Άλλα είχα στο μυαλό να γράψω και να σχολιάσω στη στήλη αλλά, πρωί - πρωί χθες, διαβάζοντας σε μερίδα του κυπριακού, αλλά και του ελλαδικού Τύπου αναφορές στον αποκλεισμό του Ολυμπιακού  και την έντονη κριτική που ασκήθηκε απ' όλους, αποφάσισα να καταθέσω κάποιες δικές μου απόψεις.
Η κριτική για ένα ματς, όσο σημαντικό και να ήταν, όπως δηλαδή αυτό προχθές στο «Γεώργιος Καραϊσκάκης», είναι και φυσιολογική και αναμενόμενη, αλλά όταν φτάνει σε σημείο ισοπέδωσης, νομίζω ξεφεύγει του μέτρου.
Δεν τα κατάφερε ο Ολυμπιακός, κόντρα σε μια ομάδα που, παρά τις ελλείψεις που είχε, παραμένει εκ των πιο δυνατών στην Αγγλία, είναι έμπειρη και αποδεδειγμένα πολύ αποτελεσματική, ειδικά στα εκτός έδρας ματς.
Εδώ θα πρέπει να επικεντρωθεί κάνεις, στο πώς δηλαδή διαχειρίστηκε το συγκεκριμένο ματς ο Ολυμπιακός και όχι στο ότι... ζαλίστηκε από τα ψηλά ή ότι δεν έχει αντίπαλους στο ελληνικό πρωτάθλημα.
Όταν δηλαδή έκανε ιστορικό διπλό στο Λονδίνο επί της ίδιας ομάδας, ή το διπλό στην Κροατία, είχε αντίπαλους δυνατούς στην Ελλάδα και δεν ζαλιζόταν από την κορυφή, αλλά ξαφνικά όλοι οι αντίπαλοί του αδυνάτισαν και αυτό τον επηρέασε σε τόσο μεγάλο σημείο ώστε να χάσει την πρόκριση;
Δεν δικαιολογώ ούτε την ήττα με καθαρό σκορ, ούτε βέβαια τον αποκλεισμό των Πειραιωτών, απλά δεν ισοπεδώνω τη γενική τους προσπάθεια, σε έναν όμιλο που έτσι κι αλλιώς φαβορί για πρόκριση ήταν η Μπάγερν και η Άρσεναλ.
Αν ήρθαν έτσι τα πράγματα και όλα τα λεφτά τελικά αποδείχτηκε ότι ήταν το ματς στον Πειραιά, αυτό είναι στα συν και όχι στα πλην των πρωταθλητών Ελλάδας.
Κοντολογίς, ο αποκλεισμός πληγώνει γιατί ήρθε σε μια εποχή και σε ένα ματς που πολλά δεδομένα ήταν υπέρ της ελληνικής ομάδας, όμως σε τέτοιου είδους αναμετρήσεις ποτέ και κανένας, όσο μεγάλη ομάδα και ιστορία κι αν έχει, δεν μπορεί να είναι σίγουρος για την επιτυχία.
Τι να πει η Μάντσεστερ Γ. αλλά και άλλες μεγάλες ομάδες που στο παρά κάτι ή στο... και κάτι έχασαν προκρίσεις που θεωρούσαν δικές τους ή ακόμη κι ολόκληρα τρόπαια σε εγχώριες ή και ευρωπαϊκές διοργανώσεις;
Δεν χρυσώνω το χάπι, απλά δεν αντέχω την ισοπεδωτική κριτική όχι μόνο για το ματς της Τετάρτης στον Πειραιά, αλλά γενικότερα.
Και αναφέρομαι και στην Ελλάδα και στην Κύπρο, όπου η υπερβολή της δοξασίας και της αποκαθήλωσης είναι κυρίαρχο θέμα αναφοράς στις πλείστες των περιπτώσεων.
Επειδή σαν λαός, ή σαν Έθνος γενικότερα, εύκολα ενθουσιαζόμαστε και ευκολότερα απογοητευόμαστε, γι' αυτό και ποτέ δεν θα εκλείψουν τοποθετήσεις όπου μέσα τους θα έχουν το στοιχείο της υπερβολής .
Κι αυτό το πληρώσαμε αρκετές φορές στο παρελθόν, ακόμα και πρόσφατα, όμως εξακολουθούμε να το έχουμε σαν κουσούρι και ποτέ δεν θα αλλάξουμε νοοτροπία, γιατί απλά μια ζωή έτσι μάθαμε, ή έτσι μας έμαθαν…