Η αυτονόμηση του Νίκου Κουτσού από το κόμμα το οποίο ο ίδιος είχε επιμείνει πολύ για να ιδρυθεί πριν από οκτώ χρόνια, ανοίγει ξανά τη συζήτηση για τη μετατροπή της «Συμμαχίας Πολιτών» σε νέο κόμμα. Όλα δείχνουν ότι ο Γιώργος Λιλλήκας μπορεί να διαθέτει σύντομα κοινοβουλευτική παρουσία χωρίς να έχει συμμετάσχει σε βουλευτικές εκλογές. Αντίστοιχα, το μέλλον του ΕΥΡΩΚΟ μοιάζει τώρα αρκετά αβέβαιο, αφού ο Νίκος Κουτσού δεν αποχώρησε μόνος του, αλλά μαζί του φαίνεται να έφυγε ολόκληρος ο πυρήνας των πάλαι ποτέ «Νέων Οριζόντων».

Αν όμως αυτά συμβαίνουν στα… άκρα του συστήματος, στον πυρήνα συνεχίζει να σιγοβράζει η κόντρα Καρογιάν-Παπαδόπουλου. Η εξέλιξη αυτής της μάχης κορυφής δεν αφορά, όμως, μόνο το ΔΗΚΟ. Έχει να κάνει και με τις ισορροπίες του σημερινού σχήματος κυβέρνησης. Πολλοί λένε ότι η συνεργασία ΔΗΣΥ-ΔΗΚΟ, που έφερε τον Νίκο Αναστασιάδη στην προεδρία, περισσότερο είναι συνεργασία Αναστασιάδη-Καρογιάν. Εξάλλου η πολιτική αφορμή για την αρχηγική διαμάχη στο συμπολιτευόμενο κόμμα παρουσιάζεται ότι είναι ακριβώς η απόφαση εκείνη του ΔΗΚΟ να στηρίξει τον Νίκο Αναστασιάδη από τον πρώτο γύρο.

 

Το ενδιαφέρον είναι ότι ενώ στο επίπεδο της κυβέρνησης εμφανίζεται ένας «άξονας» Αναστασιάδη-Καρογιάν, σε επίπεδο κομμάτων ο «άξονας» φαίνεται να είναι μεταξύ Αβέρωφ Νεοφύτου και Νικόλα Παπαδόπουλου. Το ερώτημα είναι αν αυτή σχέση που αναπτύχθηκε για χρόνια ανάμεσα στον τότε αναπληρωτή πρόεδρο του ΔΗΣΥ και τον άλλοτε αντιπρόεδρο του ΔΗΚΟ, σε επίπεδο οικονομικής πολιτικής κυρίως, μπορεί να σημαίνει κάτι και για τις σχέσεις μεταξύ των κομμάτων.

 

Μέχρι αυτήν την ώρα, πάντως, η συνεργασία που υπάρχει είναι περισσότερο μεταξύ ΔΗΚΟ και Προεδρικού και όχι του ΔΗΚΟ με την Πινδάρου. Πάντως οι καλοκαιρινοί μήνες θα είναι καθοριστικοί για το μέλλον του κυβερνητικού σχήματος. Μετά τα όσα συνέβησαν τους τελευταίους τρεις μήνες, στην ουσία ο Πρόεδρος Αναστασιάδης αναμένεται ότι θα αρχίσει να κυβερνά. Αυτήν την ώρα που φαίνεται να μπορεί να… επανεκκινήσει (και) τη διακυβέρνηση, θα βρει μάλλον μπροστά του τον «πονοκέφαλο του ΔΗΚΟ». Πιθανότατα θα πρέπει να απορροφήσει κραδασμούς που μπορεί να προέλθουν από το αποτέλεσμα της ενδοκομματικής σύγκρουσης στο ΔΗΚΟ. Την ίδια στιγμή από την άλλη, τα ερωτήματα στο ίδιο το ΔΗΚΟ σαν κόμμα συγκυβέρνησης φαίνονται άλυτα. 

 

Από «κόντρα Νικόλα-Μάριου» σε «κόντρα Νικόλα-Κυβέρνησης»;

 

Τι θα γίνει εάν τελικά επικρατήσει ο Νικόλας Παπαδόπουλος και κερδίσει την προεδρία του κόμματος; Αρκετοί παρατηρητές λένε ότι ενώ το κλίμα και η σχέση Αναστασιάδη-Καρογιάν έχουν ιδιαίτερο χαρακτήρα, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα μπορούσε ενδεχομένως να συμβιβαστεί και με τυχόν διάδοχό του, αν το ζήτημα θα ήταν να διατηρηθεί το κυβερνητικό σχήμα. Δεν είναι όμως καθόλου σίγουρο ότι αυτό θα είναι τελικά το αποτέλεσμα της αναμέτρησης Μάριου-Νικόλα.

 

Τι θα γίνει, λοιπόν, σε περίπτωση που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο επικρατήσει τελικά ο Μάριος Καρογιάν; Δεν θα υπάρξει φυσικά κανένα ζήτημα στην ήδη στενή σχέση του Πρόεδρου του ΔΗΚΟ με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Συνεπώς το ερώτημα είναι τι θα κάνει ο Νικόλας Παπαδόπουλος σε μια τέτοια περίπτωση; Το ενδεχόμενο να αποχωρήσει διαμαρτυρόμενος από το κόμμα δεν μπορεί να θεωρηθεί καθόλου δεδομένο. Αν όμως παραμείνει «υπό διαμαρτυρίαν» στο ΔΗΚΟ, σίγουρα θα σκληρύνει τη στάση του, ιδιαίτερα στο Κυπριακό.

 

Κάποιοι στο Προεδρικό φοβούνται ότι αν χάσει τις ενδοκομματικές εκλογές ο Νικόλας, είναι πιθανό η «κόντρα» Μάριου-Νικόλα να γίνει και κόντρα Νικόλα-Κυβέρνησης ως «dejavou» των όσων ζήσαμε στο τρίγωνο σχέσεων Χριστόφια-Παπαδόπουλου-Καρογιάν. Πάντως συναγερμικοί κύκλοι επιμένουν ότι «η συμφωνία συνεργασίας ΔΗΣΥ-ΔΗΚΟ επιτρέπει στον Αναστασιάδη έστω και δύσκολα να… χωνέψει τυχόν συμβίωση της Κυβέρνησής του, με ένα "ΔΗΚΟ του Νικόλα"»…

 

Ενδεχόμενο να χαθεί η πλειοψηφία στη Βουλή;

 

Η πιο σοβαρή περίπτωση θα ήταν, όμως, αν τελικά οι εσωτερικές εξελίξεις στο ΔΗΚΟ οδηγούσαν τον τέως αντιπρόεδρό του εκτός κόμματος. Με το πρόσθετο ερώτημα αν σε μια τέτοια περίπτωση θα ακολουθούσαν και άλλοι βουλευτές τον υιό του Τάσσου Παπαδόπουλου. Ακόμα όμως και αν το τελευταίο δεν συνέβαινε, το βέβαιο είναι ότι η Κυβέρνηση θα έπαυε να έχει πλειοψηφία στη Βουλή. Κι έτσι θα άλλαζαν όλοι οι συσχετισμοί. Με τη διακυβέρνηση Αναστασιάδη να είναι κάτι αρκετά διαφορετικό απ' ό,τι είχε εξαγγελθεί. Και με την πρόσθετη ειρωνεία ένας Πρόεδρος που έχει εκλεγεί με ποσοστό 57% να μη διαθέτει πλειοψηφία στη Βουλή. Έγκυροι κύκλοι του Προεδρικού επιμένουν ότι είναι ακριβώς γι’ αυτούς τους λόγους που ο Πρόεδρος Αναστασιάδης καθυστερεί τόσο την επιλογή διαπραγματευτή για το Κυπριακό όσο και τους διορισμούς υφυπουργών. 

 

Ο «μετά Αναστασιάδη» ΔΗΣΥ

 

ΜΙΛΩΝΤΑΣ όμως για τα κομματικά δρώμενα, παρατηρητές σημειώνουν ότι και η «μετά τον Αναστασιάδη» περίοδος του ΔΗΣΥ είναι ακόμα αρκετά απροσδιόριστη, αν όχι ομιχλώδης. Οι πρώτες κινήσεις του νέου Προέδρου του ΔΗΣΥ υπήρξαν πολύ προσεκτικές. Παρά το γεγονός ότι βρίσκεται στην προεδρία εδώ και περισσότερο από ένα μήνα, μόλις αυτές τις μέρες αναμένεται να ολοκληρώσει διορισμούς και επιλογές στη δομή του κόμματος. Τα ονόματα που ακούστηκαν για τις θέσεις του διευθυντή του κόμματος, του εκπροσώπου Τύπου και νέων συμβούλων και στενών συνεργατών του Αβέρωφ Νεοφύτου δείχνουν μια διπλή τάση. Από τη μια φαίνεται ότι θα διατηρηθούν «ευαίσθητες ισορροπίες» που για χρόνια αναπτύχθηκαν στην Πινδάρου, αλλά από την άλλη είναι σαφές ότι ο νέος πρόεδρος θα δώσει ένα δικό του στίγμα «ανανέωσης και εκσυγχρονισμού».

 

Μετακομίζοντας στο Προεδρικό, ο Νίκος Αναστασιάδης πήρε μαζί του σχεδόν το σύνολο της ιδιαίτερης «ομάδας» που τον περιστοίχιζε τα τελευταία χρόνια. Έτσι ο διάδοχός του καλείται να δημιουργήσει μια νέα τάξη πραγμάτων. Συμφωνίες και «προειλημμένες διευθετήσεις», που φαίνεται να είχαν γίνει στον καιρό της «παλαιάς τάξης πραγμάτων», δηλαδή πριν από τις Προεδρικές, του έδεναν σε κάποιο βαθμό τα χέρια. Σε αυτό προστέθηκε μια κάποια «νευρικότητα» που έφεραν οι εξελίξεις στην ηγεσία του κόμματος, αφήνοντας «εκτός» μια σημαντική επαρχία, τη Λεμεσό, ενώ «υπεραντιπροσωπεύεται» η Αμμόχωστος.

 

Απέναντι σε αυτά τα ζητήματα και προσπαθώντας ταυτόχρονα να είναι απόλυτα τυπικός, ο νέος Πρόεδρος προτείνει αυτές τις μέρες μια δόση «νέου αίματος» σε θέσεις και πόστα συνεργατών του. Με μεγαλύτερη «μετεγγραφή», στέλεχος του Υπουργείου Εξωτερικών, που αναλαμβάνει τη θέση του διευθυντή του γραφείου του και του εκπροσώπου Τύπου του κόμματος. Το σίγουρο είναι, όμως, ότι χωρίς τυμπανοκρουσίες ο ΔΗΣΥ του Αβέρωφ Νεοφύτου ήδη έχει πάρει πρωτοβουλίες ανεξάρτητες από τις κινήσεις της Κυβέρνησης, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις πήρε και θέσεις αντίθετες με συμβιβασμούς που φαίνεται να κάνει η Κυβέρνηση Αναστασιάδη.

 

Η πρόθεση του νέου προέδρου του κόμματος είναι να αποφύγει «παλαιοκομματικά αντανακλαστικά» έναντι της εξουσίας και να επικεντρώσει ξανά το κόμμα στο ιδεολογικό προφίλ του. Αν και είναι νωρίς ακόμα, υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον να δούμε πώς θα εξελιχθεί η συμπεριφορά του ΔΗΣΥ ως «κυβερνώντος κόμματος». Πάντως η πρώτη «ώρα της κρίσεως» για τη νέα ηγεσία του ΔΗΣΥ θα είναι οι αντικειμενικά δύσκολες ευρωεκλογές, σε λιγότερο από ένα χρόνο. Εκείνες όμως οι εκλογές θα αποτελέσουν κομβικό σημείο και για τον νεοσύστατο σχηματισμό της «Συμμαχίας Πολιτών».

 

Θα κρίνουν δηλαδή αν θα μείνει μια «κίνηση» ή αν θα γίνει υπολογίσιμο κόμμα πέραν των δημοσκοπήσεων. Σε μια τέτοια περίπτωση θα επανακαθορίσει τον σημερινό κομματικό χάρτη…