήτημα της οικονομίας με το κυπριακό, αυτό δεν κατέστη δυνατό. Ρεαλιστικά ομιλούντες, αυτό οφείλεται κυρίως στο γεγονός, ότι τα κυπριακά νοικοκυριά περνούν δύσκολες μέρες, ενώ την ίδια ώρα η ψυχολογία και το ηθικό της κυπριακής κοινωνίας είναι καταρρακωμένα.

Τότε, το 2004, η κυπριακή οικονομία ανθούσε ενώ την ίδια ώρα υπήρχε η προοπτική της ΕΕ. Σήμερα, η χώρα τελεί υπό την εποπτεία της τρόικας και στην εξίσωση της προοπτικής δεν βρίσκεται τίποτε άλλο εκτός από το φυσικό αέριο. Ωστόσο, χωρίς να εξετάζονται οι λόγοι, αυτή τη στιγμή υπάρχει ολιγωρία στο θέμα του φυσικού αερίου, ενώ την ίδια ώρα, οι προοπτικές για συμμαχίες στην περιοχή δεν έχουν μέχρι στιγμής το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Εν ολίγοις τα πράγματα σήμερα είναι ξεκάθαρα: Eίτε μη έχοντας άλλες επιλογές υποκύπτουμε στους εκβιασμούς που θα δεχθούμε στο αμέσως επόμενο διάστημα (που με μαθηματική ακρίβεια θα αφορούν την οικονομία) και προχωρούμε σε διαπραγμάτευση με ένα κοινό ανακοινωθέν που αμφισβητείται, είτε επιχειρούμε εκ νέου την ενδυνάμωση των συντελεστών ισχύος της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Το στρατόπεδο το οποίο σήμερα απορρίπτει το κοινό ανακοινωθέν, καλείται να προτείνει ξεκάθαρες εναλλακτικές επιλογές. Σε διαφορετική περίπτωση η άγονη κριτική που ασκείται σήμερα δεν ωφελεί σε τίποτε και μάλλον θα φέρει ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα. Ο κόσμος έχει κυριολεκτικά μπουχτίσει από μεγάλα λόγια και αυτό οφείλεται αποκλειστικά στον τρόπο που η πολιτική ηγεσία διαχειρίστηκε τα πιο κρίσιμα ζητήματα του τόπου, οδηγώντας την Κυπριακή Δημοκρατία στο σημερινό της κατάντημα.

Από την άλλη, το «ρεαλιστικό» στρατόπεδο όπως συνηθίζει να αυτοαποκαλείται σήμερα, κάνει εκ νέου λόγο για τα οικονομικά οφέλη που θα προκύψουν από τη λύση του κυπριακού. Θεωρώ πως τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται επ’ αυτού παραμένουν γενικόλογοι ισχυρισμοί, αφού δεν τεκμηριώνονται σε καμία περίπτωση επιστημονικά. Ούτε καν το κόστος λειτουργίας των «τριών» κρατών δεν γνωρίζουμε σήμερα…;

Καταληκτικά, ιδιαίτερα λαμβάνοντας υπόψη τις σημερινές συνθήκες, θεωρώ ως μέγα αμάρτημα τον εμπαιγμό, την τρομοκρατία και την έλλειψη ειλικρίνειας προς την κυπριακή κοινωνία απ’ όπου και αν προέρχονται. Η κοινωνία από την άλλη, οφείλει να ενημερώνεται, να διαβάζει, να ερευνά, να ενδιαφέρεται, γιατί τα οικονομικά προβλήματα είναι παροδικά, σε αντίθεση με το εθνικό θέμα. 

[email protected]

Follow me on Twitter