Απέναντι στη γυμνή πραγματικότητα, καθότι σύμφωνα με την τελευταία έκφραση του Προέδρου Αναστασιάδη: «έχει υπάρξει πρόοδος, αλλά δεν το κρύβουμε ότι υπάρχουν και προβλήματα» ή αλλιώς «υπάρχουν ορισμένες θέσεις με τις οποίες δεν συμφωνούμε καθόλου»

 

- Περιμένοντας πάλι τις τουρκικές εκλογές…

 

- Αναζητώντας τον Μουσταφά Ακιντζί μεταξύ Δόκτορος Τζέκιλ και Μίστερ Χάιντ…

 

- Ερμηνεύοντας τους «αρμόδιους» χρησμούς για «δημοψήφισμα τον Μάρτιο»…

 

Πριν από λίγο καιρό όλοι μιλούσαν για τον... περιβόητο «μήνα του μέλιτος». Ο Νίκος Αναστασιάδης και το περιβάλλον του παρουσίαζαν τον Μουσταφά Ακιντζί περίπου ως... «πολύφερνη νύφη». Δεν πέρασε όμως πολύς καιρός, η νύφη ετοιμάζεται να το... σκάσει και ο Πρόεδρος χρειάζεται να τα ψάλλει του Ακιντζί. Τώρα μένουμε απέναντι στη γυμνή πραγματικότητα. Σύμφωνα με την τελευταία έκφραση του Προέδρου: «έχει υπάρξει πρόοδος, αλλά δεν το κρύβουμε ότι υπάρχουν και προβλήματα» ή αλλιώς «υπάρχουν ορισμένες θέσεις με τις οποίες δεν συμφωνούμε καθόλου». Τι συμβαίνει, λοιπόν, με τον Μουσταφά Ακιντζί; Υπάρχει κάποια μεταμόρφωση σύμφωνα με το σχήμα «Δόκτωρ Τζέκιλ και Μίστερ Χάιντ»;

 

Η σούπα που... χάλασε

 

Την ίδια ώρα, ο ειδικός απεσταλμένος Έσπεν Μπαρθ Έιντε και ορισμένοι άλλοι παράγοντες δεν παύουν να επαναλαμβάνουν ότι «μπορεί να γίνει δημοψήφισμα μέχρι τον Μάρτιο». Ο διάδοχος του Α. Ντάουνερ προσπάθησε πρώτα να γίνει κάποιου είδους «καταγραφή» των μέχρι τώρα αποτελεσμάτων με την ευκαιρία της Γενικής Συνέλευσης και των συναντήσεων με τον Γενικό Γραμματέα Μπαν Κι Μουν. Η ελληνική πλευρά απέρριψε αυτόν τον «ενδιάμεσο» στόχο του κ. Έιντε. Δεν μπόρεσε, όμως, να τον κάνει να εγκαταλείψει την ιδέα μιας άτυπης προθεσμίας που υποβάλλει μιλώντας για «δυνατότητα δημοψηφίσματος» μέχρι τον Μάρτιο.

 

Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης αναγκάστηκε τελικά να τον «βάλει στη θέση του» απαντώντας καυστικά για τις... μαντικές ικανότητες του Ειδικού Απεσταλμένου. Τι συμβαίνει όμως και για ποιο λόγο ο Έιντε όπως και άλλοι ξένοι επιμένουν σε αυτό το «σενάριο Μαρτίου»;

 

Η αλήθεια είναι ότι ο Πρόεδρος Αναστασιάδης προσπάθησε να στρέψει την προσοχή αλλού. Εκεί απ' όπου μπορεί πράγματι να γίνει κάποιο «αποφασιστικό βήμα». Δηλαδή στην Τουρκία. Ζήτησε, συγκεκριμένα, η Τουρκία «να περάσει από τα λόγια στην πράξη». Να δώσει, δηλαδή, κάποια καθαρά σημεία ότι πράγματι εννοεί πως θα συμβάλει σε μια συμφωνία για λύση. Αυτό θα αφορούσε την κατάργηση των εγγυήσεων, την αποχώρηση του κατοχικού στρατού και άλλα φλέγοντα ζητήματα που εξαρτώνται άμεσα από την Άγκυρα.

 

Κάνοντας, όμως, αυτήν την έκκληση ήταν σαν να ομολογούσε τα όρια της όποιας συνεννόησης με τον «συνεργάσιμο και μετριοπαθή» Μουσταφά Ακιντζί. Στην κίνηση αυτή του Προέδρου το στερεότυπο σχόλιο είναι ότι θα πρέπει να περιμένουμε τις τουρκικές εκλογές του Νοεμβρίου. Ολική επαναφορά, λοιπόν, σ’ ένα «deja vu». Για μια φορά ακόμα η Λευκωσία περιμένει κάποιες εκλογές στην Τουρκία. Με την αόριστη ελπίδα ότι μετά κάτι μπορεί να αλλάξει...

 

Το νέο σκηνικό

 

Το σκηνικό διαμορφώνεται από τρία στοιχεία που θυμίζουν λογοτεχνία, θέατρο ή κινηματογράφο. Πρώτα το στοιχείο μυστηρίου και πόλαρ με το «δημοψήφισμα τον Μάρτιο». Γιατί τον Μάρτιο; Πώς μπορεί να γίνει με τα όσα πενιχρά μέχρι τώρα αποτελέσματα διαπραγματεύσεων αρκετών μηνών; Κάποιοι όμως επιμένουν σε αυτήν την πρόβλεψη και διαβεβαίωση χωρίς επαρκείς εξηγήσεις, την ώρα που τα πιο δύσκολα κεφάλαια δεν έχουν καν συζητηθεί. Ενώ σε όσα συζητήθηκαν, εκτός από συγκλίσεις, καταγράφονται και καθαρές «τελικές» διαφωνίες, όπως στο ζήτημα της «εκ περιτροπής προεδρίας».

 

Γιατί, λοιπόν, επιμένουν «διάφοροι» να οριοθετούν χρονικά ένα δημοψήφισμα, όταν ακόμα δεν φάνηκε καθόλου να είμαστε σε τροχιά συμφωνίας; Οι συζητήσεις ανάβουν... Ότι συμβαίνουν «κάποια πράγματα που δεν γνωρίζουμε» ή ακόμα χειρότερα ότι «υπάρχει σχέδιο που δεν μας αποκαλύπτουν». Στην πραγματικότητα, όμως, τα στοιχεία είναι δυο.

 

Πρώτον ότι η Τουρκία από καιρό προσπαθεί να σπρώξει τα πράγματα χωρίς να κάνει οποιαδήποτε συγκεκριμένη εποικοδομητική κίνηση και αρκείται να «επισημαίνει» ότι το μόνο πρόβλημα είναι οι βουλευτικές εκλογές του Μαϊου 2016 και γι’ αυτό θα πρέπει να «τελειώνουμε» πριν από τις εκλογές. Δεύτερο, είναι λογικό τόσο ο Έιντε όσο και άλλοι παράγοντες, που δουλειά τους είναι να δείξουν πρόοδο και επιτυχία, να θέλουν να δημιουργήσουν το ανάλογο σκηνικό.

 

Πρώτοι οι Τούρκοι ήταν που ζητούσαν «να τελειώνουμε» και «δημοψήφισμα πριν από τις βουλευτικές». Ο Έσπεν Μπαρθ Έιντε απλώς φαίνεται να κάνει τη δουλειά του. Πιέζει να κλειδώσει «συγκλίσεις», ακόμα κι αν αυτές δεν είναι τελικές, μόνο και μόνο για να δεσμεύσει τους δυο ηγέτες και ειδικότερα τον Πρόεδρο Αναστασιάδη. Βάζει από μόνος του και «στόχο» τον Μάρτιο, αναγκάζοντας τον Πρόεδρο να αντιδράσει στα όρια της ειρωνείας για τις «μαντικές ικανότητές» του. Όμως δεν υπάρχει κανένας πραγματικός λόγος που να έχει σχέση με την ουσία του Κυπριακού και των διαπραγματεύσεων και να δικαιολογεί να μιλούν είτε για Μάρτιο είτε για άλλο χρονικό όριο.

 

Τα χρονικά περιθώρια

 

Το διασκεδαστικό κομμάτι είναι όμως κάποιες προβλέψεις που γίνονται από «κεφάλια» στην Πινδάρου. Πέρσι μας έλεγαν να μην ακούμε εκείνους που ενθουσιάζονταν αμέσως με το Κοινό Ανακοινωθέν και ότι «εξελίξεις θα υπάρχουν προς το τέλος του 2015 και πρώτο τρίμηνο του 2016». Τώρα αναγκαστικά αναθεωρούν και μιλούν για «τέλος του 2016». Κάπως έτσι όμως το Κυπριακό προχώρησε άγονα εδώ και 41 χρόνια.

 

Έπειτα είναι το «περιμένοντας τον... Ερντογάν». Χωρίς κανένας να ξέρει να εξηγήσει πώς ακριβώς θα υποβοηθήσει η τουρκική κάλπη είτε βγάλει αυτοδυναμία για το ισλαμικό κόμμα του Τούρκου Προέδρου είτε και αν δεν του δώσει την πολυπόθητη δύναμη να αλλάξει το σύνταγμα. Διότι αν το ΑΚΡ κερδίσει αυτοδυναμία και ο Τ. Ερντογάν θα προχωρήσει να αλλάξει το σύνταγμα και το πολίτευμα στα μέτρα του με μοντέλο ενός νέου «σουλτανάτου», τότε μπορεί να είναι «άνετος» για να πάρει αποφάσεις, αλλά θα είναι και απασχολημένος με το στήσιμο της παντοδυναμίας του.

 

Αν, σε αντίθετη περίπτωση, δεν τα καταφέρει, τότε θα μας λένε ότι εξακολουθεί να είναι «υπό πίεση» και επομένως δεν μπορεί να πάρει «μεγάλες αποφάσεις». Πέραν αυτών, τις τελευταίες ημέρες έχει φανεί ότι η Τουρκία έχει μπει σε μια αρκετά βαθιά κρίση και σύγκρουση με τη Μόσχα και αυτό μάλλον δεν βοηθά να σκεφτεί λογικά και δημιουργικά στο Κυπριακό...

 

Δόκτωρ Τζέκιλ και Μίστερ Χάιντ

 

Τέλος έχουμε και τον Ακιντζί σε ρόλο «Δόκτορος Τζέκιλ και Μίστερ Χάιντ». Τι έχει συμβεί και άλλαξε ο Μουσταφά Ακιντζί; Όσα ακούμε αυτές τις μέρες στο «περιβάλλον» του Προεδρικού μάς θυμίζουν την περίφημη ατάκα του Δημήτρη Χριστόφια ότι «άλλαξε ο άνθρωπος», όταν μιλούσε για τον «σύντροφο» Μεχμέτ Αλί Ταλάτ. Αλλά όλοι οι ψύχραιμοι αναλυτές γνωρίζουν ότι δεν άλλαξε ο Ακιντζί. Απλώς αυτά είναι τα όριά του. Έκανε στην αρχή κάποιες θεαματικές κινήσεις και παραδοχές.

 

Η αλήθεια, όμως, είναι ότι δεν έχει στα κατεχόμενα ούτε την πραγματική πολιτική ισχύ ούτε και πλήρη εντολή για «μετριοπάθεια με σκοπό τη λύση», ήρθε τώρα η ώρα να «ισοφαρίσει». Χρειάζεται, λοιπόν, να πει στο ακροατήριό του ότι ούτε η λεγόμενη «ΤΔΒΚ» δεν θα καταργηθεί, αλλά θα γίνει συνιδρυτικό μέλος ενός νέου κοινού κράτους, ούτε θα υπάρξει «μετακίνηση πληθυσμών» (για να πάρουν οι Ελληνοκύπριοι τις περιουσίες τους), αλλά και θα διατηρηθούν οι εγγυήσεις που είναι απαραίτητες για την «ασφάλεια των Τουρκοκυπρίων», ενώ θα υπάρξουν παρεκκλίσεις και εξαιρέσεις από το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Επομένως, ο Μουσταφά Ακιντζί δεν «παίζει ρόλο», αλλά υποχρεωτικά είναι ταυτόχρονα και ο Δόκτωρ Τζέκιλ και ο Μίστερ Χάιντ. Με ποιον ακριβώς θα κάνει συμφωνία ο Νίκος Αναστασιάδης;

 

Πάντως η πολύ λογική έκκλησή του στην Άγκυρα να δώσει σημεία ότι θα περάσει «από τα λόγια στην πράξη» γίνεται σε μια στιγμή που κάτι τέτοιο είναι δύσκολο να συμβεί, αφού όλοι λένε ότι «πρέπει να περιμένουμε τις εκλογές του Νοεμβρίου». Κάνοντας όμως αυτήν την έκκληση φανερώνει ότι υπάρχει κάτι σαν παύση στη «δυναμική» των διαπραγματεύσεων.