Η αδυναμία της Καλαθοσφαιρικής ΑΕΛ να συμμετάσχει στο Πρωτάθλημα, που πιθανόν σημαίνει και μελλοντικό κλείσιμο του τμήματος, δεν αφήνει ασυγκίνητο κανένα που έζησε τη μεγαλειώδη πορεία της, είτε αυτός είναι οπαδός είτε λάτρης του αθλήματος.
Λένε πολλοί ότι μετά την άνοδο έρχεται η κάθοδος, όμως στην περίπτωση της ΑΕΛ αυτή δεν ήταν απλώς πορεία πτώσης, ήταν ανώμαλη προσγείωση με τεράστιες συνέπειες για τη βασίλισσα στον χώρο αυτό.
Διότι, κρίση η ΑΕΛ πέρασε για αρκετά χρόνια - θα έλεγα ολόκληρη τη δεκαετία του '90, που αγωνίστηκε και στη Β' κατηγορία ακόμη, όμως επανήλθε και έκτισε την πολύ μεγάλη ομάδα που και στην Κύπρο κυριάρχησε και στην Ευρώπη έβλεπε κατάματα μεγαθήρια του χώρου. Άλλωστε ήταν η μόνη ομάδα του νησιού που σήκωσε ευρωπαϊκή κούπα.
Τι μεσολάβησε στην τελευταία πενταετία και η πανίσχυρη αυτή ομάδα έγινε, καταρχάς, έρμαιο στις αγωνιστικές ορέξεις των παραδοσιακών -και όχι μόνο- ομάδων του χώρου και κυρίως πώς οδηγείται στην αναστολή και πιθανότατα στο κλείσιμο του τμήματος; Αυτό θα πρέπει να εξηγήσουν οι άμεσα υπεύθυνοι σε αυτό το διάστημα και να λογοδοτήσουν στον μεγάλο της κόσμο που αγάπησε με πάθος και στήριξε με την ψυχή του αυτή την ομάδα.
Ο μέσος οπαδός της ΑΕΛ ταυτίστηκε με την πορεία της Καλαθοσφαιρικής ομάδας, για την οποία ένιωθε περηφάνια - ειδικά την εποχή που η ποδοσφαιρική ομάδα δεν είχε ουσιαστικά καμιά επιτυχία να επιδείξει.
Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, το γεγονός ότι με την επιστροφή στις κατακτήσεις πρωταθλήματος μετά από μια εικοσαετία περίπου, το σιντριβάνι στον Άγιο Νικόλαο αποδείχτηκε μικρό για να χωρέσει τους διψασμένους για πανηγυρισμούς οπαδούς της.
Κι αυτή η ομάδα οδεύει προς διάλυση και ο κόσμος χάνει την επίσημη αγαπημένη του.
Κι ο φόβος πλέον του οπαδού της ΑΕΛ δεν έχει να κάνει μόνο με το επερχόμενο κλείσιμο της Καλαθοσφαιρικής ομάδας. Ο κόσμος προβληματίζεται επίσης για την τύχη άλλων τμημάτων που ήδη υποβαθμιστήκαν ή και αφέθηκαν στο έλεος του Θεού, ενώ ανησυχία υπάρχει και για το πώς θα συνεχίσει το ποδοσφαιρικό τμήμα.
Κανείς δεν πίστευε ότι μετά τη νέα χρυσή πενταετία της Καλαθοσφαιρικής ομάδας θα είχε αυτή την κατάληξη, άρα κανείς δεν αποκλείει στο μέλλον και η ποδοσφαιρική ομάδα να αφεθει κάποια στιγμή έρημη και μόνη…
Διότι σε όποια ομάδα και σε όποιο άθλημα διοικούν ελάχιστοι -και ουσιαστικά ένας ή δυο κάνουν κουμάντο-, ελλοχεύει ο κίνδυνος κάποια στιγμή είτε να αδιαφορήσουν είτε να κουραστούν είτε και να κορεστούν, και να υποβαθμίσουν ή και να κλείσουν ουσιαστικά το τμήμα του οποίου ηγούνται.
Αυτό συνέβη πολλές φορές και στην Κύπρο και στο εξωτερικό, όταν δεν υπάρχει ή δεν αφηνεται να υπάρξει διάδοχη κατάσταση τέτοια, που να καθίσταται δυνατό να ξεπερνιούνται οι δυσκολίες, όταν φύγουν από τα διοικητικά οι άνθρωποι που για μεγάλο διάστημα είχαν τα ηνία και την οδήγησαν σε μεγάλες επιτυχίες.
Πραγματικά η κατάληξη της ΑΕΛ και λυπεί και προβληματίζει και αντικείμενο μελέτης πρέπει να αποτελέσει, πώς τούτος ο γίγαντας στο άθλημα έφτασε σε αυτό το οδυνηρό για την ένδοξη ιστορία του σημείο…