Οι προεδρικές εκλογές του 2013, είναι κατά την άποψη μου εκλογές οι οποίες σηματοδοτούν σημαντικότατες αλλαγές στο πολιτικό σκηνικό.

Ο Κύπριος ψηφοφόρος ελέω και των οικονομικών προβλημάτων, φαίνεται πως έχει ξεπεράσει το «ταμπού» του σχεδίου ΑΝΑΝ. Αυτό αποδεικνύει άλλωστε και το γεγονός, ότι χοντρά-χοντρά, το ποσοστό όσων ψήφισαν ΟΧΙ στο σχέδιο ΑΝΑΝ, διαμοιράστηκε μεταξύ δύο υποψηφίων οι οποίοι ήταν ένθερμοι υποστηριχτές του «ΝΑΙ».

Το καυτό ζήτημα της οικονομίας μονοπώλησε το ενδιαφέρον των εκλογών, και υποτίθεται αποτέλεσε το κυριότερο κριτήριο για τους ψηφοφόρους.

Μετά την ήττα του «απορριπτικού» Τάσσου Παπαδόπουλου το 2008 και την ανάδειξη του «Προέδρου της λύσης» Δημήτρη Χριστόφια ο οποίος με το κόμμα του δήλωναν πως είχαν τσιμεντώσει το «ΝΑΙ», στις αμέσως επόμενες εκλογές, ο «απορριπτικός» χώρος δέχθηκε άλλη μια ήττα με την ανάδειξη του υποστηριχτή του «ΝΑΙ» το 2004, Νίκου Αναστασιάδη.

Πολλοί θα μου πουν ότι παρελθοντολογώ και βλέπω φαντάσματα, αλλά τόσο τα τουρκικά όσο και τα διεθνή ΜΜΕ, αυτά τα ζητήματα τα έθιξαν μετά το χθεσινό αποτέλεσμα.

Το Reuters για παράδειγμα, έγραφε χαρακτηριστικά, ότι ο Νίκος Αναστασιάδης, του οποίου η πολιτική καριέρα κινδύνεψε μετά την «τολμηρή» του απόφαση το 2004, σήμερα ανακηρύσσεται Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η τουρκική Χουριέτ από την άλλη, έγραφε στον τίτλο της ότι Πρόεδρος της Κύπρου είναι ο υποστηριχτής του σχεδίου ΑΝΑΝ, Νίκος Αναστασιάδης. O ίδιος ο Μπαγίς χαρακτήρισε «σωστές» τις αποφάσεις του Νίκου Αναστασιάδη στο παρελθόν, λέγοντας πως η Τουρκία είναι έτοιμη να πατήσει το «Reset» σε ότι αφορά το κυπριακό.

Την ίδια ώρα, είδαμε το ΔΗΚΟ, που άλλοτε διαπληκτιζόταν με τον ΔΗΣΥ ιδιαίτερα σε ότι αφορά τα του κυπριακού, ψες να πανηγυρίζει μαζί με τον νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Δεν διαφωνώ σε καμία περίπτωση ότι οι ώρες είναι κρίσιμες και πως χρειάζεται συναίνεση και συνένωση δυνάμεων προκειμένου να βγει η χώρα από το οικονομικό αδιέξοδο. 

Αυτό όμως που θέλω να θίξω, είναι το γεγονός ότι τα ιδεολογικά τείχη τα οποία έπεσαν εδώ και χρόνια, ψες ουσιαστικά ξεριζώθηκαν από τα θεμέλια τους. Σε αυτές τις εκλογές έγιναν τεράστιες «υπερβάσεις», οι οποίες δημιουργούν μια σειρά ερωτημάτων:

• Οι υπερβάσεις αυτές έγιναν όντως για τη διάσωση της χώρας ή για να διασφαλίσουν κάποιοι εκ νέου τις καρέκλες τους;
• Έγιναν επειδή όντως πιστέψαμε ότι κάποιοι άλλαξαν ή επειδή τελικά συμφωνούμε μαζί τους;

Eάν ισχύει το πρώτο, τότε πρόκειται για την απόλυτη ξεφτίλα και το κόστος που θα πληρώσει η πατρίδα μας και ο λαός της θα είναι τεράστιο.

Εάν ισχύει το δεύτερο, τότε είθε η συνένωση δυνάμεων να αναστήσει τον τόπο μας.

Ο χρόνος θα το δείξει.

Όπως επίσης θα δείξει, κατά πόσο ο «απορριπτικός χώρος» ο οποίος αυτή τη φορά στεγάστηκε κάτω από την ομπρέλα του Γιώργου Λιλλήκα, τελικά θα διαψευστεί για τα όσα προειδοποιούσε και τελικά θα απορροφηθεί από αυτό το νέο ρεύμα συναίνεσης.

Άξιο αναφοράς είναι και το γεγονός ότι το μόνο κόμμα που τάχθηκε υπέρ του «απορριπτικού» υποψηφίου ήταν η ΕΔΕΚ, η οποία παραμένει πλέον επίσημα και συνειδητά στην αντιπολίτευση. Τα υπόλοιπα κόμματα εντάχθηκαν πλέον και επίσημα σε αυτό το νέο ρεύμα.

Ο χρόνος θα κρίνει επίσης τις αποφάσεις των σοσιαλιστών.

Τώρα σε ότι αφορά τις ιδεολογικές διαφορές στα της οικονομίας, η θέση μου είναι ότι μετά την τελευταία τηλεμαχία, αποδείχθηκε πως κανείς δεν έχει ξεκάθαρες θέσεις, για τον απλούστατο λόγο ότι κανείς δεν γνωρίζει τι μας αναμένει την επόμενη μέρα.

ΥΓ: Χρησιμοποίησα τον ορισμό «απορριπτικός χώρος» όπως αυτός χρησιμοποιείται πλέον από την πλειοψηφία των ξένων αλλά και των εδώ πολιτικών δυνάμεων του αντίπαλου στρατοπέδου.

Follow me: https://twitter.com/nicolazannettos

[email protected]