Εκτιμήσεις θέλουν το Προεδρικό να ανεβάζει «πολιτικό φρένο» στην υπόθεση

Μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ εκμυστηρευόταν σε συνεργάτες του ότι «εκείνο που έχει πια να αντιμετωπίσει το κόμμα είναι ότι αποκαλύπτεται ολόκληρος ο μηχανισμός χρηματοδότησης και οικονομικής διαχείρισης…»

ΤΟ ΑΚΕΛ δεν είναι το μοναδικό κόμμα που διατηρεί το αυστηρό απόρρητο στα οικονομικά του. Και τα άλλα κόμματα έχουν διαδικασίες, που δεν θα ήθελαν με τίποτα να έλθουν στη δημοσιότητα…

Δεν χρειάζονται δημοσκοπήσεις για να φανεί ότι το ΑΚΕΛ δεν είναι στα καλύτερά του. Αυτό φάνηκε εξάλλου και στις προεδρικές εκλογές, όπου το μέγιστο της συσπείρωσης, στον πρώτο γύρο, έμεινε πολύ πίσω από το σύνηθες κομματικό ποσοστό. Έκτοτε, το κύρος και η επιρροή του κόμματος μέσα στην κοινωνία είχαν πάρει την κατιούσα. Οι τελευταίες εξελίξεις που φαίνεται να εμπλέκουν ανώτερα στελέχη του κομματικού μηχανισμού σε ελεγχόμενες οικονομικές υποθέσεις σήμαναν τον συναγερμό στην Εζεκία Παπαϊωάννου.

Ο λόγος φαίνεται να είναι βαθύτερος από τα εκατομμύρια του ταμείου συντάξεων της Cyta. Ταυτόχρονα, ήρθε το Πόρισμα της Διερευνητικής Επιτροπής, το οποίο, όπως αναμενόταν, ξεσήκωσε πραγματική «θύελλα». Επιπρόσθετα μπήκε σαν… σφήνα και η οικονομική διαφορά μεταξύ του τέως Προέδρου Δημήτρη Χριστόφια και του άλλοτε φίλου και συνεργάτη του, εργολήπτη Μιλτιάδη Νεοφύτου, και το γλυκό έδεσε για τα καλά!

Η τακτική της «μετωπικής σύγκρουσης»

Η ΗΓΕΣΙΑ του ΑΚΕΛ συνειδητά διάλεξε μετά από κάποιο σημείο τη «μετωπική σύγκρουση». Όχι μόνο αμφισβητήθηκε εντελώς το Πόρισμα, με τον ισχυρισμό ότι η ίδια η Διερευνητική Επιτροπή είναι παράνομη, αλλά και το περιεχόμενό του απορρίφθηκε ως «κωμικό». Αυτή η «καμπάνια» εναντίον του Πορίσματος ήρθε την ώρα ακριβώς που ο ίδιος ο Γενικός Γραμματέας του κόμματος προωθούσε μια συντονισμένη προσπάθεια αμφισβήτησης της ακεραιότητας των ανακριτικών διαδικασιών για το σκάνδαλο των «επενδύσεων» του ταμείου της Cyta.

Μαζί με τον Άντρο Κυπριανού, ένας σημαντικός αριθμός βουλευτών και άλλων ηγετικών στελεχών του ΑΚΕΛ επιδίδονται εδώ και μέρες σε μια δημόσια εκστρατεία καταγγελίας του ανακριτικού έργου της Αστυνομίας, αλλά και άμεσης αμφισβήτησης της ίδιας της Γενικής Εισαγγελίας. Το κόμμα έφτασε, μάλιστα, στο σημείο να καλεί οργανωμένα τα στελέχη του σε συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας έξω από κρατητήρια.

Οι υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις, σε διάφορους τόνους, επεσήμαναν ότι αυτή μπορεί να είναι μια πορεία διάβρωσης των θεσμών. Ενώ ορισμένοι μίλησαν και για απόπειρα αποθάρρυνσης ή και εκφοβισμού της δικαιοσύνης. Αποκορύφωμα ήταν η διερευνώμενη υπόθεση εκφοβισμού, εάν τελικά επιβεβαιωθεί, της οικογένειας ενός μάρτυρα κατηγορίας, η οποία έγινε μάλιστα από «σκοτεινές» δυνάμεις της Αστυνομίας…

Σχολιάζοντας το όλο σκηνικό κάποιοι εκτίμησαν ότι το ΑΚΕΛ «θυσίασε» ορισμένους αλλοτινούς συνεργάτες του (σήμερα μάρτυρες κατηγορίας), τους οποίους και κατακρίνει και δυσφημεί δημόσια, προκειμένου να περισώσει κάποια ανώτερα στελέχη του. Όσο και αν φαίνεται αληθοφανής, αυτή είναι μια πρώτη μόνο ανάγνωση των πραγμάτων. Μια προσεκτικότερη παρατήρηση δείχνει ότι δεν πρόκειται για μιαν απλή «επιλογή προσώπων», δηλαδή ποιους θα «δώσουν» και ποιους θα «σώσουν». Σε συνέντευξή του, αλλά και σε άλλες δηλώσεις, ο Άντρος Κυπριανού επέμεινε σε προσωπική γνώση του για την αθωότητα των ανακρινόμενων κεντρικών στελεχών του κόμματος.

Ειδικά στη συνέντευξή του φέρεται να δήλωσε ότι «ξέρω ότι δεν είχαν κανένα απολύτως προσωπικό όφελος από αυτήν τη διαδικασία». Συνεπώς «αν δεν είχαν προσωπικό όφελος», διερωτήθηκε Πρόεδρος κόμματος στη «Σημερινή», «τότε ποιος είχε το όφελος;». Αυτό που έμεινε στο επίπεδο απλής νύξης, φαίνεται να παραπέμπει σε εκείνο που υφέρπει όλες αυτές τις ημέρες. Ακόμα και στο εσωτερικό των συνεδριάσεων των κομματικών οργάνων στην Εζεκία Παπαϊωάννου, ακούγεται πια καθαρά η ομολογία που φαίνεται να φέρνει τρόμο.

Μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος εκμυστηρευόταν σε συνεργάτες του ότι «εκείνο που έχει πια να αντιμετωπίσει το κόμμα είναι ότι αποκαλύπτεται ολόκληρος ο μηχανισμός χρηματοδότησης και οικονομικής διαχείρισης…». Ο καθαρός υπαινιγμός είναι ότι υπάρχει απτός πια ο κίνδυνος να αποκαλυφθούν μηχανισμοί και διαδικασίες χρηματοδότησης, που καθόλου δεν τιμούν το «κόμμα της αριστεράς». Το πλέον επιβαρυντικό θα είναι αν τυχόν αποκαλυφθεί ότι το ζήτημα των επιταγών που μπήκαν στα επαρχιακά κομματικά ταμεία δεν ήταν απλώς ένα «σύμπτωμα» ή μια περίπτωση μεμονωμένη, αλλά μέρος της… συνολικής διαδικασίας χρηματοδότησης…

Τα εν οίκω…

Φυσικά στις δημόσιες συζητήσεις πολλοί παρατηρούν ότι το ΑΚΕΛ δεν είναι το μοναδικό κόμμα που διατηρεί το αυστηρό απόρρητο στα οικονομικά του. Ότι δηλαδή και τα άλλα κόμματα έχουν διαδικασίες που δεν θα ήθελαν με τίποτα να έλθουν στη δημοσιότητα. Και έχουν δίκαιο! Η ειδοποιός διαφορά εδώ είναι ότι παρουσιάζεται ένα διπλό πρόβλημα. Μόνο για το ΑΚΕΛ πάει να αποκαλυφθεί κάτι με στοιχεία, με ονόματα δηλαδή και αποδείξεις.

Ενώ ειδικά για ένα κόμμα που προσπαθεί συστηματικά να δώσει το προφίλ τού «λαϊκού και έντιμου προστάτη των εργαζομένων», μια τέτοια αποκάλυψη θα ήταν η πλήρης διάψευση ενός ολόκληρου θρύλου. Αναμένεται ότι στη Βουλή θα ξεκινήσουν συζητήσεις. Θα γίνει σίγουρα λόγος για την υιοθέτηση των συστάσεων της επιτροπής GRECO του Συμβουλίου της Ευρώπης. Ταχύτερα όμως και πολύ πιο αποκαλυπτικά μπορεί να επενεργήσει η εκδίκαση της υπόθεσης με το ταμείο συντάξεων της Cyta. Ολοένα αυτές τις μέρες κυκλοφορούσε ο ψίθυρος ότι οι ανακρίσεις και τυχόν συλλήψεις μπορεί να φτάσουν «και πιο ψηλά».

Αυτήν την ιδέα μάλιστα τροφοδοτούν συχνές πολιτικές τοποθετήσεις που λένε «να αναζητηθούν οι υπεύθυνοι και να μη χαριστεί η δικαιοσύνη σε κανέναν, όποιος κι αν είναι αυτός και όσο ψηλά και αν βρίσκεται», παραπέμποντας σε τέως κρατικούς αξιωματούχους και μέλη του Δ.Σ. της Cyta. Από την πλευρά της, η Γενική Εισαγγελία, ιδιαίτερα ενοχλημένη από τις ανοιχτές επιθέσεις του Γ.Γ. του ΑΚΕΛ, ήταν ούτως ή άλλως αποφασισμένη να αφήσει την αστυνομική έρευνα να ακολουθήσει τον δρόμο της. 

Πολιτικό φρένο;

ΥΠΑΡΧΟΥΝ κάποιοι που εκτιμούν και αναμένουν ότι σε κάποια στιγμή θα υπάρξει «πολιτικό φρένο». Ότι, δηλαδή, το ίδιο το Προεδρικό δεν θα θελήσει να σπρωχτούν τα πράγματα «στα άκρα». Όσοι κάνουν αυτήν την εκτίμηση, τη συνδυάζουν και με την παρέμβαση του Κυβερνητικού Εκπροσώπου, ο οποίος στέλνοντας το μήνυμα ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν αναμειγνύεται ούτε και ασχολείται με οποιεσδήποτε κομματικές υποθέσεις, φρόντισε να συνδυάσει αυτό το μήνυμα με την ανάγκη ενότητας ενόψει εξελίξεων στο Κυπριακό. Αυτή η κίνηση έμοιαζε με ομολογία ότι «επειδή ακριβώς θα χρειαστούμε το ΑΚΕΛ, ας αφήσουμε στην άκρη τη μετωπική σύγκρουση...».

Είναι, όμως, έτσι τα πράγματα; Στην πραγματικότητα, ακόμα και αν ήθελε, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης δεν έχει το περιθώριο να «αφήσει να ξεχαστούν» τα σχετικά με τις ευθύνες και την τιμωρία των ενόχων. Είναι τόσο γενική και τόσο έντονη η απαίτηση της κοινωνίας να υπάρξουν απαντήσεις στα ερωτήματα και μια κάποια κάθαρση, που ο Πρόεδρος δεν έχει την πολυτέλεια να σκεφτεί καν το ενδεχόμενο να υπάρξει «μια κάποια ανοχή» για χάρη ενός συμφιλιωτικού πολιτικού κλίματος.

Με δυο λόγια, το ΑΚΕΛ φαίνεται παγιδευμένο σε μια λογική που λέει ότι «δεν έχει άλλο δρόμο παρά να τεντώσει το σχοινί και να το κρατά τεντωμένο», ενώ από την άλλη και το Προεδρικό δεν έχει άλλη διέξοδο παρά να αποδείξει ότι διερευνήθηκε επαρκώς η πρωτοφανής οικονομική τραγωδία και ότι έχουν βρεθεί κάποιοι υπαίτιοι.