Από την πρώτη χρονιά της δεκαετίας του ΄70 και για άλλες και μέχρι και αρχές του 2000, που ενοποιήθηκαν ο Ευαγόρας με τον ΑΠΟΠ, οι δυο πιο απομακρυσμένες μεταξύ τους πόλεις, η Πάφος και το Παραλίμνι, είχαν εκπρόσωπο ή και εκπροσώπους στη μεγάλη κατηγορία.
Οι «βυσσινί» ήταν από το 1970 ανελλιπώς στα σαλόνια και μάλιστα και τελικούς κυπέλλου παρουσιάστηκαν, και δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα πήραν, και δυο φορές πρώτο σκόρερ του πρωταθλήματος ανέδειξαν, τον Τάσο Ζουβάνη και τον Μιχάλη Κωνσταντίνου, και κυρίως με τεράστιους παίκτες ενίσχυσαν μεγάλες ομάδες στην Κύπρο αλλά και στην Ελλάδα.
Θυμίζω απλά τους Κούδα, Κίζα, Κωνσταντίνου, Γιασεμή.
Έκτισαν μια τεράστια ομάδα με τον αείμνηστο δάσκαλο Πλούσκαλ που έμεινε στην ιστορία, όπως και πλείστοι από τους παίκτες που την απάρτιζαν, ή και κάποιοι που αγωνίστηκαν λίγο νωρίτερα ή και λίγο αργότερα στο Παραλίμνι.
Δήμος, Καλημέρας, Α. Κωνσταντίνου, Τσερκέζος, Γούμενος, Σιαλής, Φόρσος, Οικονόμου, Κίζας, Βλίττης, Χειμώνας, είναι απλά μια ενδεκάδα από τους μεγάλους που παρέλασαν τη χρυσή εποχή της ΕΝΠ και ασφαλώς έγραψαν ιστορία, και για να είμαστε τελείως ειλικρινείς έναν τίτλο πρωταθλήματος ή κυπέλλου τον εδικαιούτο αυτή η ομάδα…
Από την άλλη, με μικρότερες διακρίσεις ασφαλώς, αλλά με παίκτες που επίσης έμειναν στην ιστορία για το πάθος και την προσφορά τους, είχαν για χρόνια στις τάξεις τους Ευαγόρας και ΑΠΟΠ.
Μπορεί σπάνια να αγωνίζονταν και οι δυο στην κατηγορία των μεγάλων, όμως σχεδόν κάθε χρόνο, για τρεις ολόκληρες δεκαετίες, η Πάφος εκπροσωπείτο στα σαλόνια της Α Κατηγορίας.
Τάκης Χαραλάμπους, Ζαμπυρίνης, Αγάς, Πασπαλλής, Αττίκης, Στυλιανού, αδελφοί Γιαλλούρη, Αντωνιάδης, Φύτος, είναι μια ενδεικτική ενδεκάδα, συν πολλούς άλλους μεγάλους που έβγαλε το παφιακό ποδόσφαιρο.
Γιατί τα θυμίζω όλα αυτά; Θα διερωτηθεί κάποιος.
Απλά γιατί οι ποδοσφαιρομάνες πόλεις ταλανίζονται από μπόλικα προβλήματα στα τελευταία χρόνια και δυστυχώς οι προοπτικές δεν φαίνεται να είναι ευοίωνες γι' αυτές, ειδικά στην περίπτωση της Πάφου.
Και πραγματικά είναι κρίμα και στις δυο περιπτώσεις, γιατί η πορεία στα τελευταία χρόνια κάθε άλλο από πετυχημένη θεωρείται.
Στη μεν Πάφο δυο φορές με όνειρα και φιλοδοξίες επιχειρήθηκε η ενοποίηση, αλλά δεν προέκυψε όπως τουλάχιστον το οραματίστηκαν οι εμπνευστές αλλά και ο κόσμος της πόλης και επαρχίας, και η φετινή κατάληξη των αγωνιστικών προσπαθειών επιβεβαιώνει του λόγου το ασφαλές.
Στο δε Παραλίμνι, μετά από 44 ολόκληρα χρόνια συνεχούς παρουσίας στην Α Κατηγορία, δυο συνεχόμενοι υποβιβασμοί ήταν ό,τι χειρότερο μπορούσε να φανταστεί και ο πιο απαισιόδοξος οπαδός της ομάδας.
Μπορεί να μην είναι το τέλος του κόσμου και στις δυο περιπτώσεις, όμως φέρνει έντονη απογοήτευση και διά μέσου αυτής αδιαφορία από πολλούς και αυτό θεωρείται το πιο επικίνδυνο πράγμα για το παρόν, αλλά κυρίως για το μέλλον των ομάδων, που εκπροσωπούν δυο μεγάλες πόλεις με τεράστια ποδοσφαιρική ιστορία.
Και είναι εδώ που χρειάζονται άνθρωποι ψύχραιμοι και φιλόδοξοι για να οδηγήσουν ξανά σε ήρεμα λιμάνια τα καράβια τους.
Μακάρι να επανέλθουν σε ψηλές πτήσεις, γιατί έχουμε ανάγκη σαν χώρος από την παρουσία τους.