Ερώτημα που θεωρητικά πολύ εύκολα έχει απάντηση, όμως επί της ουσίας είναι απλώς για λαϊκή κατανάλωση, είναι το τι σημαίνει «εγώ αναλαμβάνω την ευθύνη για την ήττα, την κακή πορεία, την τραγική οικονομική κατάσταση»…
Τι σημαίνει «εγώ είμαι υπεύθυνος της ομάδας ή της διοίκησης» και φέρω την ευθύνη των προσπαθειών;
Και ποια ευθύνη αναλαμβάνω, όταν συνεχίζω να παραμένω στο πόστο μου και δεν θέτω εαυτόν στη διάθεση της διοίκησης αν είμαι προπονητής, και στη διάθεση των μετόχων της εταιρείας αν ηγούμαι του Δ.Σ; Έχουμε μάθει στην Κύπρο πολύ εύκολα να ξεστομίζουμε το «αναλαμβάνω την ευθύνη», όμως όταν κάποιος μας ζητήσει να το πράξουμε, το παίζουμε Σοφοκλής Κασκαούνιας στην κωμική σειρά «Βουτάτε γειτόνοι»…«Εγώ εν τζιαι».
Και όταν μιλάμε για ευθύνη, ασφαλώς δεν αναφερόμαστε μόνο σε προπονητές και για το αγωνιστικό κομμάτι.
Υπάρχουν σε ένα οικοδόμημα πολλά και σοβαρά άλλα ζητήματα, για τα οποία, αν παρθεί μια λανθασμένη απόφαση, μπορεί να την πληρώνει η ομάδα για αρκετό χρονικό διάστημα.
Ο προπονητής είναι ένα κομμάτι. Ποιος τον έφερε, ποιος τον στήριξε και ποιος του εμπιστεύθηκε το κτίσιμο της ομάδας είναι άλλο κομμάτι.
Εδώ ξεκινούν οι ευθύνες της κάθε διοίκησης για το ποιους εμπιστεύεται και αυτοί ποιους φέρνουν στην ομάδα για να τη στελεχώσουν.
Ειδικά σε μοντέλο διοίκησης, στο οποίο ουσιαστικά παρουσιάζεται μόνο ένας να έχει τον απόλυτο έλεγχο και να κάνει γενικό κουμάντο, η ανάληψη ευθύνης είναι ίσως άγνωστη ενέργεια. Και βεβαίως οι σημαντικές αποφάσεις, που αφορούν τόσο το αγωνιστικό όσο και το οικονομικό κομμάτι, περιέχουν πολύ περισσότερο ρίσκο από ένα συμβούλιο στο οποίο ακούγονται και λαμβάνονται λάβαρα υπόψη περισσότερες γνώμες…
Υπάρχουν πολλά παραδείγματα και παλαιότερα και πολύ πρόσφατα, που όταν ουσιαστικά ένας αποφάσιζε, ή αφηνόταν από τους λοιπούς να το πράξει, είχε καταστροφικές συνέπειες για την οποιαδήποτε ομάδα.
Όμως, συνήθως όσοι θεωρούν ότι έχουν τα λεφτά και κάνουν ό,τι θέλουν, κανένα δεν υπολογίζουν και θυμίζουν το γνωστό ρητό που λέει «στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα» ή και το άλλο «με τα αυγά που ρίχνεις στον τοίχο»…
Κι είναι αλήθεια ότι αυτό δεν ισχύει μόνο στις περιπτώσεις κάποιων σωματείων, αλλά γενικότερα σε πλείστους τομείς.
Κάποιοι ακόμη δεν κατάλαβαν ότι άλλαξαν οι εποχές και εξακολουθούν να το «παίζουν» βασιλικότεροι του βασιλέως, θεωρώντας ότι είναι οι μόνοι που μπορούν να πάρουν σημαντικές και κυρίως σωστές αποφάσεις.
Συνήθως είναι άνθρωποι που θέλουν κόλακες να τους περιβάλλουν και να τους λένε πάντα ότι έχουν δίκαιο.
Σκεφτείτε ποιοι και πού διοικούν και ποια πόστα κρατούν, για να αντιληφθείτε αυτό που γράψαμε πολλές φορές στη στήλη: περί ατόμων με αυτοκρατορική ακόμη σκέψη ή με συμπεριφορά σαλίγκαρου, που έφτασαν σε σημείο να θεωρούν τους εαυτούς τους αλάνθαστους και αναντικατάστατους…
Κι όμως και οι ίδιοι, σε έκρηξη σπάνιας γι' αυτούς αυτοκριτικής, αναγνωρίζουν, έστω και αν δεν το παραδέχονται δημόσια, ότι σε καμιά περίπτωση δεν άξιζαν να βρίσκονται εκεί που είναι.
Κάτι είναι κι αυτό…