Μπαίνοντας στο διά ταύτα, με αφορμή τη μη διεξαγωγή του ντέρμπι Απόλλωνα - Ανόρθωσης, πραγματικά ο κάθε ένας που ασχολείται με το άθλημα διερωτάται πόσα θα δούμε ακόμη στον χώρο αυτό.
Πόσα ματς θα κριθούν στη δικαστική είναι το πρώτο ερώτημα.
Γιατί οδηγούμαστε σε αυτή την εξέλιξη, είτε γιατί δεν ξεκινά ποτέ μια αναμέτρηση, είτε γιατί μένει στη μέση;
Και βεβαίως υπάρχει τρίτο ημίχρονο, ενώ δεν ολοκληρώνεται το δεύτερο και κάποιες φορές, όπως έγινε την Κυριακή στην Λεμεσό, ούτε που αρχίζει το πρώτο…   
Κρίθηκαν σημαντικοί αγώνες στα έδρανα της δικαστικής, κρίθηκαν ακόμη και τίτλοι, αλλά συνεχίζουμε απτόητοι και σε αυτό το κεφάλαιο.
Παθαίνουμε και δεν μαθαίνουμε και συνεχίζουμε να προσπαθούμε να δημιουργήσουμε εντυπώσεις μετά τα όσα τραγελαφικά συμβαίνουν σε κάθε περίπτωση ξεχωριστά.
Επιρρίπτουμε ευθύνη ο ένας στον άλλο και συζητάμε ή φέρνουμε στο φως της δημοσιότητας ό,τι μας συμφέρει ή ό,τι νομίζουμε ότι θα κερδίσουν εντυπώσεις για πάρτη μας.
Όταν μας συμφέρει, οι αγώνες δεν πρέπει να κρίνονται στη δικαστική αλλά στα γήπεδα και όταν επίσης μάς συμφέρει επικαλούμαστε τις πρόνοιες του καταστατικού της ΚΟΠ και ζητούμε κατακύρωση του αγώνα υπέρ μας.
Τα διάφορα βίντεο και τις φωτογραφίες τα αξιοποιούμε και τα δημοσιοποιούμε όταν είναι υπέρ μας, αλλά όταν φαίνονται ημέτεροι να είναι εμπλεκόμενοι, δεν τους δίνουμε την ανάλογη σημασία…
Τα θέλουμε όλα δικά μας, όπως άλλωστε συμβαίνει σε όλους τους τομείς της καθημερινότητάς μας.
Και συνεχίζεται ο ντόρος για μέρες και βδομάδες πολλές και δυστυχώς αυτοί που εμπλέκονται άμεσα ή έμμεσα βγάζουν την ουρά τους απ' έξω.
Μάθαμε με τη μεγαλύτερη ευκολία να βγάζουμε συμπεράσματα και να καταδικάζουμε ομάδες πριν καν βρεθούν ενώπιον των αρμόδιων σωμάτων και, αντίθετα, δεν δεχόμαστε μύγα στο σπαθί μας όταν πρόκειται για τη δική μας ομάδα.
Με τέτοια μυαλά και με τέτοια προσέγγιση, ασφαλώς και δεν μπορούμε να αναμένουμε τίποτα περισσότερο από την επανάληψη του φαινομένου και στο μέλλον, με διαφορετικούς εμπλεκόμενους σε κάθε περίπτωση.
Σε γήπεδα που δεν παρέχουν τις στοιχειώδεις προδιαγραφές για την ασφάλεια των παρευρισκομένων αλλά και των διαγωνιζομένων, μια μόνο σπίθα είναι τελικά αρκετή και αποδείχθηκε πολλές φορές στο παρελθόν, ότι μπορεί να εξελιχθεί σε ανεξέλεγκτη πυρκαγιά.
Ουδείς δικαιολογεί κανένα στην όποια περίπτωση διακοπής ή μη έναρξης του κάθε αγώνα, όμως είναι αλήθεια ότι με εξαίρεση το γήπεδο της πρωτεύουσας, ίσως κανένα άλλο να μην θεωρείται ότι τηρεί πλήρως τους κανονισμούς ασφαλείας που ισχύουν στη λοιπή Ευρώπη.
Και, δυστυχώς, κάποιοι αυτό το γνωρίζουν καλά και το εκμεταλλεύονται στο έπακρο.
Και φτάνουμε στο σημείο, αντί να συζητάμε και να προβάλλουμε τους πραγματικούς πρωταγωνιστές των γηπέδων, να ασχολούμαστε πάλι με οτιδήποτε άλλο πέραν αυτών.
Ασχολούμαστε με υπεύθυνους και ανεύθυνους που το παίζουν αρμόδιοι, όταν είναι όλα καλά και ωραία και μεταθέτουν τις ευθύνες σε άλλους, όταν δημιουργείται σοβαρό πρόβλημα που τους αγγίζει προσωπικά.
Θυμίζουν έντονα τον Σοφοκλή Κασκαούνια στο «Βουράτε γειτόνοι» με τη γνωστή ατάκα που έμεινε στην ιστορία σαν πολύ πετυχημένη, «εγώ εν τζιαι»…