Όταν ανήκεις ή και έρχεσαι σε πραγματικά μεγάλη ομάδα και μάλιστα έχεις ή και αναλαμβάνεις καίριο πόστο και ο κόσμος κρέμεται από τα δικά σου χείλη, δεν κρύβεις τους στόχους και βγαίνεις και μιλάς σταράτα στον απλό οπαδό-αιμοδότη σου.
Αλλά δυστυχώς δεν είναι η πρώτη φορά που παρουσιάζεται το φαινόμενο να μιλούν αυτοί που καθορίζουν ουσιαστικά τους στόχους και επί της ουσίας να αφήνουν ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα…
Αφορμή πήρα από τις πρόσφατες διασκέψεις Τύπου και στην Ομόνοια και στην Ανόρθωση, όπου πάνω κάτω στο ίδιο μήκος κύματος κυμανθήκαν οι δηλώσεις των τεχνικών διευθυντών των δυο αυτών μεγάλων ομάδων.
Βασικά το μήνυμα ήταν θα προσπαθήσουμε για το καλύτερο, σε κάθε αγώνα θα κυνηγούμε τη νίκη και ό,τι ήθελε προκύψει.
Δυστυχώς τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά, όπως θα ήθελαν να τα παρουσιάσουν οι έχοντες το γενικό πρόσταγμα στις δυο αυτές ομάδες, για άλλους και κατανοητούς λόγους.
Η Ομόνοια και η Ανόρθωση μια ζωή ξεκινούν το πρωτάθλημα με στόχο να πρωταγωνιστήσουν ή και να το κατακτήσουν.
Ασχέτως οικονομικής και αγωνιστικής κατάστασης, ο κόσμος έμαθε να απαιτεί το καλύτερο δυνατό και ειδικά στα τελευταία χρόνια που η πορεία τους είναι από μέτρια έως κακή και βλέπουν συνεχώς την πλάτη άλλων τριών ή και τεσσάρων ομάδων, δεν αντέχει άλλο χρονικό διάστημα χωρίς διακρίσεις.
Και διάκριση δεν είναι με «αχ και βαχ» να βγαίνεις στην Ευρώπη σαν τέταρτος, και βέβαια, πολύ χειρότερα είναι να μένεις εκτός Ευρώπης για τρία συνεχόμενα έτη.
Όταν έπειτα από ανομβρία οκτώ ετών στην Ανόρθωση και μετά από εξαετία μακριά από πρωτάθλημα στην Ομόνοια, οι υπεύθυνοι τεχνικοί διευθυντές κάνουν αναφορά για προσπάθεια με στόχο το καλύτερο, αλλά αποφεύγουν το «πρωταγωνιστική» και κυρίως τη μαγική λέξη τίτλος, λογικά προετοιμάζουν τον μεγάλο κόσμο των δυο ομάδων να μην αναμένει κάτι το εντυπωσιακό, αλλά μια από τα ίδια, όπως στα προηγούμενα χρόνια…
Μόνο που αν όντως αυτοί θα είναι οι στόχοι, δεν χρειάζονται, ούτε η Ομόνοια ούτε και η Ανόρθωση, ολόκληρα επιτελεία με ανάλογη υποστήριξη, για να κυνηγούν σε κάθε αγώνα τη νίκη αλλά στο τέλος να τερματίσουν τέταρτοι ή και να μείνουν εκτός Ευρώπης.
Για μένα το πιο αρνητικό στην όλη υπόθεση είναι ότι, τα τελευταία χρόνια, πέρασε αυτή η γραμμή και άλλαξε και η ψυχολογία και ίσως οι απαιτήσεις του κόσμου των δυο ομάδων, που ξεκινά μια σεζόν και ξέρει ότι είτε καλό ξεκίνημα και κακό φινάλε θα τον περιμένει, είτε το αντίθετο. Η ουσία είναι ότι δεν πολυπιστεύουν «πράσινοι» και «κυανόλευκοι» ότι μπορούν λίαν συντόμως να επανέλθουν στην κορυφή και πραγματικά αυτό από πλευράς αγωνιστικών στόχων είναι ό,τι χειρότερο και για τις δυο ομάδες.
Αλλά, για να κλείσω το θέμα αυτό, θα πρέπει να τονίσω ότι μπορεί με τα λόγια να μην κερδίζεις κάτι, όμως όταν μεταφέρεις αισιόδοξα μηνύματα και κυρίως όταν πραγματικά προσπαθείς για την κορυφή, κάποια στιγμή θα πετύχεις και αυτό έχει τεράστια σημασία, ειδικά στις πραγματικά μεγάλες ομάδες…