Το πολυσυζητημένο ζήτημα της διασύνδεσης του φυσικού αερίου με το κυπριακό, καθόλου τυχαία επανέρχεται συνεχώς την ίδια ώρα που η Λευκωσία ισχυρίζεται ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Η κυπριακή κυβέρνηση επιλέγει να κλείνει τα αυτιά στις όποιες «καμπάνες» ακούγονται το τελευταίο διάστημα, ενώ οι εξελίξεις φωνάζουν ότι τα ενεργειακά σαφώς και θα καθορίσουν το μέλλον της περιοχής της ανατολικής Μεσογείου. 

Η Αμερικανική γραμμή

Οι Αμερικανοί τους τελευταίους μήνες δεν χάνουν ευκαιρία να στείλουν μηνύματα με αποδέκτες τα ενδιαφερόμενα μέρη, κάνοντας πλέον ολοφάνερη την πρόθεση τους για ουσιαστικό ξεκαθάρισμα των ανοιχτών λογαριασμών στη Μέση Ανατολή. Αυτή τη στιγμή βέβαια, η προσπάθεια επικεντρώνεται στην επίλυση του Παλαιστινιακού.

Ο Αμερικανός ΥΠΕΞ, ο οποίος επισκέφθηκε τέσσερεις φορές το Ισραήλ, έστειλε μήνυμα προς τις δύο πλευρές, ότι δεν πρέπει να αφήσουν την ευκαιρία να πάει χαμένη προειδοποιώντας μάλιστα ότι σε αντίθετη περίπτωση θα υπάρξει μια αλληλουχία αρνητικών αντιδράσεων, χωρίς όμως να ξεκαθαρίζει τι ακριβώς εννοεί. Μάλιστα υποστήριξε ότι η κατάσταση δεν είναι βιώσιμη και πως αυτή είναι ίσως η τελευταία ευκαιρία.

Κάπου εκεί κόλλησε και το ΦΑ

Κάπου εκεί, το Ισραήλ παίρνει μια απόφαση σε σχέση με τα ενεργειακά του, η οποία πάνω από όλα έχει πολιτική χροιά. Η Αντιμονοπωλιακή Αρχή της χώρας, αποφάσισε να δώσει άδεια στις εταιρείες της κοινοπραξίας Λεβιάθαν, η οποία τους επιτρέπει να μπουν σε διαβουλεύσεις με την Τουρκία, την Παλαιστινιακή Αρχή και την Ιορδανία για εξαγωγή φυσικού αερίου. Πολιτικοί κύκλοι της χώρας, μεταφράζουν αυτή την εξέλιξη ως μια προσπάθεια να σταλούν μηνύματα πως το Ισραήλ είναι σε θέση να κάνει διπλωματικό παιχνίδι και να απεγκλωβιστεί λόγω της δυναμικής που έχει αποκτήσει μετά την ανεύρεση των υδρογονανθράκων. Μάλιστα σε ιδιωτικό επίπεδο, το άνοιγμα της πόρτας της τεράστιας τουρκικής αγοράς, θεωρείται επίσης απάντηση προς την Κύπρο για το γεγονός ότι καμία ισραηλινή εταιρεία δεν έχει κερδίσει οικόπεδο στο Β’ γύρο αδειοδότησης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η δική μας πλευρά οφείλει να προβληματιστεί για αυτή την εξέλιξη και να πιέσει το Ισραήλ να ξεκαθαρίσει τις προθέσεις του, αφού εάν μας κλείσουν την πόρτα, τότε θα σημαίνει πως το τερματικό υγροποίησης, ίσως να μην είναι βιώσιμη επένδυση.  

Από τα αμερικανικά επικοινωνιακά παιχνίδια βέβαια, δεν έλειψαν και οι αναφορές στο κυπριακό, αφού επικρατεί η πεποίθηση ότι η οικονομική κρίση αλλά και η ανεύρεση υδρογονανθράκων στην κυπριακή ΑΟΖ, δημιουργούν μιας πρώτης τάξης ευκαιρία για να βρεθούν κοινές συνισταμένες.

Με την ίδια λογική, που το ισραηλινό φυσικό αέριο χρησιμοποιείται για επίλυση των προβλημάτων με την Τουρκία και την Παλαιστινιακή Αρχή, δεν θα πρέπει να θεωρείται απίθανο εάν μελλοντικά αυξηθούν οι πιέσεις προς την κυπριακή κυβέρνηση προς αυτή την κατεύθυνση. Βέβαια, στην περίπτωση του Ισραήλ, η διαφορά είναι ότι η ίδια η χώρα αντιλαμβανόμενη τα συμφέροντα της, το χρησιμοποιεί προς εξυπηρέτηση τους.

Η κυπριακή κυβέρνηση αρνείται πεισματικά την ύπαρξη διασύνδεσης της διαχείρισης του φυσικού πλούτου και του κυπριακού ενώ από την όλη εξίσωση αφαιρεί επίσης και την αδύναμη μας θέση σε οικονομικό επίπεδο. Κατά την άποψη μου, αυτή η προσέγγιση δεν βοηθά καθόλου, αφού είναι χρέος μας πρώτα να αντιληφθούμε τις εξελίξεις στην περιοχή και να κινηθούμε επιτέλους μέσω ορθών διπλωματικών οδών, μεθοδικά και με συλλογικότητα για την προάσπιση των συμφερόντων μας.

Σε διαφορετική περίπτωση, θα συνεχίσουμε να χάνουμε το τρένο, πράγμα το οποίο είδαμε να γίνεται επανελειμμένα προκαλώντας μια σειρά από μη αναστρέψιμα δεδομένα.

[email protected]

Follow me on Twitter