«Ανεξήγητες εμμονές», καταλόγισε ο Πρόεδρος Αναστασιάδης στον Πρόεδρο του ΔΗΚΟ Νικόλα Παπαδόπουλο. Αυτή ήταν η απάντησή του, σε δήλωση του τελευταίου ότι «πολιτική του Προέδρου στο Κυπριακό έχει αποτύχει παταγωδώς». Τώρα που το Κυπριακό φαίνεται να παραμερίζεται τουλάχιστον μέχρι το τέλος του χρόνου, ο Νίκος Αναστασιάδης βρίσκει την ευκαιρία να…«βγάλει μερικά πράγματα από μέσα του, που μάζεψε τόσον καιρό».

Αυτήν την ερμηνεία δίνουν κοντινά του άτομα, που γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα. Γνωρίζοντας την ιδιοσυγκρασία του Προέδρου της Δημοκρατίας, ο οποίος όλον αυτόν τον τελευταίο καιρό ένιωθε ότι «εβάλλετο άδικα», αλλά έκανε υπομονή και«φόρτωνε», αυτή η ανάλυση φαίνεται τουλάχιστον αληθοφανής.

«Προσωπική κόντρα…»

Αρκετοί επισημαίνουν ότι όσο και αν ηλικιακά τους χωρίζουν μια ή και δυο γενιές, μοιάζει να έχει προκύψει και κάτι σαν προσωπική κόντρα ανάμεσα στους δυο άντρες. Κάποιοι μάλιστα υποστηρίζουν ότι «τώρα που στερεώθηκε, ο Νικόλας θυμάται παλαιότερες, ακόμα και προσωπικές, επιθέσεις του σημερινού Προέδρου στον πατέρα του». Παρά τις δημόσιες εξηγήσεις και την προσέγγιση που επιχειρήθηκε πριν από τις εκλογές, σημειώνουν ότι «κατά βάθος ποτέ δεν ξέχασε…».

Από το περιβάλλον του νέου Προέδρου του ΔΗΚΟ διαψεύδουν κατηγορηματικά τέτοιες ερμηνείες. Υποστηρίζουν πως όλα όσα λέει τα εννοεί ο Νικόλας και ότι θέλει από την αρχή να δώσει καθαρά το πολιτικό στίγμα του ΔΗΚΟ. Η διάψευση των προσδοκιών που καλλιεργήθηκαν και μαζί «των πολιτικών του Νίκου Αναστασιάδη», είναι μια καλή ευκαιρία για να οριοθετηθούν κάποια ζητήματα μια για πάντα.

Δεν πρόκειται, συμπληρώνουν, για μια ευκαιριακή σκλήρυνση της στάσης του ηγέτη του ΔΗΚΟ, προκειμένου να αντιμετωπίσει τον Γιώργο Λιλλήκα που βρέθηκε ξαφνικά στα… πλευρά του. Διότι, πράγματι, παρατηρητές σημείωναν ότι τον τελευταίο καιρό το ΔΗΚΟ έκανε ιδιαίτερα ριζοσπαστικές τοποθετήσεις, «αρκετά πέραν των παραδοσιακών γραμμών του».

Ο αντίλογος από το περιβάλλον του επίσημου ΔΗΚΟ είναι ότι με την ανάληψη της ηγεσίας, ο νέος Πρόεδρος θέλει «να ξεκαθαρίσει κάποια ζητήματα, εξαιτίας της ομίχλης και της σύγχυσης που είχε δημιουργήσει η προηγούμενη ηγεσία. Είχαμε καταντήσει», σχολιάζει μεσαίο στέλεχος της νέας τάσης, «πότε με τον έναν και πότε με τον άλλον (σ.σ. ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ), να κινδυνεύουμε μέσα στις ασάφειες και την προσαρμοστικότητα να χάσουμε την ταυτότητά μας…».

Καθαρή ταυτότητα

Είναι, λοιπόν, στίγμα καθαρής ταυτότητας που ζητά το ΔΗΚΟ ή παίζουν ρόλο και οι αντιδικίες και τα απωθημένα της πρόσφατης πολιτικής ιστορίας; Το βέβαιο είναι ότι όσο αντικειμενικά μπορεί να το δει κανείς, υπάρχει όντως μια ιδέα σκλήρυνσης των θέσεων. «Φαίνεται να πηγαίνουμε πιο κοντά στην Ένωση Κέντρου παρά στο ΔΗΚΟ του Κυπριανού», σχολίαζε παλαιότερο στέλεχος, από εκείνα που μέχρι πρόσφατα χαρακτηρίζονταν ως «κυπριανικοί».

Ο αντίλογος έρχεται, όμως, από άλλο εξίσου ιστορικό στέλεχος του κόμματος, που υπογράμμιζε με νόημα ότι «για να είμαστε ειλικρινείς, στην ιστορία του ΔΗΚO, το στίγμα, τον προβληματισμό και την επιχειρηματολογία για το Κυπριακό, ακόμα και όταν ήταν ο Σπύρος στα πράγματα, τον έδινε η πλευρά του Τάσσου...».

Κόμμα του Κυπριακού, λοιπόν, το ΔΗΚΟ; Όχι, απαντούν κατηγορηματικά από την πλευρά του Νικόλα. Ένας ακριβώς από τους στόχους αυτής της «περιόδου εμπέδωσης» του νέου Προέδρου είναι να προβάλει και όλα τα άλλα χαρακτηριστικά του «κεντρώου χώρου» και ν’ αξιοποιήσει ένα πλεονέκτημα που πιστεύει ότι έχει έναντι του νέου «κόμματος του Κυπριακού», όπως προβάλλεται η «Συμμαχία» του Γιώργου Λιλλήκα. Συνεργάτης του Προέδρου του ΔΗΚΟ υπογράμμιζε τις προάλλες ότι «δεν είναι το ΔΗΚΟ, αλλά μάλλον η ΕΔΕΚ που έχει την πίεση από τον Λιλλήκα». Και κατέληγε ότι «το ΔΗΚΟ πρέπει απλώς να υπενθυμίσει την πρωτοκαθεδρία του στον χώρο του Κέντρου».

Φλερτ ή απλώς ένα ραντεβού;

Ίσως αυτό ακριβώς να είχε στη σκέψη του ο Νικόλας Παπαδόπουλος, πηγαίνοντας στη συνάντηση με τον Γενικό Γραμματέα του ΑΚΕΛ. Εκεί, ούτε λίγο ούτε πολύ, ανακοίνωσαν ενός είδους «αντιπολιτευτικό μέτωπο». Το οποίο, όμως, έχει από την αρχή τις μεγάλες δυσκολίες και αντιφάσεις του. Αντιμνημονιακό, όπως θα ήθελε το ΑΚΕΛ, δεν μπορεί να είναι.

Γιατί, όταν ακούει τις «αντιμνημονιακές ρητορικές» ο Νικόλας «παίρνει στροφές», που ξεπερνάνε και τον Αβέρωφ Νεοφύτου. Ούτε όμως μπορεί να είναι και «μέτωπο στο Κυπριακό», αφού οι κριτικές του Νικόλα Παπαδόπουλου στον Νίκο Αναστασιάδη στην ουσία αγγίζουν ίσως περισσότερο την Εζεκία Παπαϊωάννου παρά το Προεδρικό.

Παρά τις αντιφάσεις και το απροσδιόριστο στίγμα μιας τέτοιας συνεργασίας, οι δυο τους είχαν κάθε λόγο να την αφήσουν να «πλανάται». Ο μεν Άντρος Κυπριανού ήθελε να διασκεδάσει εντυπώσεις ότι «ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ πάνε να τα βρουν για να αλλάξουν τον εκλογικό νόμο». Ο δε Νικόλας ήθελε να «σβήσει» τις ηγετικές πρωτοβουλίες του Αβέρωφ, που εξήγγειλε γύρο διαβουλεύσεων με τα άλλα κόμματα προβάλλοντας την πρωτοκαθεδρία του ΔΗΣΥ, όπως αυτή προέκυψε θεαματικά στις Ευρωεκλογές.

Κάποιοι σημείωναν με νόημα ότι αμέσως μετά τη συνάντηση του Προέδρου του ΔΗΣΥ με τον Γενικό Γραμματέα του ΑΚΕΛ και ενώ αναβλήθηκε, εξαιτίας του περιστατικού υγείας, η συνάντηση ΔΗΣΥ-ΔΗΚΟ, προέκυψε «σφήνα» η συνάντηση και οι δηλώσεις Άντρου-Νικόλα. Διερωτώνται όμως και έχει σημασία: «Θέλει το ΑΚΕΛ ξανά μια από τα ίδια;» και εννοούν την εμπειρία που είχαν όταν «ο Δημήτρης Χριστόφιας, για να αντιμετωπίσει την ανοδική πορεία του ΔΗΣΥ, αποφάσισε να κάνει τον Τάσσο πρόεδρο».

Στο ΑΚΕΛ είναι πολλοί εκείνοι που θεωρούν «απολύτως καταστροφική» την πορεία που ακολουθήθηκε από το 2003 και προειδοποιούν ότι πρέπει πάση θυσία να αποφύγει το κόμμα την «παγίδα της επανάληψης». Υπονοούν ότι θα πρέπει, παρά τις τεράστιες δυσκολίες που αντιμετωπίζουν στην προσπάθεια ανασυγκρότησης, να αποφύγουν τον πειρασμό εύκολων εξωτερικών και ευκαιριακών λύσεων.

Στο Προεδρικό θέλουν να προλάβουν «μέτωπο 2018»

ΠΑΝΤΩΣ, συνεργάτες του Προέδρου Αναστασιάδη κατάλαβαν ότι Άντρος και Νικόλας πάνε να στήσουν «μέτωπο αντιπολίτευσης». Έτσι ενθάρρυναν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να στρέψει την προσοχή στα «ακραία του Νικόλα στο Κυπριακό». Αυτό ήταν το νόημα και του «ξεσπάσματος» που παρακολουθήσαμε αυτές τις μέρες.

Αν θα υπάρξει κάτι σαν «τάιμ άουτ» στο Κυπριακό, σχολίαζε γνώστης των σκέψεων στο Προεδρικό, δεν πρέπει να χάσουμε τον παλμό μιας συναίνεσης που πήγαινε να αναπτυχθεί με το ΑΚΕΛ και μερικούς άλλους. Διαφορετικά, κατέληξαν, όταν προς το τέλος του χρόνου ή τις αρχές του 2015 θα μπορεί ξανά να «παίξει» το Κυπριακό, θα βρούμε μπροστά μας… φράχτες! Κατά τ’ άλλα, η χώρα προχωρεί στις διεθνείς αγορές, αλλά ταυτόχρονα στενάζει κάτω από το βάρος των μη εξυπηρετούμενων δανείων και της ανεργίας.

Στο επιτελικό επίπεδο υπάρχει αγωνία και για τα περιβόητα «στρες-τεστς» των τραπεζών. Ταυτόχρονα, το κομματικό σύστημα παίρνει τις δικές του στροφές, προκειμένου να στερεώσει το ρευστό τοπίο που διαμορφώνεται με τα σοκ του Μνημονίου, αλλά και τους τριγμούς των Ευρωεκλογών, που ήδη τις αφήσαμε πίσω…