Φουρτουνιασμένες οι μέρες που διανύουμε, δεν χωρά καμία αμφιβολία.
Η παρέμβαση του προέδρου της ΚΟΠ ήταν μεν αναμενομένη, όμως πιθανώς να ανοίξει άλλο μεγάλο κεφάλαιο, γιατί ουσιαστικά απαντά σε καταγγελίες σωματείων μελών της Ομοσπονδίας.
Όποια ανακοίνωση και να διαβάσεις, ό,τι δηλώσεις και να προηγήθηκαν, τις λέξεις παρασκήνιο, αδικία, εμετό και εντεταλμένους θα τις συναντήσεις.
Πάνω-κάτω κάπου εκεί κυμαίνονται και οι απόψεις της πλειοψηφίας των οπαδών, ανεξαρτήτως σωματειακής τοποθέτησης.
Το ερώτημα είναι πότε θα ξεφύγουμε από τη φουρτούνα και κυρίως τι θα ακολουθήσει;
Λίαν συντόμως πέφτει η αυλαία της περιόδου και σε πρωτάθλημα και σε κύπελλο, και βεβαίως θα κριθούν τα πάντα που αφορούν στα της εκπροσώπησής μας στις φετινές ευρωπαϊκές διοργανώσεις.
Κουτσά-στραβά θα περάσουμε και φέτος, αυτό είναι το συμπέρασμα όσων ακόμη παίρνουν στα σοβαρά το άθλημα και κυρίως αυτούς που έχουν σημαντικό ρόλο να διαδραματίσουν στο ποδόσφαιρό μας.
Πόσοι στο τέλος της ημέρας θα απομείνουν λάτρεις του πιο λαοφιλούς αθλήματος παγκοσμίως;
Είναι σημαντικό, σε τέτοιες κρίσιμες για το άθλημα εποχές, να βγαίνουν μπροστά άνθρωποι που έχουν κάτι να πουν και κυρίως δεν είναι ούτε από συμφέρον που τοποθετούνται, ούτε και φάσκουν και αντιφάσκουν…
Υπάρχουν, νομίζετε, στη σημερινή εποχή τέτοιοι άνθρωποι, που να μπορούν με τα λεγόμενά τους να επηρεάσουν σημαντικό αριθμό οπαδών από οποιαδήποτε ομάδα;
Έχω την άποψη ότι πιθανόν να μετρούνται στα δάκτυλα του ενός χεριού, γιατί  δυστυχώς οι πλείστοι που ασχολήθηκαν με τον χώρο και έστω αποχώρησαν, όλο και κάτι σε βάρος τους θα έχουν και οι οπαδοί, κυρίως οι φίλαθλοι, έχουν μνήμη και κάνουν τις αναγκαίες συγκρίσεις.
Από όποια οπτική γωνία και να αντικρίσει κανείς το όλο θέμα, θα παραδεχθεί ότι η κατάσταση χρόνο με τον χρόνο χειροτερεύει, και ότι έχει φτάσει σχεδόν σε όλους τους τομείς στο δώδεκα και κάτι…
Ο καθένας δεν εμπιστεύεται τον άλλον, όλοι θυμούνται αδικίες για την ομάδα τους και όταν ευνοηθούν κάνουν και τους συνήγορους των διαιτητών και της Ομοσπονδίας, και γενικά πλανάται μια εντελώς συμφεροντολογική προσέγγιση, που στο τέλος οδηγεί σε έντονες αντιπαραθέσεις, οξείς χαρακτηρισμούς και ισοπεδωτική κριτική έναντι των λοιπών.
Με βάση όλα τα πιο πάνω, αξίζει τον κόπο να ασχολείται κανείς σοβαρά και με το άθλημα και με όσους έχουν άμεση ή έμμεση σχέση με κάθε αναμέτρηση;
Κι όλα αυτά μετά από μια εφταετία γεμάτη δόξα και χρήμα που απέκτησαν ομάδες μας στις ευρωπαϊκές επιτυχίες, ειδικά ο ΑΠΟΕΛ και η Ανόρθωση, που πέρασαν τρεις και μια φορά αντίστοιχα σε ομίλους Τσάμπιονς Λιγκ.
Ό,τι κτίζουμε με κόπο και μόχθο στην Ευρώπη, το χαλάμε με τεράστια ευκολία στις εγχώριες διοργανώσεις.
Βάζουμε τα χέρια μας και βγάζουμε τα μάτια μας, και ύστερα διερωτόμαστε γιατί πολλοί δεν μας παίρνουν στα σοβαρά.
Μα είναι πολύ απλό.
Αφού εμείς οι ίδιοι αμφισβητούμε τα πάντα και θεωρούμε την ομάδα μας την τιμιότερη των τιμίων και τους βασικούς μας αντιπάλους σαν τους αρχηγούς του σκοτεινότερου παρασκηνίου…
Αυτή είναι η κυπριακή πραγματικότητα.