Το έχουμε στο αίμα μας να θεωρούμε ότι εμείς έχουμε το δίκαιο με το μέρος μας και οι λοιποί έχουν λάθος, είτε αυτό αφορά ατομική είτε και ομαδική προσέγγιση.
Σπάνια σηκώνουμε το χέρι και απολογούμαστε, σπανιότερα βάζουμε στο στόμα μας τη λέξη συγγνώμη, έσφαλα.
Παρανομούν άλλοι, είμαστε οι πρώτοι που θα τους κατσαδιάσουμε, που θα τους κρίνουμε και θα τους έχουμε στο στόμα μας αρκετό καιρό.
Αν πράξουμε εμείς το ίδιο, όχι απλώς δεν τρέχει τίποτα, αλλά έχουμε έτοιμα και κάποια... Γαλλικά, προς απάντησιν αυτών που τόλμησαν να μας επικρίνουν.
Καθημερινά στον δρόμο με τα αυτοκίνητα και τα σήματα τροχαίας, αλλά και τις προσπεράσεις, είναι από τα πιο συνηθισμένα φαινόμενα η λεκτική αντιπαράθεση, ειδικά όταν ο ένας εκ των δύο ή και οι δύο βιάζονται να πάνε στον προορισμό τους.
Στη δουλειά το ίδιο, στην εξυπηρέτηση το ίδιο, όπως και στο ρουσφέτι.
Όλοι καταδικάζουμε για παράδειγμα πολιτικούς που κάνουν ρουσφέτι, αλλά άμα είναι για πάρτη μας, δεν τρέχει τίποτα.
Και καλοδεχούμενο είναι και ρουσφέτι δεν λέγεται, αλλά υποχρέωση αυτού που ψηφίσαμε να μας εξυπηρετήσει.
Τι;. Είναι πιο έξυπνος ο γείτονας ή και κάποιος φίλος από εμάς;
Σε όλους τους τομείς υπάρχει ανταγωνισμός επίσημα ή και ανεπίσημα, δεν έχει σημασία, το αποτέλεσμα σε όλες τις περιπτώσεις ίδιο είναι.
Η διαφορά έγκειται στο ότι κάποιοι το διατυμπανίζουν και κάποιοι το παίζουν άγιοι που τους λείπει μόνο το φωτοστέφανο, το κρατούν για τον εαυτό τους…
Και στα καθημερινά και στα οικονομικά και στα ποδοσφαιρικά και στα οικονομικά συμφέροντα, η προσέγγιση που έχουμε οι πλείστοι είναι συμφεροντολογική και τίποτα άλλο δεν μας ενδιαφέρει.
Η δουλειά μας να γίνει και σε όποιον αρέσει.
Άμα όμως μας γελάσει κάποιος άλλος, είμαστε οι πρώτοι και οι πιο ηθικοί που θα τον κρίνουμε και θα τον καταδικάσουμε.
Δίνουμε την εντύπωση ότι δεν σηκώνουμε μύγα στο σπαθί μας σε θέματα ηθικής, αλλά πριν και βέβαια την ίδια στιγμή είμαστε έτοιμοι να πατήσουμε επί πτωμάτων για να πέτυχουμε τον στόχο μας.
Μεταφέρτε το αυτό και στο ποδοσφαιρικό σκηνικό, και δεν αναφέρομαι μόνο στην πρόσφατη εποχή αλλά και παλαιότερα, σε προηγούμενες δεκαετίες.
Θα επιβεβαιωθεί σε όλο του το μεγαλείο το σχόλιο που αφορά στο πώς σκεφτόμαστε και κυρίως πώς πορευόμαστε εκτός αγωνιστικών χώρων, και αναφέρομαι στη συντριπτική πλειοψηφία όσων έχουν άμεση σχέση με το άθλημα, σε ατομικό αλλά και σωματειακό επίπεδο.
Κατά τα άλλα, θα συνεχιστεί ένας μαραθώνιος που έχει το δικό του ενδιαφέρον και στα ψηλά και στα χαμηλά, όμως φαίνεται καθαρά ότι η προκήρυξη του πρωταθλήματος που αφορά στο 18-19 θα πρέπει, χωρίς δεύτερη σκέψη, να εφαρμοστεί στο κεφάλαιο μείωση των ομάδων και δεν αναφέρομαι μόνο στο καθαρά βαθμολογικό κομμάτι, αλλά σε πολλούς άλλους τομείς, αγωνιστικούς και όχι μόνο.
Αποδείχτηκε στην πράξη ότι η μικρή μας νήσος δεν μπορεί και δεν πρέπει να έχει  πρωτάθλημα με 14 ομάδες.
Κοντά στις 10 θα ήταν ο ιδανικός αριθμός, αλλά από τη στιγμή που υπάρχουν σεβαστές διαφωνίες, επιστρέφεις στις 12 και κλειδώνεις…
Δεν θα διορθωθούν όλα ως διά μαγείας σε αυτή την περίπτωση, αλλά θεωρώ ότι και περισσότερο ενδιαφέρον και περισσότερο ανταγωνισμό θα έχει στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι, ενώ θα μειωθούν και τα προβλήματα σε άλλους τομείς, όπως στους φακέλους, στο γηπεδικό και στα πάρε-δώσε…
Κάτι θα είναι και αυτό, παρ' ότι πολλοί είναι σχεδόν βέβαιοι ότι θα συνεχιστούν τα πάρτι στην πλάτη ομάδων και του αθλήματος γενικότερα…
Καλή Κυριακή να έχετε όλοι.