Είναι ηλίου φαεινότερον ότι ειδικά στις μεγάλες ομάδες, που παραδοσιακά πρωταγωνιστούν και έχουν απαιτήσεις, ο συναισθηματισμός περνά σε δεύτερη μοίρα και όλα περιστρέφονται γύρω από τα αποτελέσματα της ομάδας.

Και φέτος και στα προηγούμενα χρόνια, στο έργο αυτό ήμασταν θεατές, απλώς από την πορεία της εκάστοτε μεγάλης ομάδας εξαρτάται και ποιος προπονητής θα είναι στην πρίζα και ποιος θα κοιμάται, προσωρινά έστω, ήσυχος.

Κι αυτό έχει να κάνει με το γεγονός που αναλύσαμε δεκάδες φορές σε αυτήν  εδώ τη στήλη, ότι δηλαδή δεν έχουμε υπομονή, ότι θέλουμε άμεσα αποτελέσματα και ότι δεν δεχόμαστε να περάσουν χρόνια και να μην πάρουμε τίτλο ή να βγούμε έστω στην Ευρώπη.
Και σε αυτό φταίνε και πλείστοι των παραγόντων που γεμίζουν τα μυαλά των οπαδών τους με υποσχέσεις, τις οποίες στην πορεία δεν μπορούν να υλοποιήσουν. Είναι άλλωστε φυσικό επακόλουθο, αφού μια ομάδα θα σηκώσει τρόπαιο πρωταθλητή και μια τρόπαιο κυπελλούχου.
Οι μνηστήρες συνήθως είναι διπλάσιοι και στα τελευταία χρόνια, με την προσθήκη της ΑΕΛ της ΑΕΚ, αυξήθηκαν κατά δύο. Άρα, μεγάλωσε και μεγαλώνει ο ανταγωνισμός, αλλά η νοοτροπία παραμένει ως είχε διαχρονικά και αυτό αποτελεί τεράστιο πρόβλημα στο πώς αντιμετωπίζεται η όλη κατάσταση από τους εκάστοτε αποτυχόντες.
Όλοι θέλουν αποτελέσματα και από αυτά κρίνονται παίκτες, διοικήσεις και κυρίως οι προπονητές, που είναι και ο εύκολος στόχος σε κάθε περίπτωση.
Και αν ρίξει κανείς μια ματιά στον συνολικό αριθμό των προπονητών που έχουν αποδεσμευθεί, θα φανεί σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια το τεράστιο πρόβλημα που αγγίζει όλες τις ομάδες μας.

Συμπέρασμα;
Παίρνεις αποτελέσματα, είσαι καλός, δεν τα καταφέρνεις, δεν εξετάζει κανείς το γιατί και αν φταις εσύ περισσότερο από τους παίκτες ή και την ίδια τη διοίκηση.
Όποιος και να είσαι, όση προσφορά και να έχεις στην ομάδα, μετατρέπεσαι σε αποδιοπομπαίο και παίρνεις τον δρόμο που πήραν προηγουμένως  πολλοί προκάτοχοί σου.
Αυτή είναι η ωμή κυπριακή πραγματικότητα και με αυτή θα συνεχίζουμε να ζούμε, αφού δεν τίθεται θέμα αλλαγής πορείας και νοοτροπίας.
Το ίδιο και οι παίκτες, μόνο που αυτοί είναι πολύ περισσότεροι αριθμητικά, άρα κάποιοι γλιτώνουν την αποδέσμευση, όμως αν είχαν την ευκαιρία ή και το δικαίωμα κάποιοι παράγοντες, να είστε σίγουροι ότι θα προέβαιναν σε μαζικές διακοπές συμβολαίων, έστω και με σημαντικό οικονομικό κόστος.
Και αυτό έχει να κάνει και με τη γενική μας νοοτροπία, που εύκολα δεχόμαστε τα μεγάλα λόγια και τις μεγάλες υποσχέσεις του καλοκαιριού που συνοδεύουν την έλευση κάθε ξένου ή και κοινοτικού καϊκτσή, και στο τέλος της ημέρας τα βάζουμε με όλους όταν κάτι πάει στραβά.
Δυστυχώς, στα λόγια μόνο δεχόμαστε ότι δεν παίζουμε μόνοι μπάλα.
Στην ουσία δεν θέλουμε και δεν δεχόμαστε ούτε δυνατό αντίπαλο να έχουμε, ούτε ήττα να υποστούμε.
Και πάμε στο γήπεδο προετοιμασμένοι μόνο για τη νίκη και γι' αυτό και νιώθουμε κεραμίδα στο κεφάλι όταν χάσουμε έναν αγώνα, έστω και αν πριν από τη διεξαγωγή του γίνεται από όλους αναφορά ότι είναι ένα μεγάλο ντέρμπι…