Ο Μουσταφά Ακιντζί φρόντισε τις τελευταίες μέρες να δώσει τα διαπιστευτήριά του. Όχι εκείνα που προπαγανδίζουν οι θιασώτες «της λύσης εδώ και τώρα», αλλά εκείνα που δείχνουν τα όριά του ως εκπροσώπου της τουρκικής πλευράς στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Δεν έχει και τόση σημασία τι λένε ο Μαυρογιάννης και ο Ναμί, ούτε και οι εκδηλώσεις «κοινωνικού χαρακτήρα». Άλλωστε δεν πέρασε ούτε μια εβδομάδα από την κατ’ ιδίαν συνάντηση των ηγετών και το πυροσβεστικό δείπνο του Έιντε. Συνεπώς αυτά που δηλώνει ο Τ/κ ηγέτης είναι και ηθελημένα, έχουν και σαφείς αποδέκτες...

Ωμά και σταράτα...

Την εβδομάδα που πέρασε ο Μουσταφά Ακιντζί φρόντισε να ξεκαθαρίσει τις θέσεις του. Περιγράφοντας το όραμά του για τις ακανθώδεις παραμέτρους της λύσης, συνοπτικά ο Τουρκοκύπριος ηγέτης μάς είπε καθαρά ότι:

- «Δεν υπάρχουν έποικοι, όλοι αδέρφια είμαστε… Εμείς, η Τουρκική Δημοκρατία της Κύπρου, τους δώσαμε υπηκοότητα και αυτό δεν αλλάζει…».

- Η «Τουρκική Δημοκρατία Βόρειας Κύπρου» θα μπει στο ευρώ (!), χρειάζεται απλώς προσαρμογή και διαδικασίες περίπου ενός χρόνου.

- Δεν συζητάμε το εδαφικό, σας ξεγελά ο Αναστασιάδης που τα λέει αυτά, εμείς επιμένουμε σε πλειοψηφία πληθυσμού και περιουσίας στα δύο «κομμάτια» της Κύπρου, όπως συμφωνήσαμε να τα χωρίσουμε…

- Ποιες εγγυήσεις; Εγώ δεν ξέρω, αυτά θα πάνε στο τέλος… στο μεταξύ ευχαριστούμε τον Ερντογάν, διότι μόνο αυτός μπορούσε να φέρει (τουρκικό) νερό στην Κύπρο…

- Εκ περιτροπής προεδρία θα υπάρχει είτε το θέλετε είτε όχι, αυτό σημαίνει ισότητα (του 20% με το 80%), και με τις υγείες σας…

Μετά από όλα αυτά, διερωτάται κανείς τι κάνει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας στην Κίνα… Αλλά και τι κάνει ο υπουργός Εξωτερικών του, που δεν χάνει ευκαιρία να διαβεβαιώνει ότι «είμαστε κοντά σε συμφωνία». Ποια συμφωνία στ’ αλήθεια εννοεί ο Ιωάννης Κασουλίδης; Και ποια ενημέρωση κάνει δεξιά και αριστερά ο Αντρέας Μαυρογιάννης; Επί του αδιεξόδου και της «ολικής επαναφοράς της αδιαλλαξίας» ή ενημερώνει για κάτι άλλο;

Για μια ακόμη φορά η ελληνική κυπριακή πλευρά συλλαμβάνεται να κάνει «ασκήσεις επί χάρτου»… Με τη διαφορά ότι ο «χάρτης» της δείχνει να είναι σημαδεμένος. Έχει μόνο τις τουρκικές κόκκινες γραμμές. Όλα αυτά την ώρα που ο Μουσταφά Ακιντζί έχει πια καταστεί «ο ηγέτης της λύσης, που θέλει το καλό της ενωμένης Κύπρου». Και τα χρονοδιαγράμματα, άτυπα και μη, φαίνεται όμως να μπάζουν νερά... Ο κ. Ακιντζί δήλωσε ότι η «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου» ετοιμάζεται να συμμετάσχει στο… ευρώ. Και θα χρειαστεί, είπε, ένας χρόνος.

Με αυτά που λέει δηλαδή, η όποια λύση φαίνεται να ξεκινά τέλος του 2016… Αλλά ταυτόχρονα η τουρκική προπαγάνδα σε όλα τα μήκη και πλάτη επιμένει ότι «μπορεί να γίνει δημοψήφισμα μέχρι τον Μάρτη 2016».
Ερώτηση: Τι θα λέει όμως ένα τέτοιο δημοψήφισμα; Ότι αυτό που θα ψηφίσετε θα συμβεί μετά από κανένα-δυο χρόνια και αν όλα πάνε καλά;

Η ταμπακιέρα

Το πρόβλημα, κατά γενική ομολογία, πια είναι γενικότερο. Θα μπορέσει ο Νίκος Αναστασιάδης με τέτοιες θέσεις του συνομιλητή του να προχωρήσει; Όταν ο Τ/κ ηγέτης λέει καθαρά ότι «έποικοι δεν υπάρχουν, όσοι έχουν υπηκοότητα της "ΤΔΒΚ" είναι αδέρφια» και ότι «αφήστε συζητήσεις για το εδαφικό, δεν πρόκειται να αναστατώσουμε τους ανθρώπους στα σπίτια τους», αλλά και ότι «εγγυήσεις και τέτοια μην συζητάτε, αυτά είναι θέματα της Τουρκίας, που θα δει στο τέλος», τι περιθώρια συγκλίσεων αφήνει στον όποιο συνομιλητή του; Και όταν ακούει όλα αυτά, τι θα προβάλει ο σημερινός Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ότι είναι «σαφώς καλύτερο από το Σχέδιο Ανάν»;

Τι ακριβώς συμβαίνει; Εκείνο που ορισμένοι είχαν επισημάνει. Ότι ο «θεόσταλτος» Μουσταφά Ακιντζί μπορεί να αποδειχτεί «μπούμερανγκ» για τον Νίκο Αναστασιάδη. Τον διαφήμισαν όσο μπορούσαν. Τον παρουσίασαν ως το «παράθυρο» για τη λύση. Του άνοιξαν πόρτες εδώ κι εκεί. Και τώρα θα πρέπει να σπεύσουν να διαψεύσουν τα ίδια τα λεγόμενά τους, αφού ο κ. Ακιντζί τα... γύρισε και από διαλλακτικός και θιασώτης της λύσης και της εφαρμογής του ευρωπαϊκού κεκτημένου έγινε μεταφορέας και εκφραστής των πάγιων τουρκικών θέσεων. Την ίδια ώρα, κάνοντας και προεκλογικό του Ερντογάν, ο Μουσταφά Ακιντζί από τη Λευκωσία δηλώνει ότι «μόνο ο Ερντογάν μπορούσε να φέρει νερό στην Κύπρο».

Ο Ιωάννης Κασουλίδης ξεκαθάρισε, καθηκόντως, ότι η μεταφορά νερού είναι καραμπινάτη περίπτωση «προσάρτησης». Αλλά αυτό θα έπρεπε να το εξηγούσε και στον Ακιντζί. Γιατί ο τελευταίος, στριμωγμένος από την πολιτική λογική των κατεχομένων, αποφασίζει σε αυτή την «κρίσιμη φάση των διαπραγματεύσεων» ότι πρέπει να το παίξει εκπρόσωπος της κατοχής και όχι «παράθυρο ευκαιρίας». Τι θα μείνει λοιπόν;

Το «παράθυρο» που θα κρατά ο κάθε Έιντε εις βάρος μας ανοιχτό...

Ολική επαναφορά...

Το πολιτικό παιχνίδι έχει αγριέψει χωρίς καλά-καλά να το πάρουμε είδηση. Και με τα κόμματα, βεβαίως, να ετοιμάζονται αμέριμνα για τις επόμενες βουλευτικές εκλογές... Κανένας δεν πρέπει να ζηλεύει τον Νίκο Αναστασιάδη με την επιστροφή του από το Πεκίνο. Μίλησε για ευκαιρίες, για τη ναυτιλία και τις υπηρεσίες, αλλά εδώ το «παράθυρο ευκαιρίας» έχει αλλάξει. Θα βρει μπροστά του πακέτο δηλώσεων του «αδελφού Ακιντζί από τη Λεμεσό», ο οποίος έχει διαφοροποιήσει σαφώς γραμμή πλεύσεως. Ποια θα είναι, άραγε, η δική μας επιλογή επ’ αυτού;