Το κεφάλαιο σφαγιασμού ομάδων ακόμη και στα καλύτερα σαλόνια, εκεί δηλαδή που υποτίθεται θα έπρεπε να δινόταν το καλό διαιτητικό και όχι μόνο παράδειγμα, εξακολουθεί να απασχολεί την κοινή γνώμη.
Έτσι κι αλλιώς και σε κάθε διοργάνωση βρίσκεται στην επικαιρότητα και πραγματικά καίει περισσότερο εκείνους που έχουν την διαιτητική φωτιά στο δικό τους σπίτι…
Στην πιο πρόσφατη σφαγή Κυπριακής ομάδας, φαίνεται ότι όλα όσα βλέπουν τις τελευταίες μέρες το φως της δημοσιότητας, δικαιώνουν και τις διαμαρτυρίες μετά τον αγώνα της Ομόνοιας, αλλά και τις σοβαρές επιφυλάξεις που είχε η διοίκηση των Πρασίνων στο άκουσμα του ονόματος του διαιτητή και κάποιων συνεργατών του στον επαναληπτικό με την Δυναμό Μόσχας.
Οι Πράσινοι, όπως και κάθε άλλη ομάδα που βρέθηκε στην θέση τους, έχουν τεράστια διαφυγόντα κέρδη από την μη είσοδο τους στους ομίλους του θεσμού που συμμετείχαν.
Θα πει κάποιος και δικαίως, τι θα προσφέρει στην Ομόνοια και στην κάθε Ομόνοια η ηθική δικαίωση στις διαμαρτυρίες, όταν το πουλάκι έχει πετάξει και μαζί του πετάξαν και κάποια εκατομμύρια σε ευρώ;
Κάποιοι έμαθαν, η τους έμαθαν να λένε όταν πρόκειται για Ευρωπαϊκές διοργανώσεις είτε σε Εθνικό είτε σε συλλογικό επίπεδο, ότι τα διαιτητικά λάθη είναι ανθρώπινα και μέρος του παιχνιδιού.
Μάλιστα τονίζουν ότι τα όποια λάθη δίνουν περισσότερη ομορφιά στο άθλημα και προσπαθούν να πείσουν ότι η διαιτητική ελίτ της Ηπείρου πρέπει να βρίσκεται στο απυρόβλητο.
Ήταν και παραμένει αυτό ένα μεγάλο ψέμα όπως και πολλά αλλά που έχουν σχέση με τα έργα και τις ημέρες κάποιων στα πιο ψηλά δώματα της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας.
Παραδείγματα υπάρχουν πολλά και ακόμη ηχούν στα αυτιά μας οι καταγγελίες για τον τρόπο που κάποιοι διορίζονται σε συγκεκριμένους αγώνες, πως παίρνονται αποφάσεις για ανάθεση διοργάνωσης τελικών φάσεων Γιουρο η και άλλων μεγάλων διοργανώσεων και πως γενικά ανεβαίνουν τα σκαλιά της ιεραρχίας άνθρωποι που στο τέλος της ημέρας με τις αποφάσεις τους γέρνουν την πλάστιγγα υπέρ η εναντίον σωματείων η και Εθνικών ομάδων.
Στο τέλος της ημέρας, ποιος και ποιον θα τιμωρήσει για όλα τα κακώς έχοντα και στην συγκεκριμένη περίπτωση στα της διαιτησίας;
Και τι όφελος θα αποκομίσει η αδικημένη ομάδα σε κάθε περίπτωση;
Είναι καθαρό ότι ένας διαιτητής για να αποφασίσει να γράψει στα παλαιότερα των υποδημάτων του και κόσμο και κάμερες και παρατηρητές και γερές πλάτες έχει που τον στηρίζουν και πολλά είναι τα οφέλη που αποκομίζει που στο τέλος της ημέρας ούτε που τον συγκίνει αν αποφασίσουν κάποιοι για τα μάτια του κόσμου να του επιβάλουν αυστηρή τιμωρία…
Μικρογραφία αυτής της πραγματικότητας παρουσιάζεται και σε πολλές χώρες όπου διαιτητές και προκαλούν και σφαγιάζουν, όμως στο φινάλε και επιβραβεύονται και καθαρή την βγάζουν.
Είναι ένα φαινόμενο που το ζήσαμε έντονα και εδώ στην Κύπρο και δυστυχώς επάθαμε αλλά δεν μάθαμε ούτε στον τομεα αυτό.
Το χειρότερο από όλα είναι ότι κάποιοι επικαλούνται τα λάθη στην Ευρώπη για να δικαιολογήσουν τα δικά τους απαράδεχτα λάθη…
Είναι και αυτό μια άποψη για κάποιους.