Από τη στιγμή που μετατράπηκε και πάλι ενιαία η Β κατηγορία γιατί το περσινό εγχείρημα απέτυχε παταγωδώς και οι ομάδες που ανεβαίνουν στην πιο πάνω κατηγορία μειωθήκαν κατά μια, είναι αυτονόητο ότι θα έχει και αυτός ο μαραθώνιος το δικό του τεράστιο ενδιαφέρον. Κι αυτό συμβαίνει για πολλούς κι ευνόητους λόγους.
Υπάρχουν πολλές και παραδοσιακές ομάδες που για δεκαετίες ολόκληρες ήταν στην Α κατηγορία ή έπεσαν πρόσφατα από αυτή.
Αναφέρομαι σε Ε.Ν.Π., Άρη, Πάφο, Δερύνεια και Ολυμπιακό παρότι δυστυχώς οι Μαυροπράσινοι, σε αγώνα επιβίωσης εδώ και χρόνια επιδίδονται παρά σε αγωνιστικό.
Υπάρχουν και ομάδες φιλόδοξες που δεν έχουν ποτέ ανεβεί στα σαλόνια, όπως η Καρμιώτισσα Πολεμιδιών που μάλιστα ξεκίνησε σαν τρένο και αποσπάστηκε στη βαθμολογία. Όμως δυο είναι οι θέσεις, τουλάχιστον διπλάσιοι οι υποψήφιοι γι' αυτές.
Λογικό είναι κάποιοι να μείνουν εκτός νυμφώνος.
Ποιοι θα είναι και τι παρενέργειες θα έχει πιθανή αποτυχία τους;
Είναι ένα ερώτημα που πιθανόν να απαντηθεί σε βάθος χρόνου, γιατί δεν αποκλείεται να μπει στην πορεία και άλλη ομάδα σαν σφήνα και να περιπλέξουν ακόμη περισσότερο τα πράγματα στον ανταγωνισμό.
Μεγαλύτερο όμως ερώτημα και -για μας- πιο σημαντικό και κρίσιμο, είναι ποιοι θα ανταποκριθούν στα κριτήρια και κυρίως ποιοι θα συνεχίσουν να μην έχουν σοβαρά προβλήματα, που αγγίζουν ακόμη και την ίδια την ύπαρξή τους.
Είναι γνωστό ότι αρκετές ομάδες σε κάθε αγώνα όχι μόνο ζημιώνουν, αλλά δυσκολεύονται να πληρώσουν τα έξοδα της διαιτησίας.
Έχουν απομείνει πολύ λίγοι χορηγοί - και αυτοί μείωσαν αισθητά το ποσό που καταβάλλουν στις ομάδες, ο κόσμος στέγνωσε γενικά, τι απομένει τελικά;
Είναι έργο τρόμου πραγματικά το όλο σκηνικό που επικρατεί σε αυτή την κατηγορία και έρχεται δυστυχώς και η επίσημη επιβεβαίωση διά στόματος του υπεύθυνου κριτηρίων της ΟΥΕΦΑ, Νικ Νικολάου, ότι υπάρχει ορατός κίνδυνος ομάδες από αυτό τον χώρο να λυγίσουν -και μάλιστα λίαν συντόμως-, κάτω από το βάρος των συσσωρεμένων χρεών.
Άμα σε αυτό τον χώρο, σε αυτές τις ομάδες, επικρατεί τούτη η κατάσταση, φανταστείτε τι γίνεται στις πιο κάτω κατηγορίες, τις οποίες δεν αγγίζουν, ή καλύτερα δεν πιέζουν τα κριτήρια διά των τριμηνιαίων ελέγχων που διενεργούνται…
Κι όταν προστεθεί στο όλο σκηνικό και η... μεγάλη κατηγορία, τότε τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο τραγικά.
Όταν το συνολικό χρέος στον ποδοσφαιρικό χώρο πλησιάζει τα 80 εκατομμύρια ευρώ και την ίδια στιγμή τα έσοδα δεν ξεπερνούν τα 50, είναι αυτονόητο ότι κάθε χρονιά το χάσμα θα μεγαλώνει και κάποια στιγμή, δυστυχώς όχι μακρινή, θα επέλθει και εδώ το μεγάλο κραχ.
Αυτή είναι η εικόνα σήμερα.
Τι κάναμε... χθες και κυρίως τι κάνουμε από εδώ και μπρος είναι το ερώτημα.
Δυστυχώς δεν έχουμε και πολλά περιθώρια αντίδρασης. Όπως είναι τα υφιστάμενα δεδομένα, θα παραμείνουν στον χώρο όσοι μπορούν να αντέξουν ακόμη στην κρίση και στα δεδομένα της σημερινής εποχής γενικά.
Οι λοιποί θα αιτιώνται προηγουμένους διοικητικούς ηγέτες που αφήσαν τρύπα που με τίποτα δεν κλείνει…