Μετά από δύο χρόνια κακοδιαχείρισης της λεγόμενης κρίσης χρέους της Ευρωζώνης, οι προβλέψεις για πρόκληση μιας ευρύτερης οικονομικής κρίσης έχουν επιβεβαιωθεί. Η κρίση αυτή ποζάρει σήμερα με το όνομα «κρίση εμπιστοσύνης των αγορών», και πλέον απειλεί και τα 17 μέλη της Ευρωζώνης…με κατάρρευση.

Οι πρόσφατες εξελίξεις στην ελληνική και ιταλική οικονομία, έκρουσαν τον κώδωνα του κινδύνου. Οι διορισμοί οικονομολόγων-τεχνοκρατών ήρθαν για να ανακουφίσουν κάπως τις αγορές, παρόλο που οι φόβοι για κατάρρευση της Ευρωζώνης δεν έχουν καταλαγιάσει.

Αυτή τη στιγμή, σχεδόν όλες οι χώρες της Ευρωζώνης πληρώνουν το τίμημα αυτής της κρίσης, υπό τη μορφή υψηλότερων τόκων με αποτέλεσμα την τραγική υποχώρηση της ανάπτυξης.

Η μοναδική χώρα της Ευρωζώνης που δεν έχει επηρεαστεί σημαντικά από τα φαινόμενα αυτά είναι η Γερμανία. Αυτό γιατί είναι μια ανταγωνιστική εξαγωγική οικονομία, η οποία βασίζεται κυρίως στη ζήτηση των προϊόντων της στο εξωτερικό, ενώ αυτή τη στιγμή επωφελείται από τη συναλλαγματική ισοτιμία που δημιουργείται από τα προβλήματα των άλλων μελών χωρών της Ευρωζώνης.

Αυτό δεν το λέω φυσικά για να χαρακτηρίσω τη Γερμανία ως παράδειγμα προς μίμηση. Εννοείται πως δεν μπορούν όλες οι χώρες της Ευρωζώνης να γίνουν «Γερμανίες» και να έχουν τέτοιο πλεόνασμα.

Το πολιτικό κόστος

Την ίδια ώρα οι αναλυτές υποστηρίζουν ότι οι Γερμανοί ηγέτες, συμπεριλαμβανομένου και της Άγκελα Μέρκελ, λανθάνονται αν νομίζουν ότι η χώρα τους θα παραμείνει αλώβητη από την κρίση, αφού οι χώρες με τις οποίες η Γερμανία διεξάγει εμπόριο και δανείζει χρήματα, καταρρέουν.

Η Άγκελα Μέρκελ, επιμένει στην πολιτική των μέτρων λιτότητας που έχουν ως αποτέλεσμα τη «δολοφονία» της ανάπτυξης, ως ένα τίμημα για τα ποσά βοήθειας που λαμβάνουν οι χώρες οι οποίες αντιμετωπίζουν προβλήματα. Η ίδια η Μέρκελ, μπαίνει σφήνα στο να τυπωθούν περισσότερα ευρώ από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ώστε να μπορεί να δώσει περισσότερα δάνεια, κάτι το οποίο θεωρείται ως μια από τις τελευταίες σανίδες σωτηρίας.

Οι στενοί σύμβουλοι της Μέρκελ, επιμένουν ότι οι χειρισμοί της ιδίας στα θέματα κρίσης, ικανοποιούν τους Γερμανούς ψηφοφόρους μέχρι στιγμής, άσχετο αν αυτή δεν τους λέει την αλήθεια.

Η αλήθεια είναι ότι η πραγματική απειλή για τη χώρα δεν είναι ο πληθωρισμός, αλλά μια ενδεχόμενη οικονομική κατάρρευση της Ευρωζώνης.

Τεχνοκράτες Vs Πολιτικοί ηγέτες

Από την άλλη οι τεχνοκράτες-οικονομολόγοι των Ευρωπαϊκών αγορών, έχουν συνειδητοποιήσει ότι η κατάρρευση της Ευρωζώνης αποτελεί βάσιμη πλέον πιθανότητα και έχουν προχωρήσει στα απαραίτητα μέτρα ανεβάζοντας τα επιτόκια σε επίπεδα χωρίς προηγούμενο, προκειμένου να προστατευθούν ή ακόμα και να επωφεληθούν από την κατάσταση.

Οι Ευρωπαίοι πολιτικοί ηγέτες, δεν φαίνεται να έχουν καταλήξει σε συγκεκριμένο πλάνο διάσωσης και εναλλακτικές λύσεις, για αποτροπή μιας ενδεχόμενης κατάρρευσης, βάζοντας πάνω από όλα το πολιτικό κόστος. Θύμα των χειρισμών τους, η ανάπτυξη.

Οι αλλαγές στην ηγεσία της Ελλάδας και της Ιταλίας θεωρούνται από αναλυτές, υποσχόμενες. Αυτό γιατί τόσο ο Παπαδήμος όσο και ο Μόντι, είναι δύο αξιόλογοι οικονομολόγοι, οι οποίοι θα προβούν σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες, ανεξαρτήτου κόστους. Οι μεταρρυθμίσεις αυτές, αφορούν τη συρρίκνωση του δημόσιου τομέα και της γραφειοκρατίας καθώς και την εξάλειψη της διαφθοράς που ταλανίζει τις δύο χώρες.

Η μεγάλη πρόκληση για τους δύο ηγέτες, είναι το γεγονός ότι οι οικονομίες των χωρών τους δεν έχουν την δυνατότητα αυτή τη στιγμή να απορροφήσουν περισσότερα μέτρα λιτότητας, όπως νέους φόρους ή μαζικές περικοπές κονδυλίων των υπηρεσιών.

Η Άγκελα Μέρκελ και οι άλλοι Ευρωπαίοι ηγέτες, έχουν πλέον την ευθύνη να πραγματοποιήσουν συναντήσεις με τους ηγέτες των χωρών αυτών, και να βρουν μέτρα τα οποία να προωθούν μια πιο αναπτυξιακή πολιτική που μακροπρόθεσμα να ωφελεί τόσο τις οικονομίες των δύο χωρών αλλά και την οικονομία της Ευρωζώνης.

Το μοναδικό δεδομένο είναι ότι πλέον ο χρόνος για να αποτρέψουμε μια οικονομική κατάρρευση της Ευρωζώνης έχει μειωθεί δραματικά.