Ένας χρόνος συμπληρώθηκε από το μαύρο πρωινό της 11ης Ιουλίου, όταν μια έκρηξη στάθηκε αρκετή για να σκοτώσει 13 ψυχές και να απομυθοποιήσει σύσσωμο τον πολιτικό κόσμο και τους θεσμούς αυτού που θέλουμε να αποκαλούμε κράτος.

Η αποτυχία του συστήματος δεδομένη. Οι ευθύνες βαραίνουν την κυβέρνηση, κάποιους στρατιωτικούς, τη βουλή αλλά και τα κόμματα.

Τους πρώτους γιατί στάθηκαν ανίκανοι να χειριστούν ένα σημαντικό ζήτημα για το οποίο οι ίδιοι έλαβαν την απόφαση.

Τους δεύτερους επειδή αποτέλεσαν μέρος του σαθρού συστήματος.

Τους τρίτους, γιατί πέραν του λαϊκισμού δεν έπραξαν απολύτως τίποτα ουσιαστικό ούτως ώστε να επικρατήσει η ηρεμία και η ομαλότητα, να έρθει η δικαίωση και η Κύπρος να βγει πιο δυνατή.

Αντ’ αυτού, ο πολίτης αυτού του τόπου, έχασε τον σεβασμό του προς τους πολιτικούς και όχι άδικα.

Μπορούμε να ελπίζουμε στην κυπριακή δικαιοσύνη; Ας δούμε καλύτερα ποιοι είναι μέρος της, τον βίο τους και ας κάνει ο καθένας τις δικές του προβλέψεις.

Αιωνία η μνήμη στους 13 ήρωες. Κουράγιο στις οικογένειές τους.