14.01.2013
Νικόλας Ζαννέττος
Παρακολούθησα με προσοχή το ντοκιμαντέρ της εξ Ελλάδος σκηνοθέτιδας Αθηνάς Κρικέλη, για τα τραγικά γεγονότα της 11ης Ιουλίου στο Μαρί. Παρακολουθώντας τις αντιδράσεις του κόσμου κατά τη διάρκεια της προβολής, διερωτήθηκα κατά πόσο αλλάξαμε ως κοινωνία μετά από εκείνο το μαύρο πρωϊνό.
Το χαστούκι που δέχθηκε η Κύπρος στις 11 Ιουλίου του 2011, ήταν ένα από τα ισχυρότερα που δέχθηκε ποτέ στην ιστορία της και αυτό γιατί αποτέλεσε την απομυθοποίηση ολόκληρης της χώρας σε όλα τα επίπεδα και συνοδεύτηκε από τον άδικο χαμό 13ων συνανθρώπων μας.
Ένας μεγάλος αριθμός πολιτών, είχε συνειδητοποιήσει το μέγεθος του θεριού που γέννησε και ανέθρεψε όλα αυτά τα χρόνια με τις δικές του πράξεις. Ένα γραφειοκρατικό τέρας, μια κοινωνία με νοοτροπία ωχαδελφική. Μα το χειρότερο από όλα, μια πολιτεία που δεν μαθαίνει από τα λάθη της.
Σε λιγότερο από ένα χρόνο, η Κύπρος δέχθηκε ένα δεύτερο χαστούκι, όταν τα λάθη και οι παραλήψεις μας οδήγησαν σε οικονομικό αδιέξοδο, αναγκάζοντας μας να συρθούμε γονατιστοί έξω από τις μεγάλες πόρτες του ΕΜΣ, ζητώντας χρήματα ως άλλοι ζητιάνοι.
Σήμερα, ο κάθε Μπαγίς και ο κάθε εξυπνόβλακας τεχνοκράτης, μπορεί να μας ειρωνεύεται και να μας διασύρει με θράσος χιλίων πιθήκων εκμεταλλεύομενος τη χαμένη αξιοπρέπεια και τις λανθασμένες μας αποφάσεις.
Κάποιοι όμως φεύγουν με το κεφάλι ψηλά!
Και το ερώτημα είναι απλό: Aυτή την πατρίδα ήθελαν να παραδώσουν; Και αν όχι, αυτά ήταν τα μέγιστα που μπορούσαν να προσφέρουν; Aν ναι, τότε δεν θα έπρεπε να φεύγουν με το κεφάλι ψηλά.
Είναι για αυτό που πρέπει να καταλάβουμε, ότι όσο πάμε στις κάλπες ψηφίζοντας με θρησκευτική ευλάβεια αυτό που πάντοτε προσκυνούσαμε, τίποτα δεν θα αλλάξει.
Τα ακίνητα της εβδομάδας
SigmaLive App
Κατεβάστε την εφαρμογή στο κινητό σας για άμεση και γρήγορη ενημέρωση.
Newsletter
Εγγραφείτε στο Newsletter και μείνετε πάντα ενήμεροι!