ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ ΤΗΣ ΕΚΛΟΓΗΣ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΥΛΛΟΥΡΗ ΣΤΗΝ ΠΡΟΕΔΡΙΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΚΑΙ Η ΔΥΣΚΟΛΗ ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ

Πώς οι «συναγερμικοί» Ελένη Θεοχάρους και Δημήτρης Συλλούρης χάλασαν την... παρτίδα, την οποία φαινόταν πως θα κέρδιζε ο Νικόλας Παπαδόπουλος, που με τη στρατηγική του προσπάθησε να συνενώσει τον «ενδιάμεσο χώρο» και να κερδίσει την Προεδρία της Βουλής

Η επόμενη μέρα δεν θα είναι εύκολη για κανέναν. Ο Νίκος Αναστασιάδης και ο ΔΗΣΥ ξέρουν ότι ακόμα και αν δεν βρίσκεται επικεφαλής της Βουλής ο Μαρίνος Σιζόπουλος, πάλι θα είναι σχεδόν αδύνατο να περνούν νομοσχέδια της επιλογής τους. Ακόμα και θετικές προτάσεις να έρθουν, η πολυπρόσωπη αντιπολίτευση θα μπορεί να τις μετατρέψει όπως θέλει και προς όφελός της. Ήδη ο Νικόλας Παπαδόπουλος ανασυντάσσεται σε αυτή την κατεύθυνση, όπου θα βρίσκει εύκολα σύμμαχο το ΑΚΕΛ

Η «βόμβα» κουφοβράζει από τη νύχτα της 22ας Μαΐου. Το σωσίβιο της προεδρίας της Βουλής δεν υπήρξε. Επομένως τώρα το ΔΗΚΟ πρέπει να δει τον εαυτό του στον καθρέφτη. Με την ΕΔΕΚ σε πιθανή εσωτερική κρίση, ο Νικόλας Παπαδόπουλος βλέπει το άρμα του «ενδιάμεσου» σοβαρά τραυματισμένο. Κάποιοι λένε πως θα γυρέψει να αντικαταστήσει την απώλεια φέρνοντας κοντά την «Αλληλεγγύη»

Τελικά ήταν κάτι σαν παρτίδα πόκερ. Για γερά νεύρα. Ο Νικόλας Παπαδόπουλος μόλις είχε βγει κερδισμένος από τις βουλευτικές, επειδή είχε τις μικρότερες απώλειες. Δοκίμασε να πάει ένα βήμα πιο πέρα. Έψαξε να συνενώσει τον «ενδιάμεσο χώρο» και να κερδίσει και την προεδρία της Βουλής. Ταυτόχρονα θα έβαζε πολύ δύσκολα στον Νίκο Αναστασιάδη, που ήξερε ότι δεν μπορούσε να «καταπιεί» συνεργασία με τον Μαρίνο Σιζόπουλο. Ταυτόχρονα, τραυματισμένος από τις εκλογές, ο Αβέρωφ Νεοφύτου δεν φαινόταν να έχει ούτε απάντηση ούτε λύση. Το ΑΚΕΛ, πολύ πιο τραυματισμένο, καθόταν πάνω στις πληγές του και απέκρουε «περήφανα» τις επιθέσεις φιλίας της Πινδάρου. Αλλά η πορεία που διάλεξαν στην Εζεκία Παπαϊωάννου, να πάνε με δικό τους υποψήφιο και να πέσουν ηρωικά, δεν ήταν αρκετή για τον ΔΗΣΥ.

Το ΔΗΚΟ μπήκε με δύναμη

Αρχικά όλα έδειχναν ότι το ΔΗΚΟ θα κέρδιζε και αυτή την παρτίδα. Η ΕΔΕΚ όχι μόνο θα κατακτούσε ανέλπιστα την προεδρία της Βουλής, αλλά θα μπορούσε έτσι να επουλώσει και τις τεράστιες πληγές της, ακόμα πιο μεγάλες και από εκείνες του ΑΚΕΛ. Η Συμμαχία απλώς τηρούσε στάση αναμονής. Αλλά ο Γιώργος Λιλλήκας θα είχε το όφελος ότι στηρίζοντας τον πρόεδρο της ΕΔΕΚ δεν θα μπορούσαν πια να τον κατηγορούν. Το κυριότερο όμως ήταν ότι έμοιαζε να ρίχνονται ξανά οι κάρτες για τις προεδρικές του 2018. Ένας «ενδιάμεσος χώρος» με 20 έδρες στη Βουλή θα ήταν πρώτη δύναμη, πάνω και από το ΑΚΕΛ, αλλά και από τον ΔΗΣΥ, ο οποίος για πρώτη φορά είναι στις 18 έδρες μόνο. Το κόμμα του Νίκου Αναστασιάδη θα ξεκινούσε προς τις προεδρικές με 30% και όχι με 33% ή και 35%.

Ο αστάθμητος παράγοντας «Αλληλεγγύη»

Εκείνο που δεν υπολόγισαν όμως οι στρατηγικές του «ενδιάμεσου» ήταν πόσο εύθραυστο σχήμα ήταν η «Αλληλεγγύη». Στην πραγματικότητα δεν ήταν κόμμα και δεν φάνηκε να έχει και καμία συνοχή. Δεν ήταν τυχαίο που η ιδρύτριά του το ονόμασε «κίνημα» και όχι κόμμα. Αυτές τις μέρες, από τις 22 Μαΐου μέχρι τις 2 Ιουνίου, φάνηκε ότι ήταν περισσότερο εκλογικό αποτέλεσμα παρά πολιτικό σώμα. Η Ελένη Θεοχάρους παραπονιέται ακόμα διότι το ΔΗΚΟ δεν έλαβε υπόψη ότι η ίδια ήταν φανερά πιο δημοφιλής από οποιοδήποτε άλλο για την προεδρία της Βουλής.

Όμως, ο Δημήτρης Συλλούρης θυμήθηκε τις παλιές φιλίες του με το Προεδρικό και κατάλαβε ότι μπορούσε να φτάσει μέχρι και την προεδρία της Βουλής. Η υποψηφιότητά του μπήκε χωρίς να το αποφασίσει η «Αλληλεγγύη», επειδή, όπως μας λένε, δεν διαθέτει καν κομματικά όργανα. Πάντως σε καμιά στιγμή δεν φάνηκε το κίνημα να ακολουθεί και να μπαίνει στις τάξεις του «ενδιάμεσου».

Στο μεταξύ, η πρόεδρος της «Αλληλεγγύης» στην οποία φαίνεται να οφείλεται προσωπικά το καθόλου ευκαταφρόνητο ποσοστό 5,2%, βρέθηκε ήδη σε αμφισβήτηση από τους ίδιους τους ψηφοφόρους της, όταν αρνήθηκε την έδρα στη Λεμεσό για να κρατήσει την έδρα στην Ευρωβουλή. Η ίδια απολογήθηκε ότι αυτή η απόφαση λήφθηκε «συλλογικά» από το Κίνημα. Γεγονός όμως είναι ότι μόλις λήφθηκε η απόφαση άρχισε να ξετυλίγεται σενάριο «Συλλούρης-προεδρία Βουλής». Γιατί με βουλευτή Λεμεσού την Ελένη δεν θα υπήρχε περίπτωση ο Δημήτρης Συλλούρης να είναι υποψήφιος για την προεδρία της Βουλής.

Ο Αναστασιάδης «ταρακούνησε» το κόμμα του

Πολύ απλά, φαίνεται ότι ο Νικόλας Παπαδόπουλος υποτίμησε τον «ατίθασο» χαρακτήρα πολιτικών με συναγερμική κουλτούρα όπως η Θεοχάρους και ο Συλλούρης. Στο τέλος όμως έμεινε με 17 αντί 20 έδρες. Ως γνωστόν, 17 είναι λιγότερες από τις 18 που έχει ο Αβέρωφ Νεοφύτου. Η εξίσωση φάνηκε να χαλάει. Αλλά και πάλι κανένας δεν πίστεψε ότι θα μπορούσε τελικά να εκλεγεί ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ στην προεδρία της Βουλής. Εκτός από ορισμένους μέσα στην Πινδάρου. Τότε ακριβώς ανέλαβε ο Νίκος Αναστασιάδης να τους ταρακουνήσει και να τους ξυπνήσει. Το Προεδρικό κατέστησε σαφές ότι δεν μπορούσε να περιμένουν τίποτα από το τραυματισμένο ΑΚΕΛ, που, όπως ήταν έκφραση που χρησιμοποιούσαν, «φοβάται ακόμα και τη σκιά του».

Το μόνο που θα πετύχαιναν με «καθαρή γραμμή» θα ήταν να στείλουν τον Μαρίνο Σιζόπουλο στην προεδρία της Βουλής και την Κύπρο σε «δίνη προβλημάτων και ασυνεννοησίας». Ο Συναγερμός, τσαλακωμένος από τις απώλειες των βουλευτικών, δεν ήταν δύσκολο να ταρακουνηθεί. Από την περασμένη Τρίτη που έγινε το Πολιτικό Γραφείο του κόμματος μέχρι την Πέμπτη η ηγεσία του ΔΗΣΥ πέρασε πολύ δύσκολες ώρες. Θα πήγαιναν στην κρίσιμη ψηφοφορία ξέροντας πως αν δεν έκαναν κάτι, θα προέκυπτε πρόεδρος της Βουλής ο Μαρίνος Σιζόπουλος και νικητής της παρτίδας ο Νικόλας Παπαδόπουλος.

17+3=20 και 18+3=21

Το «κλειδί» στην περίεργη και ακατανόητη διαδικασία ψηφοφορίας του 1985 ήταν ο Δημήτρης Συλλούρης, μαζί με τους δύο βουλευτές του ΕΥΡΩΚΟ, που τώρα φορούν χρώματα της «Αλληλεγγύης». Απλή η επιλογή τους: αν δεν πρόκειται να εκλεγεί ο «δικός μας», τότε ψηφίζουμε τον υποψήφιο του «ενδιάμεσου». Στον Δημοκρατικό Συναγερμό κάποιοι μίλησαν για «εκβιασμό». Αλλά ο Δημήτρης Συλλούρης απαντά ότι για την «Αλληλεγγύη», μετά τη δική του υποψηφιότητα, ο πρόεδρος της ΕΔΕΚ ήταν «second best». Τελικά σκοπός του ήταν να αναγκάσει τον Συναγερμό να ψηφίσει εκείνον ως «second best». Έτσι τελικά και έγινε.

Το κρίσιμο «διάλειμμα»

Πολλοί διερωτήθηκαν τι νόημα είχε εκείνο το διάλειμμα που ζήτησε ο Αβέρωφ Νεοφύτου ανάμεσα στον δεύτερο και τον τρίτο γύρο της ψηφοφορίας. Είχε μεγάλη σημασία. Ο Συναγερμός ήθελε να βεβαιωθεί τι θα έκαναν οι «3» της «Αλληλεγγύης», αφού με τις τρεις δικές τους ψήφους η παρτίδα θα είχε χαθεί στον τρίτο γύρο και μετά ακολουθούσε ψηφοφορία για τον Μαρίνο Σιζόπουλο. Αν έμεναν στην ψήφο τους υπέρ Συλλούρη, χωρίς να κάνουν τίποτε άλλο, τότε πρόεδρος της Βουλής θα ήταν ο Αβέρωφ Νεοφύτου.

Αν όμως μετά τον Συλλούρη που θα είχε μόνο τρεις ψήφους ψήφιζαν υπέρ του Μ. Σιζόπουλου, τότε αυτός θα ήταν ο νέος πρόεδρος της Βουλής. Σε εκείνο το διάλειμμα επιβεβαιώθηκε ότι η «Αλληλεγγύη» θα πήγαινε στο «second best» ψηφίζοντας και τον πρόεδρο της ΕΔΕΚ, ο οποίος έτσι θα έφτανε τις 20 ψήφους και θα υπερίσχυε του Α. Νεοφύτου. Μόνη περίπτωση να μην το κάνουν θα ήταν ο ΔΗΣΥ να δεσμευτεί ότι θα ψήφιζε υπέρ του Δ. Συλλούρη.

Σε αυτό το διάλειμμα προσπάθησαν ακόμα να βεβαιωθούν ότι το ΕΛΑΜ δεν θα έκανε καμία «έκπληξη» μπαίνοντας στην ψηφοφορία. Εκεί, σε εκείνο το διάλειμμα, κρίθηκαν τα πάντα. ΔΗΣΥ και «Αλληλεγγύη» άνοιξαν και τα κρυφά χαρτιά τους, που δεν ήταν όμως και τόσο κρυφά, και ο Αβέρωφ Νεοφύτου οδηγήθηκε στο δικό του «second best».

Χαμένοι - κερδισμένοι

Στον Συναγερμό απαντούν ότι ουσιαστικά είχαν μια επιλογή, Συλλούρης ή Σιζόπουλος, και την έκαναν. Πάντως, ο Δημήτρης Συλλούρης ήταν ο τεράστιος κερδισμένος αυτής της παρτίδας πόκερ. Έμμεσα μεγάλος κερδισμένος ήταν όμως και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο οποίος όχι μόνο απέφυγε τον «μεγάλο εφιάλτη», αλλά κατά κάποιο τρόπο επέφερε μια ήττα στον πιο δυνατό αντιπολιτευόμενό του, που είναι ο πρόεδρος του ΔΗΚΟ. Ίσως μάλιστα ο πρόεδρος μπορεί να θεωρηθεί πιο μεγάλος νικητής και από τον νεοκλεγέντα πρόεδρο της Βουλής, για τον οποίο πριν από ένα χρόνο όλοι θα έβαζαν στοίχημα ότι έκλεινε την κοινοβουλευτική σταδιοδρομία του. Χαμένοι ήταν πολλοί.

Με πρώτο τον Νικόλα Παπαδόπουλο και δεύτερο τον Μαρίνο Σιζόπουλο. Χαμένη βέβαια ήταν και η Ελένη Θεοχάρους. Αλλά κάποιες απώλειες έχει και ο Αβέρωφ Νεοφύτου. Όχι μόνο για πιθανούς κραδασμούς μέσα στο κόμμα του, που είδαν τους νεοκλεγέντες βουλευτές τους να φέρνουν στην προεδρία της Βουλής έναν «αποστάτη». Αλλά διότι για πρώτη φορά από το 2013 ήταν τόσο φανερή η απειλή «διάστασης» ανάμεσα σε κόμμα και Προεδρικό. Δηλώσεις που έκανε σε τηλεοπτικό σταθμό ο αντιπρόεδρος του ΔΗΣΥ Γ. Γεωργίου, φανέρωσαν μια μεγάλη «ρωγμή». Έμμεσα νικημένο είναι όμως και το ΑΚΕΛ.

Διότι από τη μια φάνηκε ότι δεν τολμά να πάρει αποφάσεις που θα ήθελε όταν βρεθεί στη μέση το «σκιάχτρο του Συναγερμού», αλλά κυρίως φάνηκε σε ρόλο απόλυτου «κομπάρσου» σε όλη αυτή την έντονη πολιτική διαδικασία. Προφανώς το 25% των βουλευτικών έχει πάρει πολύ πίσω την Εζεκία Παπαϊωάννου. Τις μεγαλύτερες απώλειες όμως θα μετρήσουν Παπαδόπουλος-Σιζόπουλος, για διαφορετικούς λόγους. Αν ο πρώτος υποχωρεί, για τον τελευταίο συνεχίζεται η μάχη επιβίωσης στην ηγεσία του κόμματός του.

Η επόμενη μέρα και αντίστροφη μέτρηση για το 2018

Η επόμενη μέρα δεν θα είναι εύκολη για κανέναν. Ο Νίκος Αναστασιάδης και ο ΔΗΣΥ ξέρουν ότι ακόμα και αν δεν βρίσκεται επικεφαλής της Βουλής ο Μ. Σιζόπουλος, πάλι θα είναι σχεδόν αδύνατο να περνούν νομοσχέδια της επιλογής τους. Ακόμα και θετικές προτάσεις να έρθουν, η πολυπρόσωπη αντιπολίτευση θα μπορεί να τις μετατρέψει όπως θέλει και προς όφελός της. Ήδη ο Νικόλας Παπαδόπουλος ανασυντάσσεται σε αυτή την κατεύθυνση, όπου θα βρίσκει εύκολα σύμμαχο το ΑΚΕΛ. Στην ΕΔΕΚ, ως γνωστόν, αναμένονται καταλυτικές εξελίξεις. Η «βόμβα» κουφοβράζει από τη νύχτα της 22ας Μαΐου.

Το σωσίβιο της προεδρία της Βουλής δεν υπήρξε. Επομένως τώρα το κόμμα πρέπει να αντιμετωπίσει τον εαυτό του στον καθρέφτη. Με την ΕΔΕΚ σε πιθανή εσωτερική κρίση, ο Νικόλας Παπαδόπουλος βλέπει το άρμα του «ενδιάμεσου» σοβαρά τραυματισμένο. Κάποιοι λένε πως θα γυρέψει να αντικαταστήσει την απώλεια φέρνοντας κοντά την «Αλληλεγγύη». Αλλά με τον Δ. Συλλούρη πρόεδρο της Βουλής αυτό είναι σχεδόν απίθανο. Εκτός εάν μπορεί τώρα να δελεάσει την Ελένη Θεοχάρους με το «χρίσμα 2018». Κάτι τέτοιο όμως μπορεί και να σήμαινε βαθιά κρίση ή και το τέλος της «Αλληλεγγύης».

Επιπλέον, παίζοντας με τις «προεδρικές φιλοδοξίες» της γιάτραινας, τι θα έκανε με τον επίσης «προεδροποιήσιμο» Γ. Λιλλήκα; Προβάλλει έτσι το βαθύτερο πρόβλημα του «ενδιάμεσου», με τρεις εν δυνάμει υποψήφιους προέδρους. Ενώ το ΑΚΕΛ έχει σαν σχέδιο να επαναπατρίσει τις μεγάλες του απώλειες, με «σχεδιασμένη αντιπολίτευση» και «σοβαρότητα». Εξάλλου πρέπει να βρει και κάποιον πειστικό υποψήφιο για τις προεδρικές.

Όλοι όμως θα περιμένουν να δουν πώς θα φαίνεται στις δημοσκοπήσεις ο Νίκος Αναστασιάδης, εάν σε αυτό το τελευταίο διάστημα δεν καταφέρει να κυβερνήσει όπως θα ήθελε. Αλλά κανένας δεν υποτιμά πραγματικά τον σημερινό πρόεδρο και τις ικανότητές του να «βγάζει λύσεις». Όπως εξάλλου έκανε την υστάτη και στην περίπτωση της εκλογής προέδρου της Βουλής.