Την επόμενη μέρα βλέπουν όλοι πλέον για την Εθνική Κύπρου, μετά την ολοκλήρωση των υποχρεώσεών της στον προκριματικό όμιλο που συμμετείχε.
Γίνεται βέβαια ο αναγκαίος απολογισμός της πορείας με τον Πάμπο Χριστοδούλου στο τιμόνι, ο οποίος περιλαμβάνει και θετικά και αρνητικά στοιχεία.
Τα θετικά θα πρέπει να τα κρατήσουμε και για τις επόμενες διοργανώσεις, τα αρνητικά θα πρέπει να τα εξαλείψουμε, για να ελπίζουμε σε πολύ καλύτερες μέρες στο εγγύς μέλλον.
Μέρες που ζουν χώρες όπως η Ισλανδία, η Αλβανία, η Βόρειος Ιρλανδία, χώρες δηλαδή που δεν απείχαν ποτέ σε δυναμικότητα και φιλοδοξίες από τη δική μας ομάδα, αλλά αυτές τα κατάφεραν και θα είναι το καλοκαίρι στα γήπεδα της Γαλλίας, για την τελική φάση του Ευρωπαϊκού.
Το ότι φτάσαμε στο τελευταίο ματς με νίκη να οδεύαμε στα μπαράζ θεωρείται και είναι πολύ σημαντικό, όπως και το γεγονός ότι για πρώτη φορά πέτυχαμε τρία διπλά, έστω και αν αυτό στην Ανδόρα ήταν εκ των προτέρων δεδομένο.
Στη Βοσνία και στο Ισραήλ γράφτηκε ιστορία, αυτό δεν πρέπει να το ξεχνά κανείς.
Όπως ιστορία γράφτηκε και με τη συνολική παρουσία του κόσμου στους εντός έδρας αγώνες της Εθνικής.
Τα 75.000 τόσα εισιτήρια, που κόπηκαν συνολικά σε πέντε εντός έδρας ματς στη Λευκωσία, δεν έχει προηγούμενο και αυτό το στοίχημα, με την έντονη παρουσία του κόσμου, πολλοί εκ των οποίων είναι πολύ νεαροί, έχει κερδηθεί και μάλιστα με πανηγυρικό τρόπο.
Ακόμη, το γεγονός ότι στην ομάδα βγαίνει η εικόνα διεθνών και προπονητή που δημιουργήσαν ένα οικογενειακό κλίμα που το βγάζουν στο γήπεδο, αλλά και το μέγα πάθος στον τρόπο με τον οποίο πανηγυρίζουν, δεν πρέπει να διαφεύγει κανενός.
Ο κόσμος έχει ανάγκη να βλέπει διεθνείς να ματώνουν τη φανέλα, να την πονούν και να τα δίνουν όλα για το μεγαλείο της.
Αυτά όλα είναι θετικά στοιχεία και θα πρέπει να αξιοποιηθούν για τις αμέσως επόμενες διοργανώσεις που μας αναμένουν.
Στα αρνητικά είναι το ότι δεν αξιοποιήσαμε καθόλου το ΓΣΠ, νικήσαμε μόνο την Ανδόρα και απ' εκεί και πέρα δεχθήκαμε τέσσερεις ήττες.
Ο απολογισμός καταδεικνύει ότι πληρώσαμε ακριβά την αδυναμία μας να πάρουμε κάτι καλό στη δική μας έδρα.
Εν κατακλείδι, μια νίκη ή και δυο ισοπαλίες θα μας έστελναν στα μπαράζ.
Τόσο απλά ήταν τα πράγματα.
Θεωρώ ότι δεν αντέξαμε το βάρος και την πίεση στους αγώνες με Ισραήλ και Βοσνία στην έδρα μας.
Ήταν, όπως αποδείχθηκε, οι πιο σημαντικοί και σημαδιακοί για την τελική μας κατάταξη στον όμιλο, και το άγχος ήταν εμφανές και στα δυο αυτά ματς.
Το πρώτο ήταν αμέσως μετά το διπλό στη Βοσνία και το πρόσφατο μετά το διπλό στο Ισραήλ.
Οι απαιτήσεις και η κρισιμότητα των δυο αυτών αγώνων, τελικά, στοίχισαν ακριβά και θα πρέπει στο κεφάλαιο αυτό να δουλέψει αρκετά ο ομοσπονδιακός.
Χάθηκε μια μεγάλη ευκαιρία, αν συνεχίσουμε όμως με την ίδια φιλοσοφία και βελτιωθούμε σε κάποια σημεία, δεν θα αργήσει ο καιρός που θα βρεθούμε εκεί που μέχρι τώρα δεν πιστεύαμε ποτέ ότι θα βρεθούμε…
Υπομονή και επιμονή χρειάζονται.