Από αύριο ουσιαστικά αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση που θα οδηγήσει στην ανάδειξη της ποδοσφαιρικής Βασίλισσας της Ευρώπης τη 10η Ιουλίου στο Παρίσι.
Η αυλαία της φάσης των «16» σε αγώνες... μπαμ και κάτω, όπως και η ολοκλήρωσή της, αναμένεται  με τεράστιο ενδιαφέρον, υπό την έννοια ότι εδώ δεν έχει καμία χώρα την ευκαιρία να διορθώσει λάθη σε επομένη αναμέτρηση.
Έχει η κάθε ομάδα την ευκαιρία της, την αρπάζει και προχωρά, ή δεν τα καταφέρνει και επιστρέφει σπίτι της.
Και δημιουργήθηκαν ζευγάρια με μεγάλο ενδιαφέρον, κορυφαίο εκ των οποίων θεωρώ το ντέρμπι Ιταλίας - Ισπανίας, το οποίο θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελέσει και ζευγάρι του τελικού της διοργάνωσης, αλλά πολύ νωρίς, μια εκ των δυο τού διαχρονικά κορυφαίου καρέ της Ηπείρου θα επιστρέψει στη βάση της.
Είναι αλήθεια πως η φετινή διοργάνωση δεν πρόσφερε ακόμη ούτε καλό θέαμα, ούτε και τις συγκινήσεις που πρόσφερε προηγούμενες φορές.
Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, αναμενόμενη ήταν και η εξέλιξη των αγώνων και το θέαμα αλλά και η φιλοσοφία του κάθε προπονητή.
Δεν ξέρω αν έπαιξε ρόλο το γεγονός ότι, από τις 24 ομάδες που συμμετείχαν στην τελική φάση του θεσμού, οι 16 θα έπαιρναν το εισιτήριο για την επόμενη φάση, δηλαδή δυο στις τρεις θα περνούσαν, αλλά η ουσία είναι ότι αναμέναμε κάποιες ομάδες καλύτερες, πιο φρέσκιες και να έχουν το κάτι παραπάνω, το οποίο ουσιαστικά δεν είδαμε.
Αντίθετα, ομάδες που δεν είναι στις παραδοσιακά μεγάλες, όπως η Κροατία και η Ουαλία, εντυπωσίασαν, ενώ έκαναν ουσιαστικά υπέρβαση η Αλβανία, η Β. Ιρλανδία, η Σλοβακία και η Ουγγαρία.
Ομάδες που στα χαρτιά θεωρούνταν χαμένες στους ομίλους που συμμετείχαν, αλλά πάλεψαν, έγραψαν ιστορία και απέδειξαν, για πολλοστή φορά, ότι οι εξετάσεις για όλους, μικρούς και μεγάλους, δίνονται στο γήπεδο και πουθενά αλλού.
Αντίθετα, θεωρώ πως η μεγαλύτερη απογοήτευση ήταν η Ρωσία, που πραγματικά σερνόταν και έγινε έρμαιο των διαθέσεων των λοιπών, φεύγοντας με μόλις έναν βαθμό, στο ματς με την Αγγλία, τον οποίο δεν εδικαιούτο να πάρει, σύμφωνα με την εικόνα που παρουσίασαν οι δυο ομάδες στο γήπεδο.
Αναμένουμε, λοιπόν, από αύριο τα σπουδαία, ελπίζοντας να δούμε και ντέρμπι ανάλογο της εμβέλειας του θεσμού, αλλά και της αξίας των ομάδων που συμμετέχουν.
Και τα ερωτήματα είναι πολλά και σημαντικά.
Θα καταφέρει η Ισπανία να διατηρήσει το στέμμα της που κατέχει στις δυο τελευταίες διοργανώσεις;
Θα αξιοποιήσει και αυτήν τη φορά την έδρα της η Γαλλία όπως έκανε το 1984 στο Ευρωπαϊκό και το 1998 στο Μουντιάλ;
Θα δούμε για πρώτη φορά σε τελικό Ευρωπαϊκού την Αγγλία;
Θα προκύψει κάποια έκπληξη από την εξωτερική;
Είναι πραγματικά πολύ σημαντική η συνέχεια και μέχρι να φορέσει το στέμμα η Πρωταθλήτρια Ευρώπης, όποια τελικά κι αν είναι αυτή, η αγωνία λογικά θα φτάσει σε πολύ υψηλά επίπεδα.
Πάντως, προσωπικά αναμένω το ντέρμπι Ιταλίας - Ισπανίας με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον, γιατί πίστευα ότι αυτό μπορούσε να ήταν και ζευγάρι τελικού, αλλά οι πρωταθλητές τα έκαναν μούσκεμα με την ήττα από την Κροατία…
Θα πληρώσουν τελικά το τίμημα;