Είναι πραγματικά απίστευτη η συνεχιζόμενη εικόνα που παρουσιάζει η χώρα μας σχεδόν σε όλους τους τομείς.
Το αντιλαμβάνεται κανείς εύκολα, αν κάτσει και παρακολουθήσει ένα κεντρικό τηλεοπτικό δελτίο ειδήσεων.
Δεν υπάρχει σχεδόν βραδιά που να μην εκτοξευθούν κατηγορίες από τους μεν στους δεν, δεν υπάρχει βραδιά που να μην αναδειχθούν θέματα που πουλούν προσωρινά και δεν υπάρχει βραδιά που να μην διαψευστούν υποσχέσεις που δοθήκαν από τους εκάστοτε κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενους.
Διερωτάται και ο απλός κόσμος πού οδεύουμε τελικά και σε ποια χώρα ζούμε.
Η ανεργία και η φτώχια είναι στο ζενίθ, οι νέοι αναγκάζονται να φύγουν, γερνά επικίνδυνα η Κύπρος και εμείς ασχολούμαστε με τρίχες και αμπελοπούλια, με οδοιπορικά και ποιος τελικά θα πει την ατάκα που θα εντυπωσιάσει.
Έχουμε χίλια δυο ανοικτά μέτωπα, αλλά στο τέλος της ημέρας ασχολούμαστε με τα πιο πιασάρικα, ειδικά τώρα που αρχίζει, ανεπίσημα έστω, η προεκλογική περίοδος.
Φταίμε και εμείς, που καθόμαστε και τους ακούμε και κάποιοι από εμάς πιστεύουν κιόλας στα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα.
Δεν υπάρχει θέμα από το οποίο να θεωρούν ότι μπορούν να αποκομίσουν κέρδος και να μην ανακατευτούν, ή να το «παίξουν» και επαΐοντες οι διάφοροι πολιτικοί μας.
Για όλα έχουν άποψη και για όλους έχουν να πουν την καλή τους την κουβέντα, αλλά και να υποσχεθούν βοήθεια ή στήριξη, είτε σε ομαδικό είτε κυρίως σε ατομικό επίπεδο.
Μόλις όμως φύγουν οι κάμερες και σβήσουν οι προβολείς, χάνονται και αυτοί και οι υποσχέσεις τους μένουν, ως συνήθως, ανεκπλήρωτες…
Θυμηθείτε απλώς πολλούς πολιτικούς μετά τις επιτυχίες της Ανόρθωσης και του ΑΠΟΕΛ, της Εθνικής, του Παγδατή, του Κοντίδη, του Ιωάννου, που μου έρχονται έτσι πρόχειρα στο μυαλό.
Όπου πάνε τάζουν και όταν φύγουν δεν γυρίζουν πίσω.
Έργο που κρατά πολλά χρόνια και το δυστύχημα είναι ότι επαναλαμβάνεται και κάποιοι πάντα βρίσκονται για να πιστέψουν σε κούφια λόγια ή σε υποσχέσεις, ενώ ενδόμυχα γνωρίζουν ότι θα μείνουν ανεκπλήρωτες.
Και έρχονται οι εκλογές και πάμε σαν αρνάκια γάλακτος να ψηφίσουμε τους καλύτερους των καλών, για να μην βγουν στη Βουλή ή στην εξουσία οι αντίπαλοί μας, που θεωρούμε ότι είναι χειρότεροι των ημετέρων.
Δηλαδή, θεωρούμε μεταξύ δύο κακών το λιγότερο καλό βέλτιστο.
Αυτή γενικά εξακολουθεί να είναι η εικόνα της κοινωνίας μας και, βεβαίως, πάνω-κάτω και στον ποδοσφαιρικό μας χώρο το ίδιο ισχύει διαχρονικά.
Δεν γίνεται επιλογή των καλύτερων αλλά, σε όλες σχεδόν των περιπτώσεων, γίνεται σύγκριση των λιγότερων κακών.
Πάντα υπάρχει και στον τομέα αυτό η δικαιολογία για τη λήψη των όποιων αποφάσεων παρθούν.
Γι' αυτό, άμα ασκηθεί η όποια κριτική, η απάντηση είναι έτοιμη και επαναλαμβάνεται εδώ και πολλά χρόνια.
Είναι για τον λόγο αυτό που «δεν έχουμε υπόθεση» και ό,τι και να λεχθεί, ό,τι και να γραφτεί, είναι σαν να ρίχνει κάποιος αβγά στον τοίχο.
Αυτή είναι, δυστυχώς, η ωμή κυπριακή πραγματικότητα στην νήσο Κύπρο…