Οι πρώτες μέρες του φετινού καλοκαιριού είναι πράγματι πολύ κρίσιμες. Για την Ελλάδα, για την Κύπρο, για την οικονομία. Σε μεγάλο βαθμό θα αποφασίσουν οι κάλπες στις 17 του μήνα, αν η Ελλάδα θα συνεχίσει την τιτάνια προσπάθεια σωτηρίας μέσα στην Ευρωζώνη ή αν θα «βαρέσει κανόνι» και θα βρεθεί στη μοναξιά μιας χρεοκοπίας της δραχμής. Μαζί κρίνεται εν πολλοίς και το οικονομικό μέλλον της Κύπρου. Αν όμως αυτό το ζήτημα δεν έχει κριθεί ακόμα και οι περισσότεροι εικάζουν ότι οι Έλληνες ψηφίζοντας δεν θα αποδειχθούν οι… ιδανικοί αυτόχειρες, το σίγουρο αυτήν την ώρα είναι ότι η Κύπρος βαίνει ολοταχώς στον Μηχανισμό Στήριξης, ανεξάρτητα από το τι θα γίνει με την Ελλάδα τελικά. 

 

Αναζητούνται €3 δις

 

Την ώρα που ο ενδιάμεσος χώρος αναζητεί υποψήφιο για τις εκλογές, το ΑΚΕΛ καραδοκεί. Όποιος όμως και αν είναι ο επόμενος πρόεδρος της χώρας, θα πρέπει να βρει τρόπους για να αποπληρωθούν €3 δις μέσα στο 2013. Κανείς δεν ξέρει αυτήν την ώρα πού και πώς μπορεί να βρεθούν τέτοια κεφάλαια. Μόνη απάντηση είναι ο Μηχανισμός Στήριξης. Τις μέρες αυτές το ομολόγησε και ο καινούργιος Διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας.

 

Γι’ αυτό και το Υπουργείο Οικονομικών σπεύδει να φέρει καινούρια πρόσθετα μέτρα λιτότητας. Τα οποία όμως βραχυκυκλώθηκαν στις διαδρομές Προεδρικού-Εζεκία Παπαϊωάννου-Συντεχνιών. Ταυτόχρονα, τα σενάρια των κυπριακών προεδρικών εκλογών μοιάζουν να ξαναγράφονται, μετά την απομάκρυνση του ενδεχομένου ο άλλοτε Υπουργός Οικονομικών Μάκης Κεραυνός να αποτελέσει μια συναινετική υποψηφιότητα του κεντρώου χώρου, η οποία στη συνέχεια φλερτάρει και με το ΑΚΕΛ.

 

Οι πληροφορίες και η σεναρολογία των τελευταίων ημερών έλεγαν ότι παρά τις πιέσεις ορισμένων από τους εταίρους του, το ΔΗΚΟ δεν ήταν έτοιμο να αγκαλιάσει την υποψηφιότητα του Γιώργου Λιλλήκα, ως του αμέσως επόμενου μνηστήρα για την υποψηφιότητα των ενδιάμεσων. Η αντι-πρόταση του ΔΗΚΟ ήταν και πάλιν κάποιος «καθαρά κεντρώος» υποψήφιος, ο οποίος στη συνέχεια θα αγκαλιαζόταν, σχεδόν υποχρεωτικά, και από το ΑΚΕΛ. Έτσι, μετά το όνομα του Εκτελεστικού Διευθυντή της Ελληνικής Τράπεζας, έπεσε στο τραπέζι το όνομα του πρώην Υπουργού Χρίστου Μαυρέλλη.

 

Το ερώτημα συνεπώς είναι κυρίαρχο: Έχουν πράγματι γίνει οι όποιες συνεννοήσεις ανάμεσα στην ηγεσία του ΔΗΚΟ και το ΑΚΕΛ; Επισήμως τίποτα τέτοιο δεν ισχύει, αλλά οι πληροφορίες και παρασυναγωγές με ειδικούς απεσταλμένους δίνουν και παίρνουν. Στην κομματική πολυκατοικία της Διγενή Ακρίτα θεωρούν ότι αν το Κέντρο διαθέτει κατάλληλο και «μετριοπαθή» κοινό υποψήφιο, το ΑΚΕΛ θα σκεφτεί δυο φορές τη δοκιμασία του περάσματος στον β’ γύρο και μάλλον θα αναζητήσει αναβίωση της άλλοτε τριμερούς. Αλλά με καινούργιους όρους. Και καινούργιους παίκτες. Και με το ΔΗΚΟ να έχει το πάνω χέρι.

 

Σε αυτό, λένε έγκυρα πληροφορημένες πηγές, βοηθά και η «απειλή» που μοιάζει να πλανάται, ότι, αν δεν πετύχει αυτό το σενάριο, ο Μάριος Καρογιάν είναι έτοιμος να στραφεί στον Νίκο Αναστασιάδη από τον πρώτο γύρο και να κλείσει νωρίς την παρτίδα και εντός και εκτός κόμματος… Είναι όμως πραγματικά έτοιμος ο Μάριος Καρογιάν να τους «αδειάσει» όλους, κάνοντας μέτωπο με τον πιο ισχυρό προεδρικό υποψήφιο; «Μόνο ο ίδιος μπορεί να γνωρίζει κάτι τέτοιο», λένε στενοί του συνεργάτες…

 

Την ίδια ώρα, ο Νίκος Αναστασιάδης και η Πινδάρου κρατούν διακριτική στάση αναμονής. Την εβδομάδα αυτή ο υποψήφιος της δεξιάς παρουσίασε σε μια δεύτερη δόση προτάσεις διακυβέρνησης. Επέλεξε να μιλήσει για τον εκσυγχρονισμό του κράτους και συνεχίζει να δουλεύει την προοπτική του με μια λογική «διαλόγου με την κοινωνία». Στο επιτελείο του Νίκου Αναστασιάδη προσπαθούν πάντως να ετοιμαστούν καλύτερα για τη μεγάλη μάχη της οικονομίας. Γιατί, όπως υπογραμμίζουν, ο επόμενος πρόεδρος καλείται να βγάλει τη χώρα από τη μαύτη τρύπα. Ηγετικό στέλεχος από το περιβάλλον του προέδρου του ΔΗΣΥ μας έλεγε ότι «θα έπρεπε να παρακαλάνε τον Νίκο Ανασταασιάδη να δεχτεί να αναλάβει την οικονομία, εδώ που την έφεραν». 

 

Το χρέος αυξήθηκε 50% μέσα σε τρία χρόνια

 

ΟΙ ΑΓΟΡΕΣ μάς έχουν από καιρό κλείσει την πόρτα. Η ελπίδα για νέο διακρατικό δανεισμό από κάποια «ιδιαίτερα φίλη» χώρα μοιάζει να εξανεμίζεται. Επομένως, η Κύπρος δεν φαίνεται να γλιτώνει από ένα κάποιο μνημόνιο δημοσιονομικής εξυγείανσης. Αντίθετα απ' ό,τι πολλοί νόμιζαν, η Δημοκρατία δεν θα προσφύγει για να βρει χρηματοδότηση για τις τράπεζες, αλλά για τις ανάγκες του ίδιου του κράτους. Το εξωτερικό χρέος από €8,3 δις το 2008, έχει εκτιναχθεί σε €12,7 δις στο τέλος του 2011. Μια αύξηση δηλαδή 50% μέσα σε τρία χρόνια!

 

Σ’ αυτό το εφιαλτικό νούμερο, εάν προσθέσει κανείς και την αναγκαστική κρατική «ένεση» στη Λαϊκή Τράπεζα, εκτοξεύεται στο απίστευτο € 14,5 δις. 75% υψηλότερο χρέος με απλά λόγια, απ' ό,τι στην αρχή της προεδρικής θητείας του Δημήτρη Χριστόφια. Αν από το περασμένο καλοκαίρι οι περισσότεροι ισχυρίζονταν ότι ο απερχόμενος Πρόεδρος θα περάσει στην ιστορία ως… ο αρνητικός ήρωας με το δράμα στο Μαρί, τώρα προς το τέλος της θητείας του περισσότερο φαίνεται ως «πρόεδρος της χρεοκοπίας». 

 

Κοινός υποψήφιος με «κληρονομιά Χριστόφια»;

 

ΣΥΝΕΠΩΣ το εκπληκτικό είναι ότι το πολιτικό σύστημα παρουσιάζεται πλήρως απορροφημένο από την προεδρολογία και κανείς δεν είναι έτοιμος να προτείνει λύσεις και να δώσει απαντήσεις στην κρίση χρέους που έχει μπει πια μέσα στο ίδιό μας το σπίτι. Το σημείο αιχμής και το μεγάλο «αγκάθι» για μια τυχόν συνεργασία του ΑΚΕΛ με τους άλλοτε εταίρους του, που εγκατέλειψαν τον Δημήτρη Χριστόφια στη μέση, είναι η περίφημη πολιτική διακήρυξη.

 

Η γραμμή του κόμματος της αριστεράς είναι ήδη δεδομένη: «οι μάσκες έπεσαν, για την κρίση φταίνε οι τράπεζες». Επομένως, όποιες και αν είναι οι πιθανότητές τους στις εκλογές, είναι αποφασισμένοι να υπερασπιστούν μέχρι τέλους την προεδρία του άλλοτε Γενικού Γραμματέα τους. Το ΑΚΕΛ δεν συζητά το ενδεχόμενο στη διεκδίκηση των επόμενων Προεδρικών να γίνει κάποια «αυτοκριτική» για τον απολογισμό Χριστόφια.

 

Πληροφορίες λένε ότι κάτι τέτοιο ήταν και μέρος της συμφωνίας, προκειμένου ο απερχόμενος πρόεδρος να μην επαναδιεκδικήσει. Πώς θα μπορούσε ένας κοινός υποψήφιος που θα τον υποδείξει το Κέντρο να παίξει τέτοιο ρόλο; Η Εζεκία Παπαϊωάννου δεν θα δεχόταν ποτέ ως προεκλογικό «συμβόλαιο» κάποιο κείμενο σαν εκείνο που ετοίμασαν οι εταίροι του ενδιάμεσου χώρου. Ούτε και θα έκαναν προεκλογικό υπέρ κάποιου υποψηφίου που θα κρατούσε αποστάσεις από τα πεπραγμένα της πενταετίας Χριστόφια. Αυτή είναι η ταμπακιέρα της αδυναμίας σύμπηξης νέας τριμερούς, πέραν από τις γνωστές περιπέτειες της ονοματολογίας.

 

Ποιοί θέλουν/δεν θέλουν τον Λιλλήκα

 

ΜΕΣΑ στον «ενδιάμεσο χώρο», δυνάμεις και πρόσωπα που άρχισαν να χάνουν την υπομονή τους έχουν συνασπισθεί γύρω από το «αναπότρεπτο» μιας υποστήριξης στον Γιώργο Λιλλήκα. Για πολλούς μια τέτοια επιλογή θα φαινόταν εντελώς φυσιολογική. Είναι νέος και με «καθαρό προφίλ» στο εθνικό ζήτημα, υπήρξε από τους στενότερους συνεργάτες του Τάσσου Παπαδόπουλου και δεν ανήκει σε κανένα από τα συγκεκριμένα κόμματα, άρα μπορεί να είναι πραγματικά κοινός υποψήφιος...

 

Λέγεται όμως ότι η ηγεσία του ΔΗΚΟ ούτε να το συζητήσει δεν θέλει. Διότι πρώτο κάτι τέτοιο αποκλείει αυτόματα οποιαδήποτε ιδέα συνεργασίας με το ΑΚΕΛ. «Ακόμα και στον δεύτερο γύρο», λένε συνεργάτες του Μάριου Καρογιάν, «δεν υπάρχει περίπτωση το ΑΚΕΛ να μπορεί να στηρίξει Λιλλήκα. Αλλά και δεύτερο, ο ίδιος ο Γιώργος Λιλλήκας αντιπροσωπεύει κάποιου είδους απειλή…». Έπειτα, σε περίπτωση ατυχούς εκλογικού αποτελέσματος, μοιάζει «πολύ επικίνδυνος» για τις λεπτές ενδοκομματικές ισορροπίες. Κάποιοι δεν ξεχνούν τις φιλοδοξίες που εκδηλώθηκαν στην περίοδο μετά το Δημοψήφισμα για να ηγηθεί ο ίδιος (μέσω Τάσσου) ενός… «διευρυμένου ΔΗΚΟ».

 

Το πραγματικό ερώτημα…

 

ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ νιώθουν εντελώς ξένοι με όλα αυτά τα σενάρια και τις σκέψεις. Η αγωνία κορυφώνεται για την Ελλάδα όσο πλησιάζει η 17η Ιουνίου. Την ίδια ώρα μαθαίνουν κάθε μέρα και περισσότερα για τη δεινή θέση στην οποία βρίσκεται ήδη η κυπριακή οικονομία. Θα μπορέσει ο καινούργιος πρόεδρος να βγάλει μαζί με τη χώρα το 2013, χωρίς να θυσιάσει τους πολίτες;

 

Οι κομματικοί σχεδιασμοί και συνδυασμοί είναι βέβαιο ότι θα γίνουν. Τις εκλογές όμως θα κερδίσει εκείνος που θα πει κάποια πειστική και στερεή είδηση για το αύριο της χώρας. Δηλαδή, για την αντιμετώπιση της μαύρης τρύπας του χρέους και για λίγη-κάποια ανάπτυξη. Δεν χρειάζεται να είναι οικονομολόγος ή εμπειρογνώμονας. Χρειάζεται όμως να είναι ένας ηγέτης με κύρος και αποφασιστικότητα, μακριά από κομματικούς σχεδιασμούς.