Ήταν πολύ πλούσιο, από πλευράς δράσης και ενδιαφέροντος, το τριήμερο που προηγήθηκε, στη διάρκεια του οποίου είχαμε και ανάδειξη της ΡΕΑΛ Μαδρίτης σε πρωταθλήτρια Ευρώπης για 11η φορά στην ένδοξη ιστορία της, κάτι που σημαίνει ότι όχι απλώς κρατά την κορυφή στον σχετικό πίνακα και με τις κατακτήσεις τροπαίων, αλλά έχει τέσσερα περισσότερα πλέον από τη δεύτερη Μίλαν.
Δεν ήταν σπουδαίος ποιοτικά ο τελικός και σε αυτό το κεφάλαιο, σύντομα θα ξεχαστεί.
Ήταν όμως γιορτή όπως αξίζει στον κορυφαίο θεσμό και το κρασάκι στην τούρτα έβαλε ο προπονητής της χαμένης του τελικού, Σιμεόνε.
Σε ένα ματς που για πρώτη φορά η ομάδα του μπορούσε να κατακτήσει το ποδοσφαιρικό Έβερεστ, που έχασε πέναλτι στην κανονική διάρκεια του αγώνα, που δέχτηκε γκολ από τον Ράμος, ο οποίος φάνηκε να είναι ακάλυπτος έστω για λίγο, και που οδηγήθηκε στη διαδικασία των πέναλτι για να κριθεί ο νέος πρωταθλητής Ευρώπης, πήγε στη διάσκεψη Τύπου και συγχάρηκε απλώς την αντίπαλο, είπε ότι για να κερδίσει πρέπει να ήταν καλύτερη και τόνισε ότι αγαπά τους παίκτες του, που έκαναν μια εκπληκτική χρονιά, έστω και αν δεν σήκωσαν κούπα ούτε στην Ισπανία, ούτε στην Ευρώπη.
Φέρτε αυτό το σκηνικό στα δικά μας στενά κυπριακά πλαίσια και σκεφτείτε τι θα γινόταν σε ανάλογες περιπτώσεις από κόσμο, προπονητές και παράγοντες.
Άστε το καλύτερα, γιατί θα μας πιάσει ψυχολογική κατάθλιψη.
Εδώ, χάθηκαν πρωταθλήματα ή κύπελλα στις λεπτομέρειες και έστω και αν πέρασαν δεκαετίες ολόκληρες, τα θυμόμαστε και μάλιστα αν είμαστε στην πλευρά των χαμένων, ακόμη και σήμερα τα αμφισβητούμε.
Πού να βγούμε, ύστερα από έναν τελικό, με τη σημασία που είχε αυτός στο Μιλάνο, και να συγχαρούμε τους αντιπάλους, να παραδεχθούμε την ανωτερότητά τους και να πούμε την καλή μας την κουβέντα για τους δικούς μας παίκτες;
Θα ψάχναμε δικαιολογίες, θα τα ρίχναμε στον διαιτητή, θα κατηγορούσαμε τους παίκτες που έχασαν τα πέναλτι και θα περιμέναμε αν θα πάνε μετεγγραφή ή με ποιον αντίπαλο κάνουν παρέες και γενικά θα αμφισβητούσαμε τα πάντα.
Άκουσε εκεί, να χάσει η ομάδα μας στη ρωσική ρουλέτα, να χάσει πέναλτι στην κανονική διάρκεια του αγώνα, να χάσει και ευκαιρίες και εμείς να δώσουμε συγχαρητήρια στους αντιπάλους…
Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα, τουλάχιστον στη νήσο μας.
Εμείς μάθαμε να θέλουμε να μας δίνουν συγχαρητήρια, είτε δίκαια κερδίσουμε είτε με δεκανίκια, όχι να αναγνωρίζουμε τους νικητές.
Μα για ποιους μάς πέρασαν;
Για Ευρωπαίους μήπως;
Γι' αυτό και δεν θα βρούμε την Ιθάκη μας ούτε στο κεφάλαιο αυτό.
Γι' αυτό και θα είμαστε μια ζωή οι χαμένοι, μονίμως διαμαρτυρόμενοι και μονίμως θα τα βάζουμε με όλους εκτός από τον εαυτό μας.
Έτσι μας έμαθαν, έτσι συνεχίζουμε μια ζωή.
Και στο τέλος της ημέρας θα παραμείνουμε στη μιζέρια μας, γιατί απλώς ποτέ δεν παραδειγματιζόμαστε από ό,τι καλό βλέπουμε, απλώς γιατί ούτε μας συνεφέρνει και ούτε είμαστε έτοιμοι να το εφαρμόσουμε στον δικό μας μικρόκοσμο, τον μονίμως τελούντα υπό αμφισβήτηση…