Οι εξελίξεις στην οικονομία φέρνουν όλο και πιο συχνά στο προσκήνιο τα εγκληματικά λάθη που διέπραξαν οι εκάστοτε κυβερνώντες αλλά και οι πολίτες με την συμμετοχή και ανοχή τους η οποία σήμερα μεταφράζεται σε συνενοχή.

Εννοείται ότι τα όσα απαράδεκτα προτείνουν σήμερα οι δανειστές μας αντικατοπτρίζουν σε μεγάλο βαθμό το μέγεθος του προβλήματος που αντιμετωπίζει η χώρα μας.

Το μέγεθος του δημόσιου τομέα, η συντήρηση ασύμφορων οργανισμών ως κρατικών ή ημικρατικών μέχρι σήμερα, εξυπηρετούσε ουσιαστικά τις πελατειακές σχέσεις που ήθελαν να διατηρούν τα κόμματα με τους ψηφοφόρους.

Το έργο που βλέπουμε με τις κυπριακές αερογραμμές σήμερα είναι ουσιαστικά κονσέρβα γιατί αποτελεί την επανάληψη των όσων απαράδεκτων είδαμε και με την Eurocypria.

Με πολύ απλά λόγια, τα λεφτά του φορολογούμενου κατέληγαν σε μια τρύπα. Όταν μια επιχείρηση χρειάζεται διαχρονικά στήριξη για να λειτουργήσει, δηλαδή περισσότερα από όσα βγάζει και αρνείτε να πάρει τα όποια μέτρα για να εξορθολογήσει την κατάσταση, τότε είναι λογικό ότι θα έρθει η ώρα που θα καταρρεύσει.

Από την πλευρά τους οι εμπλεκόμενοι στις Κυπριακές Αερογραμμές, καταγγέλλουν συχνά τις πολιτικές παρεμβάσεις οι οποίες γίνονταν μη αφήνοντας έτσι την επιχείρηση να λειτουργήσει σωστά και να πάρει τις όποιες αποφάσεις. Είναι και αυτό ένα κομμάτι του παζλ.

Σήμερα δυστυχώς οι όποιες προσπάθειες διάσωσης των όποιων οργανισμών, αναμένω προσωπικά ότι θα πέσουν στο κενό, αφού είναι πολύ αργά. Δεν υπάρχουν ούτε χρήματα για να στηριχθούν, ούτε τρόπος που να μην συνεπάγεται με μαζικές απολύσεις και οδυνηρές περικοπές.

Το πρόβλημα στον δημόσιο τομέα αρχίζει από μία συγκεκριμένη νοοτροπία. Από τη στιγμή που η αντίληψη που επικρατούσε ανέκαθεν, ήταν ότι αποτελούσε την όαση για τον όποιο εργαζόμενο, τη σίγουρη δουλειά, με τα καλά λεφτά, ήταν συνεπακόλουθο ότι ουδέποτε θα ήταν παραγωγικός. Αυτό σε συνδυασμό με την εφαρμογή της ίδιας πολιτικής, δηλαδή της εξυπηρέτησης των πελατειακών σχέσεων κομμάτων-ψηφοφόρων, κατέστησαν τον κρατικό μηχανισμό, δυσκίνητο και αντιπαραγωγικό.

Σήμερα είμαστε αναγκασμένοι να δεχτούμε μια νέα τάξη πραγμάτων. Οι καιροί δεν επιτρέπουν τους εργατικούς πατριωτισμούς. Όχι δεν εννοώ απαγόρευση των απεργιών κτλ κτλ. Είναι δικαίωμα του καθενός να απεργεί. Πρέπει όμως να είμαστε ρεαλιστές και να αντιληφθούμε τι προστάζει το συμφέρον της χώρας. Είναι δεδομένο ότι θα πονέσουμε. Ίσως περισσότερο από όσο μας αξίζει. Όμως στην ουσία πληρώνουμε παλιές αμαρτίες για τις οποίες όλοι φέρουμε το μερίδιο της ευθύνης που μας αναλογεί.

Το στοίχημα είναι η ορθή διαχείριση της μεγαλύτερης οικονομικής κρίσης που ζήσαμε ποτέ. Το οικοδόμημα του “Cyprus Dream” έχει καταρρεύσει εδώ και καιρό. Δεν μας παίρνει άλλο. Ας το καταλάβουν και οι κυβερνώντες αλλά και εμείς.

[email protected]

Follow me: https://twitter.com/nicolazannettos