Δεν θα έλεγα ότι το τριήμερο Παρασκευής με Κυριακής, ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακό από πλευράς θεάματος στην γιορτή του Ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου στα γήπεδα της Γαλλίας.
Είχε και ματς που ουσιαστικά δεν βλεπόντουσαν, είχε και κάποια που προσφέραν θέαμα.
Λίγο πολύ αναμενομένη η τελική κατάληξη, με εξαίρεση την ροή που είχε ο αγώνας της Αγγλίας με την Ρωσία και στο φινάλε τσιμπήσαν υπερπολυτιμο βαθμό οι Ρώσσοι.
Είναι βέβαια σημαντικό ειδικά για τα παραδοσιακά φαβορί να τερματίσουν στην κορυφή του ομίλου, γιατί πιθανόν στην φάση των 16 να έχουν στα χαρτιά τουλάχιστον πιο εύκολο έργο, όμως η ούσα της διοργάνωσης, είναι να βρεθείς στα καλύτερα σου στην κατάλληλη στιγμή και υπό αυτή την έννοια, οι μηχανές να πάρουν μπρος ουσιαστικά προς το τέλος της διαδικασίας στους ομίλους και μέχρι το φινάλε της διοργάνωσης.
Σχετικά νωρίς είναι για να εξαχθούν οριστικά συμπεράσματα για τις ομάδες που έχουν ήδη αγωνιστεί, γι αυτό και περιμένουμε όλοι το πέσιμο της αυλαίας στους ομίλους και την έναρξη των αγώνων που είναι μπαμ και κάτω και όποιος αντέξει.
Ανέκαθεν σε τέτοιου επιπέδου διοργανώσεις, στα χαρτιά, κάποιες ομάδες κατέβαιναν σαν τα φαβορί για την κατάκτηση του τροπαίου, όμως σε αντίθεση με το Παγκόσμιο κύπελλο, πολλές ήταν οι φορές που τροπαιούχε αναδείχτηκαν ομάδες που ήρθαν από την εξωτερική η και από διακοπές, όπως η Δανία το 1992…
Θυμίζω το έπος της Ελλάδας το 2004 στα γήπεδα της Πορτογαλίας που μαζί με την επιτυχία της Δανίας, θεωρούνται οι μεγαλύτερες εκπλήξεις από καταβολής θεσμού το 1960.
Επίσης, τρόπαιο έχει κερδίσει και η ενωμένη τότε Τσεχοσλοβακία το 1976 κόντρα στην Παγκόσμια πρωταθλήτρια του 1974 Δυτική Γερμανία.
Κι αν ληφθεί υπ όψη το γεγονός ότι πέραν από την Γερμανία, ενωμένη η Δυτική,  την Ιταλία, την Ισπανία και την Γαλλία, που στις κατακτήσεις τροπαίων αποτελούν το καρέ με τις περισσότερες και σε Παγκόσμιο επίπεδο, το τρόπαιο σήκωσαν και η πρώην Σοβιετική Ένωση και η Ολλανδία, αντιλαμβάνεται εύκολα κανείς, γιατί ειδικά σε αυτή την διοργάνωση, ουδείς μπορεί να είναι σίγουρος για την κατάληξη που θα έχει στα γήπεδα της Γαλλίας.
Μπορεί τα σημάδια της κούρασης να είναι κάτι παραπάνω από εμφανή και σε μεγάλα αστέρια γιατί και αυτοί αθλητές είναι και όχι ρομπότ, όμως όταν βράσει για τα καλά το σίδερο, έχω την άποψη ότι κι η κούραση θα ξεχαστεί και τα παιχνίδια που κουβαλούν σε ολόκληρη την σεζόν και θα αφοσιωθούν εξ ολοκλήρου στο πως θα πέτυχουν τους στόχους τους.
Αυτό άλλωστε συνέβαινε ανέκαθεν και στο Γιουρο και στο Μουντιάλ, το ερώτημα όμως ήταν και παραμένει ποιοι από τους μεγάλους αστέρες θα σώσουν το βάρος για τις ομάδες τους και θα τις οδηγήσουν στην μέγιστη επιτυχία;
Αυτό μόνο σε βάθος χρόνου θα αποδειχτεί και από μόνο του είναι ικανό να προσδώσει τεράστιο ενδιαφέρον για την συνέχεια.
Άλλωστε μέχρι την  10η Ιουλίου, έχουμε μπόλικο χρόνο και πάρα πολλά μπορούν να συμβούν…