Καλό μήνα και καλό καλοκαίρι.
Μπορεί να θεωρούμε τον μήνα Ιούνιο ποδοσφαιρικά αδρανή και να προσβλέπουμε στους επομένους μήνες του καλοκαιριού για δράση και εξαγωγή συμπερασμάτων, όμως θεωρώ ότι είναι πολύ σημαντικός από πολλές απόψεις.
Κατ' αρχάς οι της ευρωπαϊκής παρέας ξεκινούν προετοιμασία με σχεδόν ολοκληρωμένο το ρόστερ και βεβαίως μαθαίνουν και τους αντιπάλους με τους οποίους ξεκινούν την ευρωπαϊκή τους προσπάθεια.
Είναι ο μήνας κατά τον οποίο πολλές εκκρεμότητες θα πρέπει να τακτοποιηθούν και βέβαια το τέλος του φέρνει και τις νέες εξετάσεις που αφορούν στα κριτήρια της ΟΥΕΦΑ, για τα οποία καρδιοχτυπούν κάθε χρόνο πάνω από τις μισές ομάδες που συμμετέχουν στο πρωτάθλημα…
Ασφαλώς και τα σωματεία προσδοκούν σε καλή διάθεση των διαρκείας, σε μια εποχή που μόνο έξοδα έχει και έσοδα -ουσιαστικά πέραν των εισιτηρίων- μηδαμινά.
Γενικά ολοκληρώνονται σε τεράστιο βαθμό οι προεργασίες για την έναρξη της νέας περιόδου και ξεκαθαρίζει το όλο σκηνικό σε ό,τι αφορά το δούναι και λαβείν της κάθε ομάδας.
Και από τη στιγμή που σχεδόν όλοι ξεπερνούν σε αριθμό αλλαγών το 10, αντιλαμβάνεται κανείς εύκολα ότι ουσιαστικά νέες ομάδες θα δούμε και πάλι στους αγωνιστικούς χώρους.
Και αυτό είναι ένα μεγάλο στοίχημα για τους έχοντες τη γενική ευθύνη, τεχνικούς διευθυντές και κατ' επέκτασιν τα Δ. Συμβούλιά τους.
Τα λοιπά και σπουδαία θα κριθούν όταν πρέπει και όχι από τις πρώτες εντυπώσεις ή και τις δηλώσεις των παραγόντων ή και προπονητών, γιατί είναι γνωστό εδώ στη μακαρία νήσο, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, ότι οι παίκτες δεν προβαίνουν σε δηλώσεις παρά μόνο στα δικά τους μέσα επικοινωνίας, αν πρόκειται για ξένους ή και κοινοτικούς…
Κατά τα άλλα, θα πρέπει να σταθούμε στην τεράστια επιτυχία του Ολυμπιακού στο μπάσκετ κόντρα στον Παναθηναϊκό, καθώς για πρώτη φορά πανηγυρίζει τίτλο πρωταθλητή στο ΟΑΚΑ.
Έγιναν ματσάρες που κρίθηκαν στις λεπτομέρειες και ειδικά στα δυο διπλά των πρωταθλητών, μίλησε σχεδόν σε νεκρό χρόνο με τρίποντα-βόμβες ο μεγάλος Βασίλης Σπανούλης, που σήκωσε όλο το βάρος όταν η εξέλιξη έδειχνε… Παναθηναϊκό.
Αυτή η τεράστια φυσιογνωμία πανηγύρισε σε ένα γήπεδο που επίσης δοξάστηκε, την ιδία ώρα που άλλος ένας τεράστιος, ο Δημήτρης Διαμαντίδης, αποχαιρετούσε την ενεργό δράση φορτωμένος δόξα και τιμή και βέβαια γνωρίζοντας την αποθέωση από σχεδόν 20.000 οπαδούς των «πρασίνων», που αποχαιρετούσαν ευχαριστώντας τον μεγάλο αρχηγό.
Διαμαντίδης και Σπανούλης ήταν ό,τι καλύτερο για το σύγχρονο ελλαδικό μπάσκετ, μακράν οι κορυφαίοι και είτε σαν συμπαίκτες σε Εθνική και Παναθηναϊκό, είτε σαν αντίπαλοι στα τελευταία χρόνια, πρόσφεραν θέαμα και συγκινήσεις που θα πρέπει κανείς να ανατρέξει στην εποχή του Νίκου Γκάλη για να κάνει την όποια σύγκριση, έστω και αν στη δεκαετία του '80, ασφαλώς και ήταν πολύ διαφορετικά τα δεδομένα στο άθλημα.
Ευχαριστούμε τον μεγάλο Διαμαντίδη για ό,τι μας πρόσφερε και τον εξίσου μεγάλο Σπανούλη για ό,τι συνεχίζει να μας προσφέρει.
Και το κυριότερο και για τους δυο, είναι ότι τους παραδέχονται σαν κορυφαίους, ακόμη και οι πιο παθιασμένοι αντίπαλοι οπαδοί των ομάδων τους…