Η πίεση, με τη γενικότερή της μορφή, αλλά και ο φανατισμός οπαδών κι όχι μόνο, ανέκαθεν ήταν στην ημερήσια διάταξη, σε ό,τι έχει σχέση με τα ποδοσφαιρικά δρώμενα, στη μακάρια νήσο μας.
Όμως είναι αλήθεια ότι, ειδικά στα τελευταία χρόνια, όπου ο ανταγωνισμός μεγάλωσε και τα λεφτά είναι πλέον πολύ περισσότερα απ' ό,τι σε άλλες δεκαετίες, αυξήθηκε και η πίεση και ο φανατισμός, γιατί απλά η αγωνιστική αποτυχία απ' την επιτυχία απέχουν πλέον... κάποια εκατομμύρια σε ευρώ.
Δεν κάνω ιδιαίτερη αναφορά στο πρεστίζ της κάθε μεγάλης ομάδας και στον εγωισμό παραγόντων αλλά κι οπαδών των μεγάλων ομάδων γιατί, δυστυχώς, αυτά περνούν σε δεύτερη μοίρα όταν στη μέση εισέρχονται τα ευρώ…
Και δεν είναι σε καμιά περίπτωση άσχετη η παραδοχή των παραγόντων των παραδοσιακά μεγάλων ομάδων για τρομερές οικονομικές συνέπειες αν δεν επιτευχθεί ο στόχος που έχουν θέσει, κι αν δεν τα καταφέρουν στις ευρωπαϊκές τους υποχρεώσεις, ή πολύ περισσότερο αν μείνουν εκτός Ευρώπης.
Το ζήσαμε και το ζούμε αυτό το έργο, ειδικά από το 2008 και εντεύθεν, όταν η Ανόρθωση είδε πρώτη το σεντόνι να κουνιέται για πάρτη της και τον ύμνο της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης παγκόσμια να ακούγεται στη Βρέμη, για πρώτη φορά, τον Σεπτέμβριο του 2008.
Έκτοτε μεσολαβήσαν πολλές επιτυχίες, με κορυφαίες αυτές του ΑΠΟΕΛ, ειδικά στην ένδοξή του πορεία του 2012, όπου έφτασε μέχρι τους οκτώ κορυφαίους της Ηπείρου.
Είδαν και έμαθαν οι εκάστοτε παράγοντες των ομάδων που συμμετέχουν σε αυτές τις διοργανώσεις, ειδικά στο Τσάμπιονς Λιγκ, τι σημαίνει εισροή χρήματος από την ΟΥΕΦΑ, ακόμη και στο Γιουρόπα, όπου από φέτος αυξήθηκαν τα έσοδα και βέβαια βάσει αυτών βγαίνουν και οι προϋπολογισμοί και γίνονται και οι αναγκαίες μετεγγραφικές κινήσεις.
Όλα πλέον κινούνται στον αστερισμό του χρήματος και άρα είναι ιεραρχικά πρώτος στόχος η έξοδος στην Ευρώπη και ειδικά στο Τσάμπιονς Λιγκ, και βέβαια μια πετυχημένη χρονιά σε αυτόν τον θεσμό, με όλα τα οφέλη που εξυπακούει.
Ο καβγάς ή και η πίεση, ο φανατισμός και ο ανταγωνισμός, δεν έχουν να κάνουν για το ποιος θα τερματίσει δεύτερος ή τρίτος, ακόμη και για το ποιος θα σηκώσει κούπα πρωταθλητή ή και κυπελλούχου.
Άλλωστε ένα πρωτάθλημα κερδισμένο ή και χαμένο για μια μεγάλη ομάδα δεν είναι άθλος, ή και το τέλος του κόσμου αντίστοιχα.
Τέτοιες περιπτώσεις έτυχαν και θα τύχουν πολλές για τις ομάδες που έχουν από ίδρυσης της ΚΟΠ τους περισσότερους με διαφορά τίτλους.
Το θέμα είναι να πάει κάποια ομάδα τροπαιούχος στην Ευρώπη, ή και να πάει έτοιμη να πετύχει τους στόχους της εκεί, και να αποκομίσει όλα τα οφέλη των δυο διοργανώσεων.
 Ώσπου η κατάσταση είναι ρευστή, και αναφέρομαι σε όλες τις χρονιές, ειδικά από το 2008 και εντεύθεν, οι αποτυχόντες θα βλέπουν φαντάσματα και οι επιτυχόντες θα κάνουν τον συνήγορο του διάβολου.
Έτσι έχει η κατάσταση και ουδείς δεν μπορεί να μας πείσει ότι ο καβγάς γίνεται απλά για το δίκαιο ή και για την προσπάθεια επιτυχίας στις εγχώριες διοργανώσεις και μόνο.
Στο πίσω μέρος του μυαλού του κάθε παράγοντα στριφογυρίζει το κεφάλαιο Ευρώπη και βέβαια ο προϋπολογισμός της νέας περιόδου και όχι μόνο.
Επιτυχία στην Ευρώπη σημαίνει οικονομική άνεση και σωστός προγραμματισμός, αποτυχία και μάλιστα συνεχόμενη σημαίνει μείωση του μπάτζετ, πίεση οικονομική και μουρμούρα έντονη.
Και στις δυο περιπτώσεις ο αντίκτυπος και άμεσος είναι και κυρίως ορατός.
Αυτή είναι η πραγματικότητα για τη σημερινή κατάσταση στον χώρο.
Καλή Κυριακή να έχετε.