Συνεχίστηκε και αυτή τη βδομάδα με "πλήρη επιτυχία" το θέατρο σκιών ή αλλιώς «Εθνικό Συμβούλιο», το οποίο έχει καταστεί ο πλέον εξευτελιστικός θεσμός της Κυπριακής Δημοκρατίας. Κάθε φορά που συνέρχεται, επιβεβαιώνει τις όποιες σκληρές κριτικές «τολμούμε» να εκστομίζουμε κατά καιρούς.

Αυτή τη φορά δεν θα ασχοληθώ με το περιεχόμενο της συνόδου, μιας και δεν υπάρχουν πολλά που μπορούμε να πούμε. Ήταν μία από τα ίδια.

Όταν η πολιτική ηγεσία αυτού του τόπου, αδυνατεί να κατανοήσει τον Εθνικό, κοινωνικό και οικονομικό μαρασμό στον οποίο έχει περιέλθει η κυπριακή κοινωνία, τότε δημιουργούνται τεράστια ερωτηματικά όσο αφορά τον ρόλο των πολιτικών σε αυτή τη χώρα.

Και εξηγώ:

Καθημερινά ακούμε για την ανεργία, το κυπριακό, την φτώχια, την ακρίβεια, την ανεργία, το φυσικό αέριο κτλ κτλ. Όλα αυτά αποτελούν αντικείμενο αντιπαράθεσης μεταξύ των πολιτικών. Οι αντιπαραθέσεις και οι διαφωνίες αποτελούν μέρος του διαλόγου, ο οποίος διάλογος, στη δημοκρατία έχει ως στόχο την βελτίωση μιας πολιτείας.

Αντ’ αυτού, οι πολιτικοί μας αναλώνουν τον χρόνο τους στα στούντιο των τηλεοράσεων και εύλογα κάποιος μπορεί να διερωτηθεί πότε ακριβώς δουλεύουν για αυτό τον τόπο.

Ταυτόχρονα, ο διάλογος που αναπτύσσεται μεταξύ τους, δεν φέρνει απολύτως κανένα θετικό αποτέλεσμα, αφού αποφασίζουν ότι θα συμφωνήσουν σε κάτι μόνο όταν φτάσουμε στο χείλος της καταστροφής. Όπως έγινε όταν έπαιζαν οι καμπάνες της ΕΕ για την οικονομία.

Ο πολίτης χάνει καθημερινά την εμπιστοσύνη στους πολιτικούς. Την ίδια ώρα χάνει και τις ελπίδες του, ότι η Κύπρος θα καταφέρει να ανακάμψει σε κάποια στιγμή.

Δεν θα μπω στην διαδικασία να καταλογίσω ευθύνες στον οποιοδήποτε. Ο τόπος μας όμως περνάει κρίσιμες ώρες, και όποιος αδυνατεί να το παραδεχτεί, απλά κάνει τα στραβά μάτια.

Βρισκόμαστε ένα περίπου χρόνο πριν τις επόμενες προεδρικές εκλογές. Μέχρι τότε οι εξελίξεις τρέχουν και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με ακρίβεια για το που μπορεί να φτάσει η κατρακύλα.

Mεγάλος αριθμός πολιτών έχει μπουχτίσει με όλους. Αυτό φαίνεται και από τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις, οι οποίες δείχνουν ότι πέραν των «πιστών» ψηφοφόρων των δύο μεγάλων κομμάτων, υπάρχει ένα σημαντικό ποσοστό το οποίο φωνάζει:

Ζητείται ελπίς