Το όνομα Χριστοφορος Μισισλλης, μπορεί να μην είναι ευρέως γνωστό στο φίλαθλο κοινό.

Είναι τερματοφύλακας εν ενεργεία στην Ελπίδα Αστρομεριτη και είναι γιος του Θεοτόκη που έκανε σπουδαία καριέρα σαν τερματοφύλακας κυρίως στον Διγενή Μορφου και στην συνέχεια ασχολήθηκε με τον προπονητή για την θέση στην οποία τίμησε όσο αγωνιζόταν.

Θα αναρωτηθεί κάποιος που τα θυμήθηκα όλα αυτά κατακαλόκαιρα;

Απλά, παρ ότι ο ίδιος ο ποδοσφαιριστής και κατ επέκταση η οικογένεια του δεν το επεδίωξαν ποτέ, έμαθα ότι πριν από λίγες μπερές με ενέργεια του έσωσε κυριολεκτικά μια ανθρώπινη ζωή.

Συγκεκριμένα, συνάνθρωπος μας στην Πολωνία είχε άμεση ανάγκη για εξεύρεση συμβατού δοτή για να μην επέλθει το μοιραίο.

Στο Καραισκακειο ίδρυμα και μετά από εξετάσεις, φάνηκε ότι ο Χριστοφορος μπορούσε να προσφέρει την βοήθεια που απεγνωσμένα έψαχνε για αρκετό καιρό ο Πολωνός συνάνθρωπος μας.

Χωρίς δεύτερη σκέψη, όταν ειδοποιήθηκε, πρόθυμα υπέστη την όλη διαδικασία αφαίρεσης μυελού των οστών και μπράβο του.

Μιλάμε για νεαρό εν ενεργεία αθλητή, ποδοσφαιριστή για την ακρίβεια, που βοήθησε άνθρωπο και άγνωστο σε αυτόν και από άλλη χώρα.

Το κυριότερο;

Κράτησε το στόμα του κλειστό και ποτέ δεν κοκορεύτηκε για την αλτρουιστική του ενέργεια.

Κι επειδή στις δύσκολες μέρες που διερχόμαστε σπανίζουν τέτοιες πράξεις και μάλιστα από νερά σε ηλικία άτομα, έχω την άποψη ότι η ΚΟΠ , στην οποία ανήκει Ελπίδα Αστρομεριτη, θα πρέπει άμεσα να γνωστοποιήσει επίσημα το όλο γεγονός και ταυτόχρονα σε ειδική και σεμνή τελετή, να τιμήσει τον αθλητή και άνθρωπο Χριστοφορο Μισιελλη.

Η ομάδα του ήδη έχει πάρει την απόφαση για κάτι τέτοιο και παρά το γεγονός ότι ο ίδιος ο αθλητής εξακολουθεί να μην αναφέρεται στην σημαντική του ενέργεια, θα πρέπει να μαθευτεί το όλο συμβάν για να αποτελέσει παράδειγμα προς μίμηση.

Τονίζω ξανά και το νεαρό της ηλικίας του και το ότι ήταν γι αυτόν άγνωστος αυτός που βοήθησε, αλλά και το γενικότερο κλίμα που επικρατεί στις μέρες μας, όπου ο κάθε ένας σκέφτεται τον εαυτό του και κανένα άλλο, πόσο μάλλον, άνθρωπο άγνωστο και εκτός Κύπρου κάτοικο…

Και αποδεικνύεται με την ενέργεια αυτή του Χριστόφορου Μισιελλη, ότι οι νεαροί αθλητές και μπέσα έχουν και συναισθήματα, παρ ότι κατά καιρούς είναι το εύκολο θύμα και αποδέχτες έντονης κριτικής από τους υποτιθέμενους σοφούς μεγαλύτερους ηλικιακά αλλά πολύ μικρότερης αξίας ανθρώπους…

Η οικογένεια του, οι φίλοι του αλλά και η ομάδα στην οποία αγωνίζεται ο Χριστόφορος, έχουν κάθε λόγο να νοιώθουν περήφανοι για την ενέργεια του και ασφαλώς ο ίδιος ο ποδοσφαιριστής πρέπει να αποτελέσει φωτεινό παράδειγμα για άλλους συνομιληκους η και συναδέλφους του, αλλά πολύ περισσότερο για κάποιους γραβατωμενους που στα λόγια είναι πρώτοι αλλά στις πράξεις έσχατοι…

Επιμένω, πάντως, ότι η Ομοσπονδία αφού ενημερωθεί, οφείλει να το αναγάγει σε σημαντικό θέμα και να τιμήσει δεόντως, όπως έκανε και στο παρελθόν, τον Χριστοφορο Μισιελλη.

Αξίζει, παρ ότι ποτέ δεν το επεδίωξε ο ίδιος, ένα πελώριο ΜΠΡΑΒΟ.