Πραγματικά είναι απίστευτο αυτό που συμβαίνει στην Κύπρο σχεδόν κάθε καλοκαίρι.
Από τον μαύρο Ιούλιο του 1974, όταν το προδοτικό πραξικόπημα έδωσε την αφορμή που έψαχναν στους Τούρκους για να εισβάλουν στην Κύπρο και μέχρι και σήμερα να καταπατούν πάνω από το ένα τρίτο των εδαφών μας, μέχρι και τη συνεχιζόμενη τραγωδία στην περιοχή της Σολιάς, μεσολάβησαν πολλές άλλες, ώστε πραγματικά να διερωτάται κάποιος αν έχουμε κατάρα, η απλώς είμαστε λαός που έχουμε μαζοχιστικές τάσεις, πέραν των λοιπών ελαττωμάτων μας.
Κάθε φορά που εισερχόμαστε στην καλοκαιρινή περίοδο, μέρες μνήμης ξυπνούν μέσα μας, ειδικά σε αυτούς που έζησαν από πρώτο χέρι τη  βάρβαρη εισβολή των Τούρκων και την καταστροφή του '74, με τους νεκρούς, τους αγνοούμενους, τον ξεκληρισμό ολόκληρων οικογενειών και την προσφυγοποίηση σχεδόν 200.000 συμπατριωτών μας, αλλά και τις λοιπές μεγάλες τραγωδίες.
Από τότε μεσολάβησαν πολλές καλοκαιρινές τραγωδίες, όπως η πτώση του ελικοπτέρου του Αρχηγού της Ε.Φ. Ευάγγελου Φλωράκη, που μαζί με αυτόν χάθηκαν τα παλληκάρια που τον συνόδευαν, η θυσία των Ισαάκ και  Σολωμού, η πτώση του αεροπλάνου της Ήλιος, που μαυροφόρεσε πολλές οικογένειες, η έκρηξη στο Μαρί, που στοίχισε τη ζωή σε 13 παλληκάρια και πολλές ακόμη, που είναι άξιον απορίας γιατί οδηγηθήκαμε σε αυτές.
Και ήρθε η προχθεσινή, για να μας θυμίσει ότι εισήλθαμε σε καλοκαιρινή περίοδο και κάτι τραγικό θα έπρεπε να αναμένουμε.
Δεν είναι σκοπός ελαφρά τη καρδία να στήσουμε λαϊκό δικαστήριο και να καταδικάσουμε έναν νεαρό, που ήταν υπεύθυνος, όπως αναφέρουν όλες οι πληροφορίες, για την εικόνα βιβλικής καταστροφής που αντίκρισαν όλοι όσοι από την πρώτη στιγμή έδωσαν άνιση μάχη με τη φωτιά σε πολλά μέτωπα.
Σκοπός -και ευχή ταυτόχρονα- είναι ν' αποτελέσει αυτό το τραγικό συμβάν επιτέλους μάθημα για όλους τους άμεσα εμπλεκόμενους και να τερματιστεί εδώ η καλοκαιρινή κατάρα που μας δέρνει.
Χάθηκαν δυο ζωές οικογενειαρχών, που έτρεξαν στο καθήκον και αυτό είναι το πιο τραγικό της όλης υπόθεσης.
Η πραγματική φωτιά, στο σπίτι των ηρώων αποβιωσάντων, θα καίει για πολλά χρόνια, ενώ οι εστίες της φωτιάς θα σβήσουν στον κρανίου τόπο στον οποίο μετατράπηκαν τα δάση της Σολιάς.
Και όταν και αυτή η τραγωδία αποτελέσει παρελθόν και η επικαιρότητα ρίξει αλλού τους προβολείς της, οι οικογένειες των αποβιωσάντων στο καθήκον, θα συνεχίσουν να ζουν τον δικό τους παρατεταμένο Γολγοθά.
Πραγματικά, είναι τραγικό πώς εξελίχθηκαν και αυτήν τη φορά τα πράγματα, δυστυχώς κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι θα είναι η τελευταία φορά που βιώνουμε καλοκαιρινή τραγωδία.
Τούτη την ώρα, το μόνο που μπορεί να κάνει ο καθένας, είναι να ενώσει τις προσευχές του με αυτές των οικογενειών Σοφοκλέους και Αριστοτέλους και νοερά να είναι μαζί τους στις τραγικές στιγμές που βιώνουν.
Αιωνία η μνήμη του Ανδρέα και του Μάριου, κουράγιο στις οικογένειές τους  και πραγματικά μακάρι να μην ξαναβιώσουμε ποτέ παρόμοιες τραγωδίες.
Αρκετά τραβήξαμε σαν λαός από δικά μας κυρίως λάθη, από το καταραμένο καλοκαίρι του '74 και εντεύθεν.
Φτάνει πια.
Θεέ μου, λυπήσου μας.